Wandkleed

Deze keer eens geen verslag van een uitje of een andere belevenis; ik wil een wandkleed laten zien dat ik een tijdje terug heb gemaakt. Het hangt (tijdelijk) boven onze bank, maar dat zie je natuurlijk alleen als je hier in levende lijve langskomt, en dat doet nu eenmaal niet iedereen.

Het idee van dit wandkleed is dat het laat zien wat wij als gezin tot nu toe aan hoogte- en dieptepunten hebben meegemaakt, en ook de verschillende plaatsen waar we hebben gewoond. Gewoon leuk, een soort compact fotoboek 😉

Het eerste paneeltje is gemaakt van het kussentje waarop Jonathan destijds onze trouwringen aanreikte. Met onze initialen en de trouwdatum erop. En onze vriendschapsringen – want ja, de trouwringen dragen we elke dag. Vervolgens een plaatje van ons eerste onderkomen: een klein schattig huisje direct aan de Oude Rijn in Harmelen. Het derde paneeltje is een herinnering aan Hannah’s geboorte; ik heb haar eerste truitje verknipt en haar naam en geboortedatum erop geborduurd.

Dan weer een huisje, ditmaal in Papua Nieuw Guinea. We hebben daar weliswaar maar vijf maanden gewoond, maar het was zeker een belangrijke periode voor ons als gezinnetje. Vervolgens een soort doorkijkje naar een bospad met heide. Dat is onze tussenperiode in Wezep, toen we terug waren uit Papua maar nog niet wisten waar we ons zouden gaan settelen. Voor mijn gevoel hebben we daar niet echt “gewoond”, daarom heb ik het huis er niet opgezet. Maar we zijn daar wel “geweest” natuurlijk, dus daarom maar het beeld dat voor mij kenmerkend is als je daar door een hek de hei op wandelde, op weg naar een nog onbekende toekomst.

Die toekomst werd dus Ede, en daar hebben we ons wel echt thuis gevoeld. Met als belangrijk element het grasveld achter ons huis, met die prachtige grote bomen die ons uitzicht bepaalden. Dat was echt fantastisch, zeker in vergelijking met het suffe hotel waar we nu op uitkijken ;( En ook verder had Ede natuurlijk veel bos, dus een pontificale boom vond ik wel passend.

Vervolgens weer twee geboortetegels: een stuk slab van Boaz waar z’n naam op geborduurd stond, én het vogeltje van zijn geboortekaartje. Dat kon ik dus zo invoegen, kant en klaar. Judith heeft ook zo’n slab, maar die is nog volop in gebruik. Daarom heb ik bij haar maar weer een truitje verknipt en er zelf op geborduurd.

Het negende vakje is vooral erg donker. Dat herinnert aan de ziekteperiode en het overlijden van mama, dat diepe indruk op ons heeft gemaakt. Het is echter niet helemaal zwart, er zitten lichtgekleurde bandjes op en rondom haar foto heb ik een hartvorm van glinsterende kraaltjes gemaakt, om ook te blijven denken aan de bijzonder waardevolle momenten die we in die periode samen hebben doorleefd, en aan de vele mooie herinneringen die we aan mama hebben. Tenslotte zit er een wit vlindertje op, naar aanleiding van een heel mooie symboliek: het begraven van een geliefde lijkt op een rups die in een cocon kruipt. Voor het oog is zijn leven voorbij, je ziet alleen nog een doodse vorm. Maar vanuit de natuur weten we dat op de juiste tijd de cocon opengaat en er een prachtige vlinder uit komt, symbool van nieuw – en oneindig mooier – leven. Zonder die hoop is onze herinnering aan mama niet compleet.

Vervolgens een plaatje van Johans promotie. Ik zie net dat de flits van de camera hier een beetje reflecteert, maar goed. Het idee is duidelijk: Johan krijgt z’n welverdiende bul. Hora est!

Dan nog één ingevuld plaatje, onze verhuizing. Zwaaiende mensen, een vrachtautootje op weg naar een bergachtig land. Het allerlaatste vakje is eigenlijk nog open, daar zit voorlopig de tekst “wat de toekomst brengen moge”. Misschien vul ik dat nog in als we een volgende mijlpaal beleven, of breid ik het doek t.z.t. nog een paar meter uit 😉

Een geintje dat ik nog heb toegevoegd is de “blauwe draad” die verschillende elementen met elkaar verbindt: het viel ons op dat we iets speciaals lijken te hebben met de Rijn. Eigenlijk heb ik helemaal niks met water, veel meer met bos of bergen, maar de feiten zijn onweerlegbaar. Ons eerste huisje stond op een meter van de Oude Rijn, in Ede zaten we vlak boven de Rijn, en als je die Rijn lang genoeg volgt kom je dus op 8 km langs ons huidige huis. Het is zo ongeveer de verhuis-route, daarom heb ik ‘m langs de weg laten stromen.

Al met al hebben we toch best veel meegemaakt in de 7,5 jaar dat we getrouwd zijn! Op onze trouwdag had ik niet kunnen bevroeden dat we nu in Duitsland zouden wonen – ik zei altijd dat ik ofwel in Nederland wilde blijven ofwel naar een veldland wilde waar we echt zinvol bezig zouden zijn in Bijbelvertaalwerk of iets aanverwants. Soms is het ook maar goed dat je niet alles van tevoren weet, zeker niet als je zo’n type bent als ik die nogal veel leeuwen en beren op de weg ziet. En toch, we zijn al 7,5 jaar getrouwd en ik heb er nog geen moment spijt van gehad 🙂

Eén gedachte over “Wandkleed”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *