Gouden combi

Dit weekend begon hier het echte herfstweer waarbij je op een holletje de kerk uit rent om zo snel mogelijk thuis te zijn. En de klok werd verzet, én de herfstvakantie begint. Jipperdepip, hoe krijgen ze het verzonnen. Daar zaten we dan vanmorgen om kwart over zes, met twee verklede prinsessen en een brandweerman in vol tenue die éíndelijk wel ’s ontbijt wilden :\) Toen had Johan er al anderhalf uur opzitten met het eerste wakkere spookje. Leve de vakantie.

Ik hoorde hier een treffende benaming voor kinderen die vroeg wakker zijn en/of ’s nachts spoken en/of ’s avonds niet kunnen slapen: uiltjes. ’s Nachts actief, en dan overdag moe of chagrijnig. En onze uilen doen duidelijk niet aan een winterslaap helaas.

Het moge inmiddels duidelijk zijn: ik vind het een intensief klusje om de kinderen een hele week thuis te hebben, zeker als we door het weer niet zoveel naar buiten kunnen. Drie kinderen die elkaar de hele dag in de haren kunnen zitten, stampen en schreeuwen in een huis waar dat niet gewaardeerd wordt, constant mama-mama-mamaaaaaa nodig hebben omdat er een duplo-blokje moet worden bewonderd, of een krasje op een blad papier, of omdat er een teen is gestoten of een neus kriebelt of de sokken niet lekker zitten of… Dat trekt mijn hoofd gewoon niet, na een poosje explodeert het. Waar vervolgens niemand van onder de indruk is 😉

Zo. Dit was het klaag-gedeelte van dit bericht. Ik heb even mijn hart gelucht hier, dus nu is het tijd voor constructieve plannen. Ik las dat de Kindergarten morgen van plan is appelmoes te koken met de kinderen, dus daar kan Boaz fijn een ochtendje naartoe.  Vanmiddag en donderdagmiddag gaan we op bezoek bij klasgenootjes van Hannah en Boaz – helaas wel met z’n allen, want de kinderen ergens afleveren en zelf een boek gaan lezen, dat niveau hebben we nog niet bereikt hier. Ik ben natuurlijk ook gewoon zulk leuk gezelschap dat ze mij er graag bij hebben…

Verder heb ik beloofd dat we een keer patatjes gaan halen, kunnen we wellicht naar de binnenspeeltuin (met oordopjes? of staat dat raar?) en als het mooi weer wordt naar het bos. Als het blijft regenen kunnen we het in ieder geval binnen gezellig proberen te maken met alle herfst-schatten die we nog op voorraad hebben. En verder… kijk ik waarschijnlijk regelmatig klagend en zuchtend en steunend naar mijn koelkast. Daar hangt sinds kort een mooie Sela-tekst uit een tijdschrift:

Laat in mijn huis Uw vrede zijn
en zegen mijn gezin.
Geef mij vandaag de rust en kracht
voor elke taak die op mij wacht.
Dat ik mij niets voor niets vermoei;
Breng alles wat ik doe tot bloei.

Voor degenen die de vakantie er alweer op hebben zitten: veel succes met haasten ’s morgens, met kinderen die hun bed niet uit te branden zijn, die niet naar school willen of die achter de broek gezeten moeten worden met hun huiswerk. Daar hebben wij lekker even geen last van 🙂 Leve de vakantie.


Biografieën

Een tijdje terug maakte ik een wandkleed over ons gezamenlijke leventje, dus vanaf ons huwelijk tot onze verhuizing naar Bad Krozingen. Voor de grap zei ik erbij: ja ik moet wat, anders weet ik straks niet meer wat we hebben beleefd en waar we allemaal rondgezworven hebben…

Vandaag waren we op bezoek bij een mevrouw waar dat serieus voor geldt. Ze is al 85 en ze gaf aan dat haar hoofd niet meer zo snel wil als vroeger, en dat merkten we toen ze haar levensverhaal aan ons probeerde te vertellen. Ze is opgegroeid in Nederland, heeft haar vader verloren in de oorlog, is als jongvolwassene naar Duitsland gegaan, is daar getrouwd en heeft een zoon gekregen – en ze heeft dus al op heel veel verschillende plaatsen gewoond. Iemand uit haar familie had er serieus een boekje over geschreven, zo’n veelbewogen leven had ze gehad. En nu zit ze in een verzorgingstehuis, een paar uur rijden van haar man, en ook de (stief)kinderen wonen allemaal ver weg. Gelukkig had ze nog wat contacten in de kerk, maar naar de diensten gaan lukt haar inmiddels niet meer en de vrouw die elke week op bezoek kwam is onlangs verongelukt. Dan worden wij wel even stil. Zoveel meegemaakt, zoveel teleurstelling en eenzaamheid… Dat zet onze dagelijkse beslommeringen weer even in een ander perspectief. En tegelijk: wat een zegen dat hier in west-Europa verzorgingstehuizen zijn voor dit soort mensen, die verder weinig vangnet hebben. Daarover een andere keer meer misschien, want we hebben hier nog een super interessant boek over o.a. dat onderwerp liggen 🙂

Een andere biografie die Johan de laatste tijd lekker zoet heeft gehouden, is een levensbeschrijving van Kierkegaard. Ruim 750 pagina’s heeft hij doorgelezen de afgelopen maand! Ook deze biografie staat vol van de teleurstelling, onbegrip en eenzaamheid. Kierkegaard “lag niet echt lekker in de groep”, zoals we dat nu zouden zeggen. Maar tegelijk zijn velen nu nog – of nu pas – geboeid door zijn gedachten. Ik geef een citaat door, natuurlijk volledig zonder context, maar 750 pagina’s citeren is nu eenmaal wat veel. En zijn oorspronkelijke brieven en werken zijn nog veel uitgebreider. Voor nu dus een kort stukje:

‘”En wat wil dat alles nu zeggen?” Het wil zeggen dat ieder voor zich, in stille innerlijkheid voor God, zich in deemoed moet buigen onder wat het in strengste zin toch zeggen wil een christen te zijn, oprecht voor God erkennen hoe hij is, opdat hij toch waardig de genade mag ontvangen die iedere onvolmaakte, dat wil zeggen iedereen, geboden wordt. En dan niet verder. Dan moet hij voor het overige zijn werk verrichten, blij ermee, zijn vrouw liefhebben, blij met haar, zijn kinderen tot zijn vreugde opvoeden, zijn medemensen liefhebben, zich in het leven verblijden. Of er verder iets van hem geëist wordt zal God hem wel laten begrijpen, en in dat geval hem ook verder helpen.’

Daar kunnen we nog even over nadenken. En ondertussen dus maar gewoon doen: werken, liefhebben, opvoeden, verblijden… toch ook bepaald geen kleine opgave. Concreet: ik ga terug naar mijn pan met rijst, probeer onze kleine dame even op te vrolijken en roep straks de rest aan tafel.

Goede zondag allemaal, en tot de volgende blog 🙂

Blij weerzien

Eindelijk, eindelijk, EINDELIJK was het dit weekend zo ver: Hannahs beste vriendinnetje én Boaz’ beste vriendinnetje uit Ede kwamen logeren. Gelukkig zijn dat zusjes van elkaar, dat maakt zo’n bezoek iets makkelijker 😉 Ze kwamen gewoon lekker met hun papa, mama, grote broer en babybroertje. Met de trein. Gelukkig ging hun reis erg voorspoedig, ze kwamen zelfs een uur eerder aan dan gepland. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt…

Vooraf waren er over en weer al tekeningen gemaakt, strijkkraal-cadeautjes gemaakt of stickertjes geplakt, en Hannah kreeg zelfs een mooie kaart van alle kinderen uit haar oude klas. Dat vond ze erg leuk! Maar nog leuker was het natuurlijk om lekker ouderwets samen doktertje te doen, spelletjes te spelen, diefje te zijn enzovoorts.

Zondag mocht onze visite mee naar de kerk en zondagsschool, we hebben Boaz’ Kindergarten aangewezen, maandagmorgen hebben ze Hannahs school even bekeken, ze zijn zelfs bij de Aldi geweest en bij de burchtruïne in Staufen – kortom, ze weten nu helemaal hoe ons leventje eruitziet. En toen, ja toen… moesten ze helaas toch weer naar huis. Hannah heeft nog even geopperd dat haar vriendinnetje wel kon blijven; dan brachten we haar in de Kerstvakantie wel terug. Maar nee, dat vond ik geen goed idee. Met z’n allen blijven dan, tot de Kerst? Hmmm. Daar zag ik toch ook nog wel een paar subtiele bezwaarpuntjes. Een huishouden van elf man runnen is voor een weekendje geen bezwaar, maar voor een paar maanden… 😉

Speciaal voor de school in Ede hebben we een paar foto’s gemaakt van Hannahs school. Die laat ik hier meteen ook maar even zien, want ik geloof niet dat dat al eerder is gebeurd.

Jassen, tassen, helmen…
Standaard ritueel schoenen uit! Ieder kind loopt binnen op pantoffels

Joetie is jarig

Judith is jarig vandaag. Wat is dat spannend!

Vanmorgen ontdekte ze als eerste de slingers. Dat was alvast een goed begin. Vervolgens gingen we voor haar zingen en kreeg ze cadeautjes. Hannah en Boaz weten natuurlijk al lang hoe leuk  dat is, en overladen hun zusje het liefst meteen met 4 cadeautjes tegelijk – en we hadden een hele voorraad, van onszelf maar ook van familie die alvast wat had meegenomen of opgestuurd. Maar daar was mevrouwtje toch niet aan toe. Toen ze drie cadeautjes had gezien vond ze het even mooi geweest en wilde ze liever met haar ballon spelen. Het was allemaal een beetje té overweldigend, arm ding 😉

Bij het ontbijt is Judith vaak als eerste “klaar”, dus ze liep al wat rond te scharrelen toen wij nog aan tafel zaten. Dat was een mooi moment om nog een pakje te proberen. Ze keek me vanuit de slaapkamer een keer vragend aan, en ja, ze mocht het lekker uit gaan pakken 🙂 Vol enthousiasme ontdekte ze een boek over Gonnie en Guusje, twee gansjes met laarsjes aan. Prompt moest ze zelf ook een paar laarzen uit de bak vissen natuurlijk, om helemaal in stijl voorgelezen te worden door zus Hannah. Die doet dat maar al te graag, vooral bij nieuwe boekjes…

Tot verontwaardiging van Boaz moesten Hannah en hij vanmorgen gewoon naar school. Dat hoort niet op verjaardagen! En inderdaad, Hannah is in de Kerstvakantie jarig, Boaz regelmatig rond Pasen, bij Johan hadden de kinderen nog zomervakantie, en mijn verjaardag viel op zaterdag. Maar nu dus niet, helaas pindakaas voor hen. Voor Judith was dat nog helemaal niet zo verkeerd. Toen de rust hier thuis was weergekeerd heeft ze heerlijk gewandeld met haar nieuwe hondje, zo’n houten beestje op wieltjes dat je achter je aan kunt trekken. Het dier heet gewoon “hond” heeft ze besloten, en de eerste opvoedpogingen heeft ze al achter de rug. Nu doet mevrouwtje even een tukkie om alle indrukken te verwerken. En het hondje ligt naast haar in bed. Slaap lekker schatjes! Straks gaan we weer verder met ons feest 🙂

Boekenwurm

Hannah heeft in groep drie leren lezen, en dat hebben we geweten. Ze heeft er met recht een nieuwe hobby bij sindsdien! Gelukkig vindt ze strijkkralen nog steeds leuk, en skeeleren ook, of grote-mensen-spelletjes doen 🙂 Maar lezen is toch wel één van haar favorieten. ’s Morgens vroeg in bed (iedereen blij), overdag als ze even geen zin heeft in iets anders en haar huiswerk is gedaan, en vooral natuurlijk ’s avonds in bed. Het is al héél vaak gebeurd dat haar lampje nog na de afgesproken tijd bleef branden omdat het verhaal zooooo spannend was… Of ze valt in slaap met drie opengeslagen boeken om zich heen, omdat ze doorleest tot ze haar ogen écht niet langer open kan houden.

Eigenlijk zijn Johan en ik gewoon een beetje jaloers. Wat is het heerlijk als je gewoon het ene boek na het andere uit kunt lezen zonder gestoord te worden door iemand die een koekje wil, of een postbode die aanbelt, of de wasmand die klaagt… Goed, onze boeken zijn vaak wat dikker, maar wij houden Hannahs leestempo echt niet meer bij tegenwoordig. Vijf boeken per week is helemaal niet bijzonder voor haar. En ja, dat is terug te zien rondom haar bed: stapels boeken in en op en naast haar slaap/leesplek.  Maar dat is nog niet alles, er staan ook nog vier dozen vol onder óns bed. Grotendeels gelezen, een klein deel ligt nog te wachten. Allemaal Nederlands, want dat heeft nog wel haar sterke voorkeur. Dan hoeft ze tenminste niet na te denken over het lezen, maar alleen over het verhaal 😉

Natuurlijk heeft de bibliotheek hier geen Nederlandse boekjes, dus ze zijn allemaal geïmporteerd. Eerst van de zolders van opa Troost en oma Paula, toen van de kringloop in Lelystad en waar ook maar boekjes te verzamelen zijn. Binnenkort komt er zelfs een boekhandelaar naar ons toe – nou vooruit, die was toch al van plan om te komen, maar nu neemt ze een voorraadje voor ons mee. Wie weet redden we het daarmee tot de Kerst? En anders wordt het toch: ofwel boekjes nog een keer lezen, ofwel papa’s voorraad aanspreken, ofwel Duitse boekjes gaan lezen. Als we op dit tempo boeken blijven verzamelen, kraakt het huis straks op z’n grondvesten en kan ik m’n zomerkleren nergens meer kwijt.

Maar ja, wat klagen we… goed voorbeeld doet goed volgen, en ik heb wel een klein vermoeden wie haar die voorbeelden geeft… [Voor wie dit niet volgt: kijk eens op lijstje.nl/jmc . Niet om daar nu praktisch wat mee te doen, want onze kast zit tjokkievol. Maar gewoon voor het idee.]

Feest

Het is feest vandaag, want (1) ik ben jarig, (2) iedereen is vrij van school en werk, (3) papa Troost was nog op bezoek en (4) we hebben genoten van heerlijk herfstweer in een prachtige omgeving.

Wat betreft (1) begon de dag al bijzonder goed: ik lag nog lekker in bed met een kop thee, een bakje fruit en een half slapend knuffeltje toen m’n telefoon het al druk had met allemaal felicitatie-app’jes. Daarna werd er nog een stevig schepje bovenop gedaan door alle cadeautjes die waren gemaakt, gekocht, opgestuurd of meegenomen uit Nederland: een paar boeken, lekkere chocola, een strijkkralen-kunstwerk, een zelfgekraakte walnoot, een stapeltje kaarten, en nog meer. Bedankt allemaal 🙂

Dan (2). Ik vind het ideaal om op zaterdag jarig te zijn: op school trakteren doe ik toch niet meer, en het is wel gezellig om samen thuis (of uit) te zijn. Dan kan je er wat meer een speciaal tintje aan geven dan bij een gewone werk- en schooldag.

Punt (3). De visite was er donderdag al en bleef ruim twee dagen. Gezellig hoor! Opa is weer helemaal op de hoogte van Hannahs nieuwe school, heeft Boaz weer ’s naar school gebracht en opgehaald, spelletjes gedaan, bijgepraat en uiteraard lekker gewandeld. Het was geweldig weer, dus donderdag hebben we nog een rondje naar de Quelle gemaakt (de natuurlijke bron in een gehuchtje naast ons), vrijdag is hij grotendeels “boven” geweest op de Belchen en vanmorgen hebben we met z’n allen een boswandelingetje gemaakt bij St. Ulrich. Hij heeft z’n kilometertjes er weer op zitten en genoten van het prachtige uitzicht. Nu met al die herfstkleuren is dat haast nog mooier dan in de zomer!

Die boswandeling was dus punt (4). Qua kilometers was het niet indrukwekkend, maar het was leuk en er was veel moois te zien. Kijk maar!

Op de uitkijk – of gekke bekken aan het trekken
Helemaal links nog net te zien: de Vogezen

Urban jungle

Wij hebben een huis in “urban jungle” stijl. Ja heus. Vroeger zou dat een heel gewoon huis heten, met lekker veel kamerplanten. Maar hè, kamerplanten zijn alleen in de mode in de week nadat de kerstbomen verdwenen zijn, daarna gaan ze weer dood enzo. En het klinkt oubollig, want overgrootoma’s hadden ook al geraniums in huis. Dus om hip te zijn neem je geen kamerplant, maar een “urban jungle”. Wij komen inmiddels aardig in de buurt, want we hebben 22 planten die bij gebrek aan vensterbanken allemaal ergens in huis staan. Ik vind dat heerlijk, het is een beetje mijn idee van gezelligheid.

Het voordeel van zo’n “urban jungle” trend is dat de Aldi ineens allerlei leuke planten verkoopt. Welke precies? Dat weten ze zelf ook niet. Bij een ouderwetse bloemist of tuincentrum zie je altijd zo’n plantenstekertje met een Latijnse en Nederlandse/Duitse naam, en daarna de waarschuwing om de plant al dan niet in de volle zon te zetten, per week een half gietertje (dus een half bekertje) water te geven en hem vooral niet op te eten. Die waarschuwingen geeft de Aldi ook, voor elke plant dezelfde. Maar aan namen doen ze niet meer. In plaats daarvan lees je vetgedrukt: “URBAN JUNGLE”. Tenslotte is dát wat telt, nietwaar? Hoe zo’n plant nou precies heet, hoe je ‘m het best kunt verzorgen, dat is allemaal niet zo relevant. Waar het echt om draait is dat je meedoet met de trend, en dat je hem niet per ongeluk opeet. Daarbij nog af en toe wat water geven, zodat de plant hopelijk blijft leven tot de trend weer voorbij is of het Kerstseizoen losbarst – dan wil je natuurlijk liever rendieren met Led-lichtjes erin, of sterren met glitters. Geen kerststerren. Stel je voor. Die groeien niet in de jungle.

Toch heeft het iets moois, die “urban jungle”. Nu heeft onze woonstijl een naam, die voorkomt dat we blijven steken bij “allegaartje” of “rommelhok”. Behalve de planten zijn we niet hip, we hebben geen donkergroene muren of gebloemde bank (helaas…). Maar dat is juist goed, dat geeft aan dat we de hip-heid voorbij zijn en onze eigen stijl hebben gevonden. We zijn eclectisch – klinkt dát niet stoer? Helaas is ook die term alweer gekaapt. Zucht. Dan doen we maar gewoon “gezellig”, dat is tenslotte ons streven. En nu we weer een grote voorraad kachelhout hebben komt dat vast helemaal goed.

Dankdag voor de oogst

We hebben het gered dit jaar: de kachel pas aan ná dankdag. Die vuistregel hoorde ik in Ede een keer van een oudere dame. Hier is dat appeltje eitje, want we hadden zondag al Dankdag en het is nog 22 graden. Beetje vals spelen dus. We zagen trouwens op wetter.com dat we onze borst nat kunnen maken: de komende week verwachten ze nog 22-24 graden, maar dan koelt het rap af naar een gevoelstemperatuur van 3 graden… (welkom visite…). We zullen het mee gaan maken. In elk geval kunnen we met een gerust hart de verwarming aanzetten als het nodig is.

In de kerk was het dus “Erntedank”, dankdag voor de oogst. Boaz was er de hele week al mee bezig geweest op de Kindergarten, en morgen is er nog een speciale kinder-dankdagdienst vanuit de Kindergarten.
Toen we bij de kerk aankwamen zagen we al veel kinderen lopen met druiven, appels, broden, pompoenen, noem maar op. Allemaal etenswaren die symbool stonden voor de oogst van dit jaar. Alle eten en alle kinderen werden bij de deur naar de kerkzaal uit de groep “gefilterd”: die mochten later in optocht de kerk binnen lopen om alles vooraan uit te stallen op een paar tafels. Vorige week hadden ze al een dankdag-lied geleerd, en dat mochten ze nu in de kerk zingen. Tot slot was er na de dienst nog een verrassing: voor iedereen die wilde een kopje pompoensoep, brood en wat fruit. Leuk om zo eens mee te maken!

Het thema “oogst” gaat ook hier thuis vrolijk verder, en dan vooral met allerhande nootjes. Daar is Boaz helemaal door gefascineerd: iets wat van de boom valt, wat je zomaar op kunt rapen, dan poffen of kraken en heerlijk oppeuzelen. Ik denk dat het allemaal begonnen is met de bramen in de zomer, die vielen bijzonder goed in de smaak bij meneer. Nu wil hij dus alles eten wat hij maar tegenkomt – liefst zelfs eikeltjes en paardenkastanjes. Daar beginnen we toch maar niet aan, maar ik had van t weekend tamme kastanjes voor hem gepoft. Het idee was trouwens leuker dan het werkelijke eten, maar we hebben tenminste een wens vervuld. En de eerder geraapte walnoten waren nu goed droog en moesten er ook aan geloven. De hele keuken zat onder de troep, want als Hannah of Boaz een noot kraken vliegt die overal in het rond. En als het niet meteen lukt gaan ze er op staan springen, dus de vloer lag ook bezaaid. Maar ze waren heerlijk. En zo gezond hè, dus dan kan mama amper nog bezwaar maken 🙂

Judith vindt de walnoten ook leuk, maar ze heeft toch een sterke voorkeur voor een ander soort nootjes: “peepee-koekies”! Oma Paula gaf onze jongens een grote zak kruidnoten mee, en daar is al goed van gesmuld. Wij noemden die vroeger altijd “pepernoten”, en dat gebrek heb ik dus inmiddels doorgegeven aan de volgende generatie. Dit soort woorden pikken ze verrassend snel op… 😉 (Voor wie het verschil ook niet helder heeft: pepernoten zijn zacht, kruidnootjes zijn hard – en super lekker)


Hieperdepiep Hoera!

Er is er alweer ééntje jarig, maar ditmaal niet in ons gezin. Vandaag wordt Duitsland 28, en daarom heeft iedereen een vrije dag: de kinderen hoeven niet naar school, en ik hoef niet naar mijn werk. (Vanuit Zuid-Duitsland natuurlijk ook onze hartelijke felicitaties aan alle Leienaren die vandaag ontzet haring, wittebrood en hutspot eten.)

Op 3 Oktober 1990 zijn Oost- en West-Duitsland officieel herenigd tot één republiek, en dit wordt jaarlijks herdacht op de “Tag der Deutschen Einheit”.

3 Oktober 1990, vor dem Reichstag
In de nacht van 2 op 3 Oktober 1990 wordt de Eenheidsvaan gehesen.
Verzegelde eenheidsverklaringen in een archief in Berlijn
De verzegelde eenheidsverklaringen, die op 31 Augustus 1990 zijn ondertekent, worden zorgvuldig in een archief in Berlijn bewaard.

Gym

Sinds kort gaan we op maandagmiddag een uur gymmen. Correcter geformuleerd: ouder-kind-turnen. Waarbij wij dus ouder-kind-kind-kind-turnen, want wij zijn een groot gezin. Maar dat is geen probleem, wij zijn de enigen die met zo’n grote groep komen dus de verhouding ouders en kinderen is nog goed in balans.

Plezier is tijdens ons gym-uurtje belangrijker dan sportieve prestaties. Er is een leidster die het niet erg vindt om knettergek gevonden te worden, en die dus ook zonder enige schaamte de gekste capriolen uithaalt en de raarste liedjes zingt om de kinderen wat rek- en strekoefeningen te laten doen, op één been te leren staan, ritselende boomblaadjes na te laten doen, enzovoorts enzovoorts. Dat alles gebeurt in een grote kring, begeleid door handpop Purzel.

Na de kring-activiteiten is het tijd om te turnen. Dat houdt in: er is een grote gymzaal waar al wat objecten staan met matten, kasten, banken, trampolines, en meer van dat soort “grote” spullen. Elke week worden er weer andere dingen mee gebouwd. Vervolgens gaat de berging open en mogen de kinderen zelf alle kleinere spullen pakken die ze maar leuk vinden: springtouwen, ballen, pedalo’s, bouwblokken, karretjes om mee rond te racen – verzin het maar. Allemaal dingen die we thuis niet, of niet zoveel, hebben liggen. En dan gaat iedereen dus doen waar hij of zij zin in heeft. Het is de bedoeling dat elke ouder z’n eigen kind zo’n beetje begeleidt, maar het loopt ook wel een beetje door elkaar. Onze kinderen lopen altijd in drie verschillende hoeken van de zaal, en ik probeer ze allemaal zo’n beetje in de gaten te houden. Kansloos natuurlijk, maar tot nu toe is er nog geen ongeluk gebeurd en hebben ze wel veel plezier. Hannah vindt vooral de ringen leuk, Judith kickt op matten waar je op en af kunt klimmen en op ballen die je kunt verzamelen of wegrollen of toch weer pakken, en Boaz is overal en nergens mee bezig.

Aan het eind van de rit sluiten we af met nog een kleine kring-activiteit. Vandaag kregen alle kinderen een gekleurde doek en mochten ze daarmee een mooie show maken op een herfst-liedje. Met een beetje fantasie lieten ze de wind rondwaaien, blaadjes dwarrelen of daasden ze gewoon wat in het rond. Het zag er in ieder geval kleurig en vrolijk uit. Het idee is waarschijnlijk dat kinderen tegen die tijd hun energie zo’n beetje kwijt zijn, maar die van ons komen na een uur pas goed op stoom. Die stuiteren dus nog keihard door de zaal heen – en moeten toch echt omkleden en mee naar huis. Vervolgens doen ze het programma daar nog even dunnetjes over als ze de kans krijgen 😉

Tot nu toe zijn alle drie de kinders enthousiast over onze “gym”. Maar Judith spant geloof ik de kroon. Zodra ze het woord “gym” opvangt begint ze niet alleen haar eigen jas en schoenen bij elkaar te rapen, maar draagt ze ook Hannah’s en Boaz’ jas vast aan: “kom, gym!” Ze is de eerste die klaarstaat – maar goed, zij hoeft dan ook geen huiswerk te doen vooraf. Tijdens de gymles kijkt ze andere kindjes vooral boos aan als die – wie weet – iets af willen pakken wat Judith ook net nodig had, of ze staat te kijken wat de rest doet. Echt samen spelen doet ze nog niet. Maar kennelijk is ook het andere grut toch belangrijk voor haar, want op de terugweg komt er een heel verhaal over “meissssje gym, meissje gym, baby gym…” We nemen maar even aan dat dit het begin is van een bloeiend sociaal peuterleven. Leren zien wat een ander doet en wil is tenslotte ook heel waardevol 🙂 Al met al een poging waard: in één uur tijd kindjes ontmoeten, ouders ontmoeten, sportief zijn, plezier maken en energie kwijtraken. Jammer dat het maar één keer per week maandag is.