Paad! Pring! Hoep!!!

Afgelopen weekend was hier in het park een driedaags paardentoernooi. Judith was helemaal onder de indruk. De andere twee ook wel, die hebben meteen even duidelijk laten weten dat ze echt zeker weten ook op paardrijles willen, eigenlijk meteen na de zomervakantie al. Gesputter van mama, als “gevaarlijk” of “duur” of “voor grote mensen” werd amper gehoord. Dat is natuurlijk ook onzin, want je ziet hier dat echt íedereen paard rijdt en dat het hélemaal niet eng is. Tjah. We nemen het in overweging 😉

Ik zou niet verbaasd geweest zijn als Judith 500 kilo aanstormend paard wel wat erg veel had gevonden, maar nee hoor. Ze was helemaal enthousiast. Het was nog een beetje lastig te definiëren of die dieren nou “paad” of “koe” moesten heten, maar verder stond madam lustig mee te springen voor het hek: “Paad! Priiiiiiing! Hoep!”. Het grappige is dat ze nu de hele dag door loopt te kletsen, en dus ook ’s avonds tegen Johan haar “verhaal” houdt of als ze naar bed wordt gebracht weer even over “pring! ooooooh!” begint. Ze kan dan ook helemaal gelukkig zitten glimlachen bij de herinnering, heel schattig 🙂

En vanmiddag… waren de paarden weer weg! Wat jammer nou… Juud heeft nog even goed zitten turen, maar nee. “Soeke… koe… nou?” Tenslotte nam ze maar aan dat ik gelijk had: “Paad huis. Kaar.” Maar niet lang getreurd, want 10 tellen later zat ze weer helemaal tevreden in de buggy te roepen: “Paad! Pring! Hoep! Haaaaahaha!”

Ik geloof dat voor nu de paarden het gewonnen hebben van de kippen. Al blijven die ook nog steeds populair. Na de onvindbare kip van een paar weken geleden hebben we gelukkig al een paar keer kippen gezien die ook achter bomen zaten en een huisje hadden, maar toch regelmatig door het gras liepen te tokken. Ze hadden de volle aandacht van onze jongedame. Dieren blijven ontzettend leuk – buiten. Waarschijnlijk zou ze een huisdier ook fantastisch vinden, maar daar beginnen we toch maar niet aan. Ons balkon is te klein, in de gedeelde tuin mogen we geen beesten stallen, en in huis hebben we doorgaans ook al genoeg kabaal… Allemaal smoesjes natuurlijk, Johan en ik hebben gewoon helemaal geen verstand van dieren en ook geen behoefte om dat te veranderen. We kijken wel dierenboekjes, of speuren tijdens een wandelingetje wat in het rond. En soms hebben we geluk, dan komen de dieren met tientallen tegelijk vrijwel in onze achtertuin. Vergezeld van minstens evenveel verzorgers, dus alles wat we hoeven doen is ernaar kijken en voorkomen dat ons kroost onder of over of tussen de hekken doorkruipt. Want ja, mama is wél een beetje bang voor een aanstormend paard… 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *