Grotten

De afgelopen twee dagen hebben we grotten ontdekt. Maandagmiddag kwamen Wim en Willemien hier aan, en samen gingen we naar het Münstertal om een wandelingetje te maken en de prachtige omgeving te zien. Van een eerdere wandeling met oma Paula en Jonathan hadden we onthouden dat we zaklampjes mee moesten nemen om de grot in het bos te kunnen verkennen. Goed voorbereid gingen we dus op pad. Er hingen wel wat dreigende wolken, maar na een kennersblik op de lucht besloten we dat de jassen wel in de auto konden blijven. Het was nu wel lekker koel, ideaal wandelweer. Al bramen plukkend kwamen we bij de grot aan, en daar gingen onze dapperste klauteraars op ontdekkingsreis. Helaas, al na een paar meter stond er een laagje water op de bodem en konden ze niet verder. Want behalve dat je van water natte schoenen krijgt, ontneemt het je ook het zicht op de bodem en kan je dus zomaar in een gat stappen of je enkel verzwikken. Jammer hoor…

Dan maar weer terug naar het riviertje om hopelijk nog even een dammetje te bouwen voor het zou gaan regenen. Want ja, intussen trok de lucht aardig dicht. Al snel was er geen kennersblik meer nodig om te zien dat er een flinke bui aankwam. Nog voor we het bos uit waren begon het te regenen. Te hozen, beter gezegd. Het water kwam met bakken uit de lucht, en we renden in volle galop naar de overkapping van een autogarage – het eerste gebouw dat we tegenkwamen. Het hele dal zag grijs van de regen, en we besloten dat het voorlopig niet weer droog zou worden. Gelukkig hadden we twee dappere mannen bij ons, en stonden de auto’s maar een klein stukje verder op een parkeerplaats. Na een welgemeende aanmoediging stuurden we ze dus de plensbui in om de auto’s voor ons op te halen… Toen ze daar aankwamen hadden ze geen droge draad meer aan hun lijf, maar hè, stoere mannen malen daar niet om als ze hun vrouw of kinderen komen redden. Dus auto starten, ruitenwissers op volle kracht en… de zonneklep maar vast naar beneden, want de bui was voorbij! Ai ai ai, dat was wel echt een grove inschattingsfout van ons. We hebben duidelijk nog géén verstand van buien in het Zwarte Woud…

De volgende dag gingen we opnieuw grotten ontdekken, maar nu onder leiding van een gids. In Hasel, een dorpje even boven Zwitserland, zijn de zogenaamde Erdmannshöhle. We mochten er zelf geen foto’s maken, maar voor een indruk hier een plaatje van Internet:

Voor de kinderen was het de eerste keer dat ze bewust zo’n grote grot zagen, en het duurde even voor Boaz overtuigd was dat dit alles niet door de gids was uitgehakt, maar natuurlijk was ontstaan. Af en toe moesten we flink bukken of onze buik een beetje inhouden, maar het was de moeite waard. Ook voor ons, al hebben we dit soort grotten al vaker gezien, blijft het fascinerend dat er onder een “gewoon bos”, vlak naast een “gewoon dorp”, zo’n andere wereld schuilgaat.

De rest van de dag hebben we besteed aan spelen, naar een burchtruïne klimmen en ons vermaken in een zintuigen-park. Helaas had Judith het nogal moeilijk met het autorijden. Het arme kind werd weer wagenziek… Zelfs gewoon op de snelweg, zonder file of andere bijzonderheden 🙁 We zijn maar blij dat we in het dagelijks leven de auto amper nodig hebben. Onze uitjes moeten we dan maar wat dichterbij zoeken ofzo. Gelukkig is hier ook best veel leuks te doen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *