Brunch op school en chocolademelk

Zaterdag was er iets geks aan de hand: het was zaterdag – dus een vrije dag – en toch gingen we naar school. Met z’n allen nog wel. Het kost normaal gesproken al de nodige moeite om onze meneer-de-nadenker ervan te overtuigen dat “vrijdag” geen “vrije dag” betekent, maar dit sloeg natuurlijk alles.

Vanaf 10 uur waren alle kinderen, ouders, broertjes en zusjes welkom om samen te brunchen, wat spelletjes te doen en te bekijken wat er de afgelopen periode zoal gedaan is op de Kindergarten. Helaas kwam lang niet iedereen opdagen, maar toch was het best leuk. Omdat er ruime inlooptijden en ophaaltijden zijn zie je meestal maar weinig ouders, laat staan dat je ze echt kent. Dat doen we nu natuurlijk nog steeds niet, maar we hebben weer wat nieuwe gezichten gezien.

Judith komt dagelijks op de Kindergarten als we Boaz brengen of halen. Ze voelt zich daar vanaf dag één thuis geloof ik, en zou zonder problemen ook wel willen blijven. Bovendien heeft ze verschillende leid(st)ers al helemaal om haar vingertje gewonden, en wordt ze enthousiast begroet met “heeey süße!” (wat zoiets betekent als: “heeey schatje!”). Vaak klimt ze even uit de buggy om bij deze of gene een knuffel te halen voor we weer verder gaan. Ze ís ook heel schattig, met haar grote glimlach en olijke koppie onder haar zonnehoedje. Want ja, de andere twee dragen een fietshelm dus mevrouwtje moet ook iets op haar hoofd.

Gelukkig gaat Judith meestal zonder mopperen weer met me mee naar de winkel of naar huis. Ik vind het ook helemaal niet erg om nog een poosje samen boodschappen te doen met onze jongedame gezellig in het karretje, en om al babbelend en wijzend door de stad te lopen. Alles wordt benoemd: auto’s, fietsssssen, bloemen en bomen, water, stoelen en bankjes, etende mensen… Het is soms maar goed dat men hier geen Nederlands verstaat. En als we ’s ochtends bijna thuis zijn weet Juud het al: “(d)riiinken! oho-mél!”. Ja inderdaad, dan moet er melk in het pannetje, poeder in dat ene speciale flesje en geniet mevrouw intens van een flesje chocolademelk. Net als Boaz altijd deed, die mist dat ritueeltje nog wel een beetje. Want zoals hij pas opbiechtte: “Ik heb van mama geleerd dat chocola heeeeeel lekker is!”. Dus dat doen we dan ’s middags nog maar even, of op zaterdag – als we niet naar school hoeven 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *