Een grens gepasseerd

Boaz heeft goed nieuws: hij mag naar school! Vanwege personeelsgebrek zou hij eigenlijk pas september mogen starten, als er weer een lichting kinderen naar school gaat (dat doen ze hier per schooljaar, niet meerdere keren per jaar, omdat ze pas in “groep 3” naar school gaan en dan meteen leren lezen en schrijven enzo).
Hij telde de weken af, en was telkens weer verontwaardigd dat de juf nog geen plekje voor ‘m had. Maar donderdag was het ineens zo ver! Er is een kindje verhuisd naar een andere Kindergarten, en zo kwam er een plekje vrij voor onze meneer. De juf belde ’s morgens, en we hebben meteen z’n tas ingepakt en zijn vertrokken. Hij kon niet langer wachten 🙂 Nadat we Hannah bij school hadden afgezet zijn we bij de Kindergarten binnengestapt, en Boaz mocht inderdaad meteen blijven. Het eerste halfuurtje zijn ik en Juud er bij gebleven, maar toen kon hij het verder prima alleen. Hij was zelfs verontwaardigd toen ik ‘m weer kwam halen, want ik was ÊÊn van de eerste ouders, en hij had toch echt afgesproken dat hij zo lang mogelijk wilde blijven 🙂

Omdat Judith aan het eind van de morgen nog zo’n anderhalf uur slaapt, ben ik vanaf nu met deeltijdpensioen. Wat zal ons huis blinken straks! (Ik post uiteraard geen foto’s, vertrouw er maar op dat ik elke dag ijverig ga poetsen.)

Behalve deze symbolische grens, zijn we zaterdag lopend de grens met Frankrijk gepasseerd. Op 20 minuten rijden van ons huis is een kunstmatige inlaatplaats voor bootjes in de Rijn, en daar kan je ook lekker in en om het water spelen. Door een soort dam is het water daar maar kniehoog, en kun je dus lopend vrijwel oversteken. Alleen de laatste paar meter is het dieper en stroomt het water erg snel, maar omdat de grens volgens ons midden door de Rijn loopt ben je dan dus al in Frankrijk.

We hebben lekker gespeeld, Hannah en Boaz vingen visjes en Judith ving steentjes in haar emmer… Johan heeft geprobeerd ons te leren hoe je steentjes laat ketsen op het water, maar helaas. Bij ons zag je alleen een grote “plons”. Ach, dat was ook leuk. Vooral als je een heeeeel grote steen gooit, dan spettert het water lekker in het rond! We zagen nog twee mannen in een kajak stoeien met de stroming: telkens lieten ze zich een stukje meedrijven door een stukje stroomversnelling en dan probeerden ze uit alle macht weer terug te peddelen. Extreem vermoeiend waarschijnlijk, maar Hannah en Boaz hebben er weer een nieuwe wens bij. Ze willen dolgraag ook een keer in zo’n bootje. Ik denk dat we dan kiezen voor een huurkajak die je ergens stroomafwaarts weer in kunt leveren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *