Week van de rits

We houden niet alle “weken van…” en “dagen van…” precies bij. Dat zijn er simpelweg teveel. We hebben een paar dagen die we belangrijk vinden en vieren: Vaderdag, Moederdag en Elke-dag-kinderdag ;). En dan verder wat kerkelijke feestdagen natuurlijk, maar aan vogels of secretaresses of zeeleeuwen denken we alleen wanneer het ons zelf uitkomt.

Afgelopen week was bij ons “de week van de rits”. Judith kreeg het voor het eerst voor elkaar om helemaal zelf haar jas aan te trekken én de rits dicht te doen. Dat is best een ingewikkeld klusje, maar als ze genoeg tijd krijgt lukt het dus. Het lastige is nog dat Juutje pas begint met aankleden als mama al ongeveer klaar is, dus dat levert nog wel ’s een conflict op. Dan moet ik echt echt echt gaan om op tijd op school te zijn, maar zij is nog lang niet klaar. En helpen ho maar, dan hebben we 12 kilo woede in de gang liggen en trekt ze vervolgens haar jas buiten weer uit. “Ikke selles doen!”.

Zucht.

Boaz is soms omgekeerd. Die blijft gewoon net zo lang stilstaan tot ik ongeduldig word en ‘m help. Heel onpedagogisch, maar als de tijd op is moet je wat hè. Tot vorige week dus. Ik heb ‘m omgekocht met een rits-diploma. En omdat onze kerel heel gevoelig is voor diploma’s en medailles, heeft hij de hele week zelf z’n rits dichtgedaan! Hoera! Nu nog even voor elkaar boksen dat ‘ie het blijft doen nu het diploma eenmaal binnen is.

Tot zover het goede nieuws. Zowel Hannah als Boaz kwamen meerdere keren naar met toe met een rits die alleen bovenaan dicht zat. Dat klopt niet helemaal. Of het nou aan de rits of aan de dichtritser ligt, het geheel wordt er niet beter op als dit meermaals gebeurt. Gisteren bij de kerk kreeg ik Hannahs jas ook niet meer open, maar ze had een oplossing paraat: “Ik vraag de meester wel even, want die kan dat altijd heel goed!” Oeps, kennelijk speelt dit probleem al langer. Maar ja, als het eenmaal is opgelost hoef je dat thuis natuurlijk niet meer te vertellen.

Een goed sluitende jas hebben we wel nodig nu. Het is typisch januari-weer: koud, af en toe een vlokje sneeuw of een spetter regen, en slechts héél af en toe een straaltje zon. Brrrrrrrr. Ik roep hoopvol dat de dagen alweer langer worden en dat de kou vast binnen twee maanden weg is, maar dan herinnert Johan me er weer aan dat er ook in maart nog best een pak sneeuw kan vallen. Hmmmmm. Ik heb maar vast een paar nieuwe winterjassen besteld. Als de ritsen het dan helemaal opgeven of de meester het zat wordt om voor kleermaker te spelen, hebben we iets achter de hand. “Goed voorbereid op weg” zullen we maar zeggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *