Dankdag voor de oogst

We hebben het gered dit jaar: de kachel pas aan ná dankdag. Die vuistregel hoorde ik in Ede een keer van een oudere dame. Hier is dat appeltje eitje, want we hadden zondag al Dankdag en het is nog 22 graden. Beetje vals spelen dus. We zagen trouwens op wetter.com dat we onze borst nat kunnen maken: de komende week verwachten ze nog 22-24 graden, maar dan koelt het rap af naar een gevoelstemperatuur van 3 graden… (welkom visite…). We zullen het mee gaan maken. In elk geval kunnen we met een gerust hart de verwarming aanzetten als het nodig is.

In de kerk was het dus “Erntedank”, dankdag voor de oogst. Boaz was er de hele week al mee bezig geweest op de Kindergarten, en morgen is er nog een speciale kinder-dankdagdienst vanuit de Kindergarten.
Toen we bij de kerk aankwamen zagen we al veel kinderen lopen met druiven, appels, broden, pompoenen, noem maar op. Allemaal etenswaren die symbool stonden voor de oogst van dit jaar. Alle eten en alle kinderen werden bij de deur naar de kerkzaal uit de groep “gefilterd”: die mochten later in optocht de kerk binnen lopen om alles vooraan uit te stallen op een paar tafels. Vorige week hadden ze al een dankdag-lied geleerd, en dat mochten ze nu in de kerk zingen. Tot slot was er na de dienst nog een verrassing: voor iedereen die wilde een kopje pompoensoep, brood en wat fruit. Leuk om zo eens mee te maken!

Het thema “oogst” gaat ook hier thuis vrolijk verder, en dan vooral met allerhande nootjes. Daar is Boaz helemaal door gefascineerd: iets wat van de boom valt, wat je zomaar op kunt rapen, dan poffen of kraken en heerlijk oppeuzelen. Ik denk dat het allemaal begonnen is met de bramen in de zomer, die vielen bijzonder goed in de smaak bij meneer. Nu wil hij dus alles eten wat hij maar tegenkomt – liefst zelfs eikeltjes en paardenkastanjes. Daar beginnen we toch maar niet aan, maar ik had van t weekend tamme kastanjes voor hem gepoft. Het idee was trouwens leuker dan het werkelijke eten, maar we hebben tenminste een wens vervuld. En de eerder geraapte walnoten waren nu goed droog en moesten er ook aan geloven. De hele keuken zat onder de troep, want als Hannah of Boaz een noot kraken vliegt die overal in het rond. En als het niet meteen lukt gaan ze er op staan springen, dus de vloer lag ook bezaaid. Maar ze waren heerlijk. En zo gezond hè, dus dan kan mama amper nog bezwaar maken 🙂

Judith vindt de walnoten ook leuk, maar ze heeft toch een sterke voorkeur voor een ander soort nootjes: “peepee-koekies”! Oma Paula gaf onze jongens een grote zak kruidnoten mee, en daar is al goed van gesmuld. Wij noemden die vroeger altijd “pepernoten”, en dat gebrek heb ik dus inmiddels doorgegeven aan de volgende generatie. Dit soort woorden pikken ze verrassend snel op… 😉 (Voor wie het verschil ook niet helder heeft: pepernoten zijn zacht, kruidnootjes zijn hard – en super lekker)


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *