Op de Birkenberg

Vandaag was het zaterdag, de mannen zijn weer thuis, we hadden niks gepland en het was mooi weer… dus gingen we even lekker wandelen in het Zwarte Woud. Er zijn een heleboel mooie plekjes waar we nog niet geweest zijn, dus gingen we één ervan maar ’s verkennen. Volgens OpenStreetmap was er op 20 minuten van ons huis een pad uitgezet dat ons meer zou leren over mijnbouw in de middeleeuwen. Daar waren we tot nu toe niet echt expert in, en het hoort wel een beetje bij deze omgeving. Een mooie gelegenheid dus om natuur en algemene vorming te combineren 🙂

Tussen St.Ulrich en Bollschweil ligt de Birkenberg. Vanaf de doorgaande weg gezien een heel gewone berg, vol bomen. Het pad met alle informatiebordjes liet ons echter zien dat hier meer te ontdekken was: overal in het landschap waren aanwijzingen te vinden dat hier in de middeleeuwen volop ijzer- en zilvererts gewonnen werd. Grote geulen zijn uit de berg gehakt, geheimzinnige gangen die naar ondergrondse mijnschachten leiden – dat laatste hebben we maar voor waar aangenomen, want de gangen zijn heel nauw, nat en donker.

Het was flink klimmen af en toe, over smalle paadjes door het bos. Maar wat een prachtige omgeving! En de bordjes met informatie motiveerden erg om steeds weer verder te zoeken naar het volgende bordje. We hebben daadwerkelijk één en ander geleerd over mijnbouw: er werden gangen gehakt, stenen gedolven, vuren gestookt om de erts uit het steen te krijgen, maar er waren ook allerlei ondersteunende werkzaamheden zoals een smid die ter plaatse alle bijlen weer scherp moest maken of houtskool-branders die brandstof moesten leveren voor de vuren. Inmiddels zijn al deze werkzaamheden al eeuwen geleden gestaakt, en is het landschap weer vol gegroeid met bos. Maar met de bijgeleverde informatie is er nog wel één en ander te herkennen. En als kers op de taart was er een kasteelruïne aan het eind van de route. Dat spreekt altijd aan, ook al waren het hier vooral fundamenten die we van bovenaf konden bekijken. Maar goed, het klimmen hadden we op de berg al gedaan, dus een hoge toren was ook niet meer echt nodig 🙂

Al met al was het een heerlijk uitje. We hebben weer een frisse neus, de overtollige energie is tenminste voor een deel opgebruikt en we hebben weer even genoten van het prachtige landschap hier. Het Zwarte Woud blijft fantastisch!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *