Poetskunsten

We hebben hier thuis twee jongedames en een jongeheer die op hun tijd heel ijverig kunnen huishouden. Vooral dweilen en ramen zemen zijn populair, maar ook was uit de wasmachine halen, aardappels schillen of plantjes water geven worden regelmatig met plezier voor me gedaan. Dat kan ook haast niet anders met twee ouders die werkelijk stralen van het huishoud-talent.

Ahum

Johan bemoeit zich zo min mogelijk met het huishouden. Met liefde zet hij thee of bakt hij brood, en als ik het hem vraag wil hij ook gerust het afval wegbrengen of stofzuigen. Maar hij heeft één eigenschap die tegelijk een gebrek en een zegen is: hij ziet geen troep en hoort de was niet roepen. Het fijne daaraan is, dat hij nog nooit in al die jaren huwelijk gemopperd heeft dat het niet netjes is in huis. Het nadeel is dat hij mijn zelfde gebrek aan huishoud-talent niet compenseert 😉

Ik vind het geen enkel probleem om boodschappen doen en te koken, zolang er niet al te hard gemopperd wordt op mijn maaltijden vind ik dat zelfs wel leuk werk. Wassen vind ik ook niet vervelend, maar dan komt het probleem. Opruimen en poetsen. Ik vind het niet leuk, ik ben er niet goed in en ik word ook niet bepaald positief gestimuleerd door ons kroost (of door manlief). Zodra ik de Duplo opruim, verwoest ik een toren. Als ik de klei verzamel, was Judith nét van plan een ijsje te maken. Als Hannahs boeken opgestapeld liggen, weet ze niet meer welke er aan de beurt was. En als ik ga dweilen of ramen zemen word ik meteen ijverig geholpen – en wordt de chaos alleen maar groter. Arme ik.

Momenteel is Boaz aan het logeren bij oma Paula. Dus ik had het beste plan ooit: ik ging nú alle Lego wassen! Eerst heb ik alle blokjes van elkaar gehaald, alle kunstwerken gesloopt. De grondplaten en de poppetjes etc waste ik netjes met de hand af, zodat er niets zou breken en de verf niet zou slijten. De rest in een kussensloop, goed dichtgeknoopt met een postbode-elastiek, fleece-deken bij in de wasmachine tegen het rammelende lawaai, de wasmachine niet te heet én niet laten centrifugeren… helemaal goed. Ik voelde me helemaal de huisvrouw van de week.

Tot Hannah de wasmachine leeg wilde halen en zei dat het deurtje niet openging.

Ai ai ai. Het kussensloop was losgegaan en alle 999 onderdeeltjes lagen los in de wasmachine. Natuurlijk niet alleen in de trommel, ook tussen de rubbers, in de pomp en wie weet waar nog meer. De wasmachine was natuurlijk in storing gesprongen – zou ik ook doen na zo’n mishandeling. Eerst heb ik maar eens zoveel mogelijk blokjes uit de wasmachine gevist, als een semi-prof zoveel mogelijk water weg laten lopen en daarna met veel gepriegel de pomp ontdaan van vier ini-mini stukjes Lego die het geheel hadden verstopt. Na een paar pogingen kwamen er in totaal nog 17 Lego-stukjes uit die kennelijk allemaal ergens onderweg waren blijven steken. En toen… deed de wasmachine het weer! Hij heeft netjes alle doorweekte fleecedekentjes gewassen en gecentrifugeerd.

Ik durf nog niet helemaal te geloven dat dit avontuur hiermee werkelijk ten einde is; morgen probeer ik weer een wasje te draaien en ik ben benieuwd hoe dat afloopt. Voor nu is de Lego zo ongeveer droog en zijn mijn poets-aspiraties ook weer even opgedroogd. Het schijnt dat een niet al te schoon huis ook goed is voor de weerstand. En dat je van een tikkeltje rommel creatief wordt (of andersom). Ik zal morgen netjes boodschappen doen, eten koken en hopelijk wassen. En verder wacht ik tot Johan weer terug is 🙂 Welkom thuis schat!

Eén gedachte over “Poetskunsten”

  1. Jij schrijft echt zo goed, Grietje! En erg herkenbaar. Ik geloof dat wij een soortgelijke taakverdeling hebben. Misschien dat ik een pietsje meer rommel opmerk dan Johan.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *