Biografieën

Een tijdje terug maakte ik een wandkleed over ons gezamenlijke leventje, dus vanaf ons huwelijk tot onze verhuizing naar Bad Krozingen. Voor de grap zei ik erbij: ja ik moet wat, anders weet ik straks niet meer wat we hebben beleefd en waar we allemaal rondgezworven hebben…

Vandaag waren we op bezoek bij een mevrouw waar dat serieus voor geldt. Ze is al 85 en ze gaf aan dat haar hoofd niet meer zo snel wil als vroeger, en dat merkten we toen ze haar levensverhaal aan ons probeerde te vertellen. Ze is opgegroeid in Nederland, heeft haar vader verloren in de oorlog, is als jongvolwassene naar Duitsland gegaan, is daar getrouwd en heeft een zoon gekregen – en ze heeft dus al op heel veel verschillende plaatsen gewoond. Iemand uit haar familie had er serieus een boekje over geschreven, zo’n veelbewogen leven had ze gehad. En nu zit ze in een verzorgingstehuis, een paar uur rijden van haar man, en ook de (stief)kinderen wonen allemaal ver weg. Gelukkig had ze nog wat contacten in de kerk, maar naar de diensten gaan lukt haar inmiddels niet meer en de vrouw die elke week op bezoek kwam is onlangs verongelukt. Dan worden wij wel even stil. Zoveel meegemaakt, zoveel teleurstelling en eenzaamheid… Dat zet onze dagelijkse beslommeringen weer even in een ander perspectief. En tegelijk: wat een zegen dat hier in west-Europa verzorgingstehuizen zijn voor dit soort mensen, die verder weinig vangnet hebben. Daarover een andere keer meer misschien, want we hebben hier nog een super interessant boek over o.a. dat onderwerp liggen 🙂

Een andere biografie die Johan de laatste tijd lekker zoet heeft gehouden, is een levensbeschrijving van Kierkegaard. Ruim 750 pagina’s heeft hij doorgelezen de afgelopen maand! Ook deze biografie staat vol van de teleurstelling, onbegrip en eenzaamheid. Kierkegaard “lag niet echt lekker in de groep”, zoals we dat nu zouden zeggen. Maar tegelijk zijn velen nu nog – of nu pas – geboeid door zijn gedachten. Ik geef een citaat door, natuurlijk volledig zonder context, maar 750 pagina’s citeren is nu eenmaal wat veel. En zijn oorspronkelijke brieven en werken zijn nog veel uitgebreider. Voor nu dus een kort stukje:

‘”En wat wil dat alles nu zeggen?” Het wil zeggen dat ieder voor zich, in stille innerlijkheid voor God, zich in deemoed moet buigen onder wat het in strengste zin toch zeggen wil een christen te zijn, oprecht voor God erkennen hoe hij is, opdat hij toch waardig de genade mag ontvangen die iedere onvolmaakte, dat wil zeggen iedereen, geboden wordt. En dan niet verder. Dan moet hij voor het overige zijn werk verrichten, blij ermee, zijn vrouw liefhebben, blij met haar, zijn kinderen tot zijn vreugde opvoeden, zijn medemensen liefhebben, zich in het leven verblijden. Of er verder iets van hem geëist wordt zal God hem wel laten begrijpen, en in dat geval hem ook verder helpen.’

Daar kunnen we nog even over nadenken. En ondertussen dus maar gewoon doen: werken, liefhebben, opvoeden, verblijden… toch ook bepaald geen kleine opgave. Concreet: ik ga terug naar mijn pan met rijst, probeer onze kleine dame even op te vrolijken en roep straks de rest aan tafel.

Goede zondag allemaal, en tot de volgende blog 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *