Kortzichtig

Dit is het landschap een half uur bij ons vandaan. Wij hadden wel zin om daar een lekkere wandeling door te maken, met de kinderen om de beurt op de slee. Op internet vonden we een winterwandelroute waarvan beloofd werd dat het pad gewalst en onderhouden wordt, zodat je niet wegzakt in de sneeuw. Dat klinkt ideaal, niet waar?

Vol goede moed gingen we dus op pad. De rit ernaartoe was al prachtig. Gaandeweg zagen we de sneeuw verschijnen, en vervolgens de rest van het landschap steeds meer verdwijnen. Vandaag helaas niet alleen onder een laag sneeuw, maar ook in dikke mist! Dat was even een tegenvaller. In het dal was het wel bewolkt, maar dat hing hoog in de lucht. Op de berg zit je natuurlijk een stuk hoger, en daar hingen de wolken rond onze voeten. Ik was erg blij dat Johan achter het stuur zat en dat hij iets stress-bestendiger is dan ik, want haarspeldbochten rijden met heel beperkt zicht is geen pretje. Zeker niet op een weg waar je nog nooit eerder bent geweest, en die maar nét breed genoeg is om een tegenligger te passeren. En je hebt geen keus dan gewoon door te rijden, want de weg heeft een helling van 18%. Daar kom je niet zo heel makkelijk weer op gang als je eenmaal vertwijfeld stilstaat…

Het is allemaal goed gekomen. We kwamen aan bij het uitzichtpunt boven. Zicht: ongeveer anderhalve meter 🙂 🙁 We hadden wel ons doel behaald om in een witte wereld te wandelen, maar een uitzicht zoals hierboven op de foto zagen we alleen vanuit de auto, een stuk lager op de route. De mannen die het wandelpad zouden walsen hadden waarschijnlijk een dagje vrij om zelf te skiën of iets dergelijks, want we zakten op sommige stukken wel 25 cm de sneeuw in. Dat is voor volwassenen al vermoeiend, maar voor kinderbeentjes helemaal niet te doen. En als je niet lekker door kunt lopen én haast niet kunt zien waar je naartoe moet, dan is zo’n tochtje natuurlijk al snel koud en saai. Een lekker snoepje helpt dan wel even, maar niet urenlang. Bovendien was sleeën op verse sneeuw van 25 cm dik met daaronder verstopte boomwortels ook niet ideaal.

Er was niks aan te doen, we zijn maar weer omgedraaid. Beter een kort wandelingetje waarbij ieders humeur nog acceptabel blijft dan een lange tocht met vriespunt-humeurtjes en koude voeten. De terugweg was gelukkig iets makkelijker om te rijden. De mist werd al snel minder dicht, en we hielden op onze telefoon precies bij wanneer de volgende haarspeldbocht eraan kwam. Leve de moderne apparatuur die geen last heeft van kortzichtigheid.

Al met al verliep onze wandeling niet helemaal zoals gepland. En toch was het een avontuur. Voor mij dan. In Hannah’s woorden: “Jij bent gewoon een bange vrouw, jij vindt alles spannend! Ik ben een stoere meid, ik beleef noooooooit eens een avontuur zoals in boeken ofzo…”. Tjah. Als je een tocht in de mist door bergen met haarspeldbochten en tegenliggers die je amper kunt passeren onder “saai” schaart, dan ben je ook erg koelbloedig. Of je leeft nog in het heerlijke kinderlijke vertrouwen dat papa het allemaal wel regelt, en dat alles vanzelf goed komt 🙂 Hannah droomt dus nog even verder over échte avonturen. Over dieven die ze gaat vangen bijvoorbeeld. Ik vind het allemaal prima, zo lang ik niet mee hoef. Ik ben tenslotte een bange vrouw. Zo eentje die geniet van een saaie wandeling in het zonnetje, met uitzicht over besneeuwde valleien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *