Toekomstplannen

Boaz was vandaag in een filosofische bui. Achterop de fiets zat hij na te denken over zijn toekomstige huwelijkspartner. Dat wordt natuurlijk ook wel tijd onderhand… Het liefst trouwt hij met Ellis, z’n vriendinnetje uit Ede. Maar hij zit een beetje met de afstand, hij weet niet of Ellis wel helemaal hier wil wonen. Ik heb hem maar verteld dat we tegen die tijd waarschijnlijk wel weer in Nederland wonen, want dat hij eerst een grote man moet zijn voor hij kan trouwen. En dat mensen die elkaar lief vinden heel vaak niet in dezelfde plaats wonen, maar als ze dan gaan trouwen zoeken ze samen een gezellig plekje uit.

Pfoe. Gelukkig maar.

Maar toch. Stel dat we dan nog in Duitsland wonen, en dat Ellis niet mee wil. Dan heeft Boaz toch echt een probleem, want de twee andere kandidaten vallen af: Max is een heel lief vriendje van de Kindergarten maar dat is een jongen, en juf Regina is ook héél erg lief, maar die is helaas al laaaaang getrouwd. En mama is al met papa getrouwd, dus dat is sowieso geen optie 🙂

Hij zat er echt een beetje mee, dus ik heb er nog maar een lesje aan vast geknoopt. Toen papa een jongen was en mama een meisje, toen kenden wij elkaar nog helemaal niet! Pas toen we al bijna groot waren zagen we elkaar voor het eerst. Toen vond ik papa heel leuk, en papa vond mij heel lief. Daarom werden we vriendjes, en later gingen we zelfs trouwen. Dus dat kan best, dat je iemand nu nog niet kent maar later wel.

“Dus het kan dat jij nu een meis nog niet kent, maar dat die wel echt heel lief is?” Ja jongen. Dat komt helemaal goed.

Pfoe. Gelukkig maar.

Vanmiddag was hij nog weer aan het nadenken. Dit keer niet over een vrouw, maar over een baan. Hij was lekker paprika’s en champignons aan het snijden, maar daar word je toch ook wel weer moe van. Dus hij wordt geen kok van beroep. Wat wel, dat weet hij nog niet helemaal. Maar hij heeft nu alvast afgesproken: ook als hij zo groot is als papa, of misschien zelfs wel negentien (!), dan komt hij mij nog steeds twee of drie keer per week helpen met koken. Want hij vindt mij heel lief en hij kan dat heel goed.

Pfoe. Gelukkig maar.

Judith heeft zo haar eigen plannen. Liefst niet voor de toekomst, maar nu meteen. Elke dag op de fiets vertelt ze me vastbesloten: “Joetie kienegaaten! Joetie ook chool!”. Sorry meid. Dát moet toch echt nog even wachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *