Schoenenfrustratie

Ik ben hevig gefrustreerd. Hannah heeft nieuwe schoenen nodig.

Ik herken de diepe zucht die mijn mama altijd slaakte als ik weer ’s nieuwe schoenen nodig had. Dat was een drama: ik had van die hoge steunzolen waardoor ik dichte schoenen nooit paste en open schoenen niet aan kon omdat de steunzool dan over de rand kwam. Wat waren we opgelucht als een winkel één paar had dat ik paste. En dat was helaas niet altijd de eerste winkel die we probeerden.

Nu gaat onze Hans dus hetzelfde paadje. Ze had in Ede al steunzolen, maar die moeten natuurlijk af en toe vervangen worden omdat haar voeten verder groeien. Dus ging ik met haar naar een winkel voor steunzolen en andere hulpmiddelen. Die wilden ons graag helpen, maar dan wel op recept van een arts. Prima, ik naar de huisarts. Die zou graag een recept uitschrijven, maar dan moest de betreffende winkel eerst aangeven welk soort steunzolen het precies moesten zijn. Ik weer terug naar de winkel… Welnee, dat konden zij niet bepalen! Daarvoor moesten we eerst naar de specialist. Dat kon zowaar zonder verwijzing van de huisarts! We hoefden alleen maar een maandje te wachten, en op de dag zelf nogmaals drie kwartier (met dus drie kinderen in een kleine wachtruimte vol volwassenen). Toen 5 minuten naar de arts en tadaaa, we hadden ons recept. Voor optimale efficiëntie gingen we meteen door naar de steunzolen-winkel, en weer 5 minuten later was de bestelling geplaatst.

Zo.

En toen konden we ze ophalen, drie weken later. Ik vond die nieuwe zolen wel heel veel groter dan de vorige, dus ik stelde voorzichtig voor om ze even te passen. Nou, ze pasten ruim hoor! Drie jaar op de groei zo ongeveer. En aangezien die zolen ook nog in schoenen moeten passen, zou onze meis ineens drie schoenmaten groter moeten gaan dragen. Dat leek me niet zo’n strak plan, en de mevrouw aan de balie vond het ook wel raar. Maar ze had een oplossing: we konden wel even naar Freiburg rijden, naar hun hoofdvestiging. Dan kon het probleem daar ter plekke verholpen worden. Goed, het was tenslotte toch schoolvakantie. Dus haalden we de auto, smeerden we een lunchpakketje en vertrokken we naar Freiburg. Daar kostte het weer een eind wachttijd (ditmaal in een grote ruimte, maar weer volstrekt niet berekend op kinderen… het zweet brak me uit) en zelfs een dosis vastberadenheid om voor elkaar te krijgen dat de zooltjes werden bijgeknipt. Nou vooruit, een centimeter kon er inderdaad wel af. Maar een duimbreedte vóór de tenen overhouden was toch wel het minimum volgens de medewerkster. Zo gezegd, zo gedaan. Dat de zooltjes ook nog in de verkeerde kleur zijn gemaakt, heb ik maar wijselijk verzwegen. Zolang Hannah daar niet over struikelt, vind ik het best.

Om de dag een beetje in balans te houden gingen we vervolgens maar naar de kinderboerderij annex dierentuin die ook in Freiburg zit. Daar zijn we al veel vaker geweest, maar het is de enige in de omgeving en hij is echt leuk. Flink groot ook, elke diersoort heeft een compleet weiland tot z’n beschikking. En er zijn een paar leuke speeltuintjes bij. Qua weer ging het net, dus onze middag was gevuld.

Op de terugweg probeerden we nog een paar schoenen voor Hannah te kopen. Haar oude waren compleet versleten doordat ze er steeds mee zit te stoepkrijten zonder op te letten wat er dan met de neuzen van haar schoenen gebeurt… Naja, dat kan gebeuren als je lekker speelt. Nu we eindelijk de nieuwe zooltjes hadden, konden we ook nieuwe schoenen uitzoeken.

Hoopten we.

Er zitten nogal wat eisen aan die schoenen: de zool moet hard zijn, anders zakt Hannah alsnog te ver naar binnen. De schoen moet groot genoeg zijn voor zooltje en voet, maar niet zo wijd dat ze er bij elke stap uit floept. En er moet iets van een klittenbandsluiting of veters of rits in, want die losse ballerina’s is ze zo kwijt – met een zooltje erbij loop je dan meer op je schoen dan erin. Eindelijk eindelijk had ik één paar gevonden dat paste en goed liep – en het zag er nog leuk uit ook. Ik was bijna helemaal blij. Tot ik doorkreeg dat dit helemaal niet bedoeld was als een paar schoenen, maar als een paar Hausschuhe. Wat dat zijn? Nou gewoon, schoenen die eruit zien als schoenen en die aanvoelen als schoenen maar die je alleen binnenshuis draagt. Ze kunnen dus ook niet tegen regen en modder en stoepkrijt. En ja, wij wonen dan wel dicht bij school, maar een overdekte doorgang hebben we nog net niet.

Einde schoenen dus. Ik heb ze met een diepe zucht weer in het rek gezet, heb m’n kinderen bij elkaar geraapt en ben mismoedig naar huis gereden. De vakantie is bijna voorbij, en Hannah heeft nog steeds nieuwe schoenen nodig. Zucht.

UPDATE:
Het is gelukt! Hannah is voorzien van een paar nieuwe schoenen. Ik hoop dat ze lekker lang mee gaan… 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *