(S)aai

Afgelopen weekend waren Arjan en Anita bij ons op bezoek. Dat was erg gezellig, en dus was het vanmorgen echt een beetje saai toen zij om kwart over zes alweer waren vertrokken en Johan ook meteen maar vast naar z’n werk ging, zodat hij eventueel wat eerder naar huis kon komen als het te warm werd. Natuurlijk heb ik dapper beweerd dat het “nog nacht” was en dat we “gewoon nog even verder gingen slapen”, maar ja… daar trappen ze natuurlijk niet in.

Hannah wilde heel graag gewoon gezellig de hele dag thuis zijn, zodat ze eindelijk ongestoord van haar vakantie kon genieten. We hebben inderdaad samen een paar spelletjes gedaan enzo, maar toch was ik het tegen twaalven zo zat met die gezelligheid dat we meteen na de lunch naar de kinderboerderij/dierentuin in Freiburg zijn vertrokken. Dan maar in de hitte op pad, heet was het toch overal. Gelukkig was dat een geslaagde zet; het was tegen vijven toen we weer in de auto zaten voor de terugweg…

In zo’n dierentuin kom je natuurlijk voor de dieren, maar ze hebben ook lekkere ijsjes en een paar leuke speeltuintjes (twee met water! jippie!). Eigenlijk is vooral Judith nog hevig geïnteresseerd in de paarden, esels, koeien, knnggggg’s (varkens dus), vissssssen en aapies. De andere twee vinden de dieren ook wel leuk, maar worden vooral enthousiast als er iets opvallends gebeurt: jonge pauwtjes, een bizon die “in bad” gaat, en vooral natuurlijk beesten die staan te poepen of te plassen… Judith vindt de grote dieren meestal ook nog wel een beetje spannend – ook niet zo gek als je zelf nog maar zo’n 85 cm lang bent 🙂 Maar deze keer heeft ze heel toegewijd een hert geaaid, en vervolgens zelfs een paard! Dat heeft volgens mij veel indruk gemaakt. Toen een ander kindje ook even aan de beurt wilde komen, kreeg dat een heel verontwaardigde blik: “Ik! Ikke! Joetie aaiuuh!”

Ik hoop stiekem dat ze daardoor haar vorige memorabele ervaring een beetje vergeet: zaterdagmorgen waren we uitgenodigd bij een gezin uit de gemeente. Om half tien, voor een gezamenlijk ontbijt. Uiteraard was dat voor ons dan het tweede ontbijt van die ochtend B-) maar het was erg gezellig, en hun zwembad viel bijzonder in de smaak. Er was één groot probleem: achter de tuin van de buren was een soort grote moestuin met ook een kippenhok. Regelmatig hoorden we daar een haan schreeuwen, maar we konden ‘m niet zien! Judith heeft alles uit de kast getrokken, maar het ging echt niet lukken. De kip zat achter de boom. In z’n huisje (dat ik zowaar heb aangewezen door over het tuinhek te klimmen en door een weiland te struinen). Maar onze dame geeft niet gauw op als ze ergens echt door gefascineerd is… Elke keer als die haan een keel opzette liet ze alles vallen waar ze mee bezig was:
“Kip! mama! KIP! Kukukuuuh!”
“Ja Juud, ik hoor het. De kip zit achter de boom hè?”
“Kip. Boom.” (Teleurgesteld gezichtje)
Het is inmiddels drie dagen later, maar toen ik vanmiddag richting snelweg draaide klonk het hoopvol van de achterbank: “Kip? Boom?” Nee Judith, jammer. We gaan inderdaad weer over de snelweg, maar we gaan niet naar de kip. De mensen van de kip zijn op vakantie. We gaan nu naar een paard en een ezel en een koe en een vis en een aap en… Zou dat ook goed genoeg zijn? Ik ben benieuwd… Tot nu toe komt de kip elke dag een paar keer voorbij. Figuurlijk dan, want hij zit nog steeds achter de boom. In z’n huisje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *