In de trein

Vandaag zitten we in de trein, net als donderdag. Per dag zo’n 8 uur, inclusief af en toe een overstap. De reden voor dit avontuur is een feestje: vrijdag trouwden oom Steven en tante Japke. Het was erg leuk om deze dag met hen mee te mogen vieren, en het was ook gezellig om allerlei familieleden weer even te spreken. Maar ja, daar horen dus ook twee reisdagen bij. Geen ramp, maar ook niet de ultieme ontspanning 😉

Omdat we donderdag pas konden vertrekken toen Hannah klaar was op school en we dus ’s middags en ’s avonds moesten reizen, hebben we dit keer de trein verkozen boven de auto. Wakkere kinderen in een warme auto en een grote kans op file leken ons niet zo’n succes. Dat hebben we al vaker gedaan, en zeker nu we al zo snel weer terug moesten én ook vrijdag nog de nodige kilometertjes moesten maken hadden we er géén zin in… Daarom dus met de trein. Het reizen zelf is dan veel relaxter, omdat je niet hoeft te sturen en de kinderen wat meer bewegingsvrijheid hebben. Het grootste deel van onze reis hadden we zitplaatsen in een klein coupétje dat was afgescheiden met een glazen deur: ideaal voor kleine weglopertjes die toch graag lekker rondlopen en veel praatjes hebben. Het grote nadeel aan treinen is dat ze niet van deur tot deur gaan, en niet altijd op de ideale tijden. En ze rijden niet altijd volgens plan natuurlijk. Op de heenweg zouden we in Keulen 40 minuten overstaptijd hebben, maar liepen we 45 minuten vertraging op. Stress dus. Gelukkig was de aansluiting ook 6 minuten vertraagd, dus hij stond op ons te wachten toen we uitstapten. Rennen en vliegen met kind 1, kind 2, kind 3, buggy, tas 1, tas 2, tas 3, tas 4 en rugzak 1 & 2. Gelukkig hebben we geen kind vergeten en zelfs geen tas achtergelaten, maar het was niet heel ontspannen. En in de haast moet je de eerste deur nemen die je tegenkomt, waarna we dus nog 5 coupés moesten doorworstelen met al onze spullen door bijzonder nauwe gangpaadjes. Het voordeel van zo’n lange reis is dat je ruim de tijd hebt om uit te puffen voor de volgende overstap komt. Die was in Arnhem. Het idee was dat we vandaar naar Zwolle zouden rijden, maar de Deutsche Bahn had even vergeten dat station Zwolle twee weken uit de running is vanwege een grootscheepse verbouwing. En wij hadden geen zin om in Olst uit te stappen, dan met de bus naar Zwolle te gaan, vervolgens weer met een bus naar Kampen-Zuid en dan nog een stukje trein te pakken tot Lelystad. Gelukkig kennen we de kaart van Nederland nog een beetje, dus hebben we een trein naar Amsterdam-Zuid gepakt en vandaar naar Lelystad. Zo kwamen we alsnog met een half uurtje vertraging aan. Inmiddels was het kwart voor tien en waren we allemaal moe, dus het was super fijn dat we van het station werden afgehaald door opa Geurt en oma Paula. We konden ook bij hen logeren, dus na een slokje drinken kropen we maar gauw in bed.

De bruiloft zelf begon in Veenendaal, en niet al te vroeg. We konden de verleiding niet weerstaan om een uurtje eerder in de auto te stappen en eventjes Ede aan te doen: we zijn op de thee geweest bij onze vriendinnetjes Melanie en Ellis en we hebben Hannahs Nederlandse schoolboeken teruggebracht. Het weerzien tussen de vriendjes was hartverwarmend, en we zien er naar uit om hen in de herfstvakantie bij ons thuis te ontvangen. Daarna gingen we dus naar Veenendaal, naar de ideale locatie voor een zomerse buitenbruiloft, bij een paardenboerderij. Genoeg ruimte en vertier voor een paar stuiterballen, en verder veel gezelligheid en lekker eten. ’s Avonds kwamen we nog wéér in Ede voor de kerkdienst, en vervolgens gingen we naar Doorn voor de receptie. Het was een leuke dag, maar ook lang en vermoeiend. Om kwart over tien wilden we allemaal heel graag naar bed, en zijn we dus maar opgebroken. We hadden onze cadeautjes gegeven, onze liedjes gezongen, veel gebabbeld – het was mooi geweest. Jammer genoeg viel Hannah op weg naar de auto nog een flinke schaaf op haar knie en handen 🙁 De terugweg werd in mineur afgelegd, maar daarna hebben we ontzettend lekker geslapen! Zaterdagmorgen hadden we gelukkig nog even lekker de tijd om met opa, oma en Jonathan bij te praten, wat te spelen en snel even eten en drinken in de slaan voor de terugreis. Want ja, we moeten weer tijdig terug zijn in Bad Krozingen, dus nu zitten we weer in de trein. We hebben alweer een onverwachte extra overstap achter de rug vanwege één of andere technische storing, maar verder gaat het tot nu toe voorspoedig. Straks in Frankfurt moeten we nog een keer overstappen, en dan hopelijk vlot naar huis.

We vonden het fijn om bij de bruiloft te kunnen zijn, maar zo’n flitsbezoekje doen we liever niet te vaak. Dus nog een tip voor familie en vrienden die van plan zijn de komende jaren te trouwen: vraag ons eerst even wanneer de Duitse schoolvakanties zijn, en plan je bruiloft om onze wensen heen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *