Zo herkenbaar!

Ik zat zojuist te naaien en intussen een blogpost uit te denken. Nu ligt Judith in bed en probeer ik mijn bedenksel “op papier” te zetten. En zie daar… bij het openen van de website staat er een reactie te wachten op goedkeuring: “heerlijk herkenbaar!”. Dat is nou precies waar ik over wilde schrijven 🙂
Wat is het heerlijk om herkenning te vinden bij mensen om je heen. In grote dingen, in kleine dingen, in mooie dingen, bij tegenvallers of verdriet. Een beetje begrip verdubbelt de vreugde en halveert de smart.

Zomaar wat voorbeelden. Je staat bij school te wachten op je kleuter en iemand vraagt hoe het gaat. “Mwah, gaat wel. De baby krijgt tandjes”. Dan weet de ander genoeg. Natuurlijk is elk kind anders, maar er is voldoende gemene deler om te begrijpen wat er schuil gaat achter dit korte zinnetje: een baby die amper te troosten is, die de hele dag door wil drinken, die ’s nachts elk uur wakker is, die zulke vieze poepbroeken heeft dat haar billen vuurrood zijn, die constant haar kleren onderkwijlt en met rode wangetjes op je arm hangt te jengelen. Dat is gewoon niet leuk. Het hoort erbij, het gaat ook weer over, maar het is echt niet leuk. En dan is het zo fijn als een andere moeder je bemoedigend toeknikt: “Sterkte meid, ik weet hoe het is”.

Zo zijn er veel meer voorbeelden te bedenken:
– “Hoe is het met je zoon?” [Diepe zucht] “Hij is toe aan school.”
– “Zijn ze bij jullie ook zo toe aan vakantie?” “Ja heerlijk hè, even geen huiswerk…”
– “Hoe gaat het met de kleine?” “Goed hoor! Ze moet alleen nog even leren wanneer het dag is en wanneer nacht”
– Of omgekeerd: “Houd je ’t nog een beetje vol?” “JAAAA, hij slaapt door!!!”
– “Ben je weleens in Zwitserland geweest?” “Ja, prachtig hè, die bergen! Onbeschrijflijk…”

Ik denk dat dit precies de reden is waarom ik het zo enorm leuk vind om columns te lezen of filmpjes te zien van ouders en kindjes die tegen dezelfde dagelijkse dingen aanlopen als wij. Op zich hoef ik helemaal niet te zien hoe andermans kind jammert als ‘ie in de auto moet, of hoe hij de kledingkast keer op keer leeghaalt. Ik bedoel, voor dat soort beelden kan ik ook gewoon ons eigen kroost observeren. Maar de herkenbaarheid is zo leuk. Bemoedigend ook, soms. We zijn niet de enigen, anderen lopen hier ook tegen aan. Het klinkt misschien bijna als leedvermaak, maar als je het herkent, weet je wat ik bedoel 😉

Dat is ook zo leuk aan een bepaalde column in de Terdege, over een Nederlands gezin dat naar Oostenrijk is verhuisd. Gelukkig (!) herken ik heel veel verhalen daarvan niet. Een koude douche, uitgevallen stroom en een jarenlang verwaarloosd huis hebben wij hier niet. Toen de vaatwasser kapot ging hoefden we maar te bellen en de huisbaas regelde een nieuwe. Werd geplaatst door twee monteurs die meteen de oude meenamen. Wat wil je nog meer… Maar andere verhalen herkennen wij heel erg goed. De moeder van dit gezin beschreef bijvoorbeeld hoe ze een ander gezin uitnodigden voor het eten. Dat hebben wij ook al een aantal keer gedaan, en dat is een waar avontuur. Zelfs al wonen we gewoon in een westers land met hele normale en aardige mensen. Vooraf overleggen we dan: welke tijd van de dag moeten we kiezen? Wat verwachten ze dan van ons, een warme maaltijd of juist alleen brood? Eerst een bakje koffie of moet dat bij het toetje? Wij lezen na het eten altijd uit de Bijbel, maar dat vinden zij zeker heel raar… of toch niet?

Inmiddels hebben we een aantal dingen door.
Tip 1: trek altijd je schoenen uit als je ergens op bezoek gaat. Voor Johan is dat heel gewoon, die deed dat ook toen hij voor het eerst in mijn ouderlijk huis kwam kennismaken. Nou, de familie weet het nóg 😉 Die vonden het hilarisch dat hij gewoon op z’n sokken binnenkwam terwijl hij nog nooit eerder binnen was geweest. Hier doet iedereen dat. Ook op school, dan trekken ze pantoffeltjes aan. Als je bezoek krijgt, is het dus aardig om een aantal pantoffels in verschillende maten klaar te hebben liggen. Check, wij hebben ze nu ook.
Tip 2: als je iemand drinken aanbiedt, weet dan wat je doet. Vruchtensap drinken de meesten hier namelijk niet “puur”, maar half-half aangelengd met water. Dat kan water mét of zonder bubbeltjes zijn, maar liever niet zomaar uit de kraan. Dus heb altijd een paar flessen op voorraad…
Tip 3: als je een kind na schooltijd uitnodigt om te spelen, moet je ook warm eten tussen de middag. Dus koken terwijl je op de fiets zit, en dan om 2 uur aan tafel voor een warme hap. Vervolgens hoeft het kind dus ’s avonds pas om 6 uur of half 7 naar huis, want dan schuiven ze nog even een boterham naar binnen en kruipen in bed. Dat je ’t maar ff weet – ik heb denk ik een heel rare flater geslagen toen ik Hannah bij een speelafspraakje al om half 5 op wilde komen halen.

Zo kunnen we nog even doorgaan. Allemaal kleine dingetjes, maar wat is het herkenbaar als een andere Nederlander tegen hetzelfde aanloopt. Je voelt je soms zo’n echte blonde buitenlander die het dan nét weer allemaal fout aanpakt… Gelukkig zijn we niet de enigen 🙂

Op een dieper niveau merkte ik dit ook nadat mama overleden was. Natuurlijk hebben we het erg gewaardeerd als mensen ons een kaartje stuurden of iets aardigs zeiden. Maar het maakt echt een verschil of iemand zegt: “Ik vind het zo erg voor je!” of dat ze er nog aan toevoegt: “Mijn moeder is ook gestorven toen ik 28 was. Onze dochter ging net naar school, de jongste was nog maar 2”. Zo iemand weet hoe het voelt om je moeder te missen, om te zien hoe je eigen kinderen hun oma nooit goed leren kennen, hoe je hart huilt als je je kleuter ziet rouwen. Sommige dingen zijn niet in woorden uit te leggen, die moet je zelf ervaren hebben.
Dat is natuurlijk tegelijk het gevaar: als je zelf iets hebt meegemaakt, denk je al snel dat je het allemaal begrijpt. Terwijl ieder mens anders is, en de omstandigheden nooit exact gelijk. En het geeft meteen aan waarom het zo moeilijk is om met iemand mee te leven als je zelf níet weet “hoe het is”. Ik weet bijvoorbeeld gelukkig niet hoe het is om een kind te verliezen. Als ik dan een kaartje wil schrijven, kan ik de juiste woorden niet vinden. Ik begrijp het uiteindelijk niet. Dan klinken welgemeende woorden al snel hol, of slaan ze de plank mis.

Ik geloof dat dit punt van begrip en herkenbaarheid ook de kern is van de tekst in Hebreeën 4: “Wij hebben geen Hogepriester Die geen medelijden kan hebben met onze zwakheden, maar Een Die in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht, maar zonder zonde.” Jezus is mens geweest, Hij heeft op aarde allerlei narigheid meegemaakt. Ziekte, bespotting, teleurstelling, verzoeking. Hij weet hoe het voelt. Als we bij Hem onze nood klagen, dan begrijpt Hij het echt. Hij heeft het zelf ervaren. En dat maakt een groot verschil.



Eén gedachte over “Zo herkenbaar!”

  1. Goedemorgen! Heerlijk weer om al die blogs te lezen! Ik had gister een ‘herkenbaar’ moment, dankzij jou blog, omdat de vrouw in de kerk naast me verstelde dat haar zoontje niet wil doorslapen…
    Liefs Willemien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *