Dagelijks brood

Qua eten zijn wij nog lang niet ingeburgerd hier. We eten namelijk nog steeds bijna elke dag brood als lunch, en ook vaak als ontbijt. Dat is echt ongehoord hier. Een béétje huisvrouw voorziet haar gezin toch wel van een warme maaltijd tussen de middag, en ’s avonds weer. Dat dat helemaal niet handig is op je werk, lost men op door in de kantine eten te kopen. En aangezien Hannahs school pas om half twee uit is en veel kinderen toch wel 20 minuten in de auto zitten, zie je sommige moeders krom lopen van de stress om naar huis te racen, eten te koken en dan eindelijk, om half drie ofzo, te kunnen lunchen. Wij zien dat echt met verbazing aan. Als ik zo lang moet wachten op een hapje eten, lig ik al lang voor pampus. Ik geef de kinderen dus naast hun fruit een paar boterhammen mee naar school, en samen met wat tomaatjes/komkommer/ei/worteltjes vind ik dat een prima lunch. Als ik ze dan om half twee ophaal, kunnen ze nog een broodje eten – thuis, of onderweg in de speeltuin, net hoe het weer die dag is. Als het zo uitkomt wil ik ook nog best wat soep of salade maken, maar daarmee houdt het wel op tussen de middag 😉

Aan de andere kant snap ik ook wel dat de mensen hier niet blij worden van elke dag brood. Iedereen die wel eens in Duitsland op vakantie geweest is, herkent het meteen: het brood dat je hier koopt is ofwel helemaal wit en een beetje weeïg (en volgens velen dus ook niet gezond genoeg om elke dag te eten) ofwel zuur en heel erg stevig. Amper door te kauwen zeg maar. Johan kreeg op z’n werk dé tip om dit soort brood te leren eten: je moet er zoveel worst op leggen tot je het brood bijna niet meer proeft. Haha, goed idee 🙂

Als we Duitsers horen over Nederland, zijn ze altijd enthousiast over de Noordzee en de weidsheid van het landschap, maar ze klagen dat het typisch Duitse brood nergens over de grens te koop is. Tjah, hoe zou dát nou komen… Nederlanders weten natuurlijk wel beter, die eten dat spul echt niet 😉 En wij zijn nog een graadje extra verwend, wij bakken al sinds ons trouwen ons eigen brood met de broodbakmachien van oma Mien. Al jarenlang hetzelfde beproefde recept, en ik geloof nog maar drie keer mislukt. Dat lag dan aan mij, één keer vergat ik het water en twee keer zat het roer-ijzer er niet goed in. Maar goed, dat is te overzien in bijna acht jaar tijd. Toen we gingen verhuizen ging de broodbakker dus mee, tezamen met een flinke voorraad meel van de Wageningse molen. Die voorraad is inmiddels bijna op, maar gelukkig is hier ook prima aan meel te komen.

De Aldi en de Lidl verkopen kilo-verpakkingen tarwebloem en tarwemeel, en als je wilt zelfs in verschillende verhoudingen gemixt. Op elk pak staat dan een getal tussen 405 (bloem) en 1800 (vrijwel volkoren meel). Dit geeft aan hoeveel mg minerale stoffen er in 100 gram meel zitten. Best leuk bedacht, toch?

Verder heb ik nu meel gekocht bij een traditionele molen in omgeving Freiburg, voor onze geliefde mix van verschillende soorten graan en pitjes. Op de website stond een plaatje van de molen, en ik met m’n Hollandse kaaskop was even teleurgesteld: wat nou traditionele molen, het is gewoon een vierkant stenen gebouw! Pas even later begon het te dagen: hier malen ze natuurlijk niet op windenergie, maar wordt de molen aangedreven door een waterrad… Veel logischer ook met al die snelstromende beekjes. Overigens werken ook traditionele molens met moderne gemakken, want het meel werd gewoon bezorgd door de DHL, niet met de bakkersfiets. En ik ga het ook niet zelf kneden en in m’n houtgestookte oven bakken, maar ik laat de broodbakmachine het werk doen. Dan heb ik intussen tijd om een fatsoenlijke warme lunch te koken – of gewoon lekker een blogpostje te schrijven…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *