Bezoek!

Het bezoekseizoen is aangebroken! Afgelopen weekend hadden we een Nederlandse gast. Tenminste – hij woont al een aantal jaar in Amerika, daarvoor woonde hij in Parijs, hij kwam nu vanuit Straatsburg en gaat na een week Freiburg door op vakantie naar Zurich en dan weer naar Parijs. Maar hij is geboren en getogen in Nederland, en kent Johan nog van hun gezamenlijke wiskunde-studie. We vonden het allemaal heel gezellig, en het was leuk om onze omgeving te kunnen showen.

Boaz vond het helemaal niet erg om een paar nachtjes bij papa en mama te logeren en zijn eigen kamer een poosje af te staan. Logeerbedden hebben we ook in overvloed, dus we bieden onze gasten heel luxe een kamer met eigen douche. Dat krijg je niet overal 😉

Komend weekend verwachten we weer een vriend van Johan, dit keer een rasechte Nederlander. Dus dan willen we voor de derde week op rij naar Staufen om de burcht te beklimmen. Vandaar heb je nou eenmaal een fenomenaal uitzicht over de hele Rijnvallei, en het ijs van de Italiaan smaakt erg goed…

Vandaag kwamen er geruchten binnendruppelen dat we over twee weken nóg twee “leuke mensen” kunnen verwachten voor een nachtje logeren. Als ze zichzelf al zo omschrijven, wordt het vast gezellig. En dan is het alweer tijd voor ons om in de trein te stappen voor een flitsbezoekje Nederland als Steven en Japke gaan trouwen. Daarna begint zachtjesaan de zomervakantie in Nederland, en hebben al verschillende mensen uit onze families toegezegd graag langs te komen. Het kan niet op 🙂

Wandkleed

Deze keer eens geen verslag van een uitje of een andere belevenis; ik wil een wandkleed laten zien dat ik een tijdje terug heb gemaakt. Het hangt (tijdelijk) boven onze bank, maar dat zie je natuurlijk alleen als je hier in levende lijve langskomt, en dat doet nu eenmaal niet iedereen.

Het idee van dit wandkleed is dat het laat zien wat wij als gezin tot nu toe aan hoogte- en dieptepunten hebben meegemaakt, en ook de verschillende plaatsen waar we hebben gewoond. Gewoon leuk, een soort compact fotoboek 😉

Het eerste paneeltje is gemaakt van het kussentje waarop Jonathan destijds onze trouwringen aanreikte. Met onze initialen en de trouwdatum erop. En onze vriendschapsringen – want ja, de trouwringen dragen we elke dag. Vervolgens een plaatje van ons eerste onderkomen: een klein schattig huisje direct aan de Oude Rijn in Harmelen. Het derde paneeltje is een herinnering aan Hannah’s geboorte; ik heb haar eerste truitje verknipt en haar naam en geboortedatum erop geborduurd.

Dan weer een huisje, ditmaal in Papua Nieuw Guinea. We hebben daar weliswaar maar vijf maanden gewoond, maar het was zeker een belangrijke periode voor ons als gezinnetje. Vervolgens een soort doorkijkje naar een bospad met heide. Dat is onze tussenperiode in Wezep, toen we terug waren uit Papua maar nog niet wisten waar we ons zouden gaan settelen. Voor mijn gevoel hebben we daar niet echt “gewoond”, daarom heb ik het huis er niet opgezet. Maar we zijn daar wel “geweest” natuurlijk, dus daarom maar het beeld dat voor mij kenmerkend is als je daar door een hek de hei op wandelde, op weg naar een nog onbekende toekomst.

Die toekomst werd dus Ede, en daar hebben we ons wel echt thuis gevoeld. Met als belangrijk element het grasveld achter ons huis, met die prachtige grote bomen die ons uitzicht bepaalden. Dat was echt fantastisch, zeker in vergelijking met het suffe hotel waar we nu op uitkijken ;( En ook verder had Ede natuurlijk veel bos, dus een pontificale boom vond ik wel passend.

Vervolgens weer twee geboortetegels: een stuk slab van Boaz waar z’n naam op geborduurd stond, én het vogeltje van zijn geboortekaartje. Dat kon ik dus zo invoegen, kant en klaar. Judith heeft ook zo’n slab, maar die is nog volop in gebruik. Daarom heb ik bij haar maar weer een truitje verknipt en er zelf op geborduurd.

Het negende vakje is vooral erg donker. Dat herinnert aan de ziekteperiode en het overlijden van mama, dat diepe indruk op ons heeft gemaakt. Het is echter niet helemaal zwart, er zitten lichtgekleurde bandjes op en rondom haar foto heb ik een hartvorm van glinsterende kraaltjes gemaakt, om ook te blijven denken aan de bijzonder waardevolle momenten die we in die periode samen hebben doorleefd, en aan de vele mooie herinneringen die we aan mama hebben. Tenslotte zit er een wit vlindertje op, naar aanleiding van een heel mooie symboliek: het begraven van een geliefde lijkt op een rups die in een cocon kruipt. Voor het oog is zijn leven voorbij, je ziet alleen nog een doodse vorm. Maar vanuit de natuur weten we dat op de juiste tijd de cocon opengaat en er een prachtige vlinder uit komt, symbool van nieuw – en oneindig mooier – leven. Zonder die hoop is onze herinnering aan mama niet compleet.

Vervolgens een plaatje van Johans promotie. Ik zie net dat de flits van de camera hier een beetje reflecteert, maar goed. Het idee is duidelijk: Johan krijgt z’n welverdiende bul. Hora est!

Dan nog één ingevuld plaatje, onze verhuizing. Zwaaiende mensen, een vrachtautootje op weg naar een bergachtig land. Het allerlaatste vakje is eigenlijk nog open, daar zit voorlopig de tekst “wat de toekomst brengen moge”. Misschien vul ik dat nog in als we een volgende mijlpaal beleven, of breid ik het doek t.z.t. nog een paar meter uit 😉

Een geintje dat ik nog heb toegevoegd is de “blauwe draad” die verschillende elementen met elkaar verbindt: het viel ons op dat we iets speciaals lijken te hebben met de Rijn. Eigenlijk heb ik helemaal niks met water, veel meer met bos of bergen, maar de feiten zijn onweerlegbaar. Ons eerste huisje stond op een meter van de Oude Rijn, in Ede zaten we vlak boven de Rijn, en als je die Rijn lang genoeg volgt kom je dus op 8 km langs ons huidige huis. Het is zo ongeveer de verhuis-route, daarom heb ik ‘m langs de weg laten stromen.

Al met al hebben we toch best veel meegemaakt in de 7,5 jaar dat we getrouwd zijn! Op onze trouwdag had ik niet kunnen bevroeden dat we nu in Duitsland zouden wonen – ik zei altijd dat ik ofwel in Nederland wilde blijven ofwel naar een veldland wilde waar we echt zinvol bezig zouden zijn in Bijbelvertaalwerk of iets aanverwants. Soms is het ook maar goed dat je niet alles van tevoren weet, zeker niet als je zo’n type bent als ik die nogal veel leeuwen en beren op de weg ziet. En toch, we zijn al 7,5 jaar getrouwd en ik heb er nog geen moment spijt van gehad 🙂

Stoere papa!

Gisteren was het Vaderdag in Nederland, en daarom ook bij ons thuis. Wij combineren immers het beste van twee werelden… In de Pinkstervakantie waren we al druk met onze cadeautjes voor de opa’s en voor Johan. Onze nieuwe camera heeft goede diensten bewezen, en de kinderen hebben ijverig geknutseld. Zie hieronder het resultaat!

’s Middags bij ons Bijbelmoment hadden we het over het vermijden van ruzie en het nastreven van onderlinge liefde en vrede. Daar liggen binnen ons gezin nog wel wat verbeterpuntjes zegmaar… We maakten de koppeling naar “elkaars goede eigenschappen zien en benoemen”, en omdat het Vaderdag was hebben we deze keer een mooie plaat gemaakt met onze papa erop (sprekend, toch?) en wat goede eigenschappen er omheen. Alle andere gezinsleden hadden al lang zo’n plaat gekregen van Hannah, maar papa vond ze moeilijk. Die is eigenlijk alleen maar goed in werken, vond ze, en dat is wel erg mager als compliment. Maar samen hebben we toch heel wat kunnen bedenken. Johan was er heel blij mee 🙂

Het eerste woord waar ze op kwamen, was “stoer”. En dat was niet zonder reden: zaterdagmorgen is Johan in alle vroegte met de trein naar Münstertal gegaan en vandaar de Belchen opgerend. Dat is dezelfde berg die hij ook een keer met Hannah en Boaz heeft beklommen, maar nu wilde hij graag heen én terug, en op z’n eigen tempo. Tjah, dan blijft de rest maar beter thuis 🙂 Hij was in 1 uur en 25 minuten boven, en dat is toch een kilometer hoger dan het station. Klasse hoor! Hij heeft z’n complimentjes verdiend.

Toch wilde ik ook graag een lekkere wandeling maken. Daarom zijn we ’s middags naar Staufen gegaan, en zijn vandaar door het bos naar de burchtruïne geklommen. Dat was in totaal maar een kilometer of vijf, maar we moesten behoorlijk klimmen (met Juud in de buggy, die aanmoedigend van voor naar achter “hummmmm-de”) en het was behoorlijk warm. Zweten dus, maar het was heerlijk. De burcht hebben we nu al drie keer bekeken, maar hij blijft leuk. En als afsluiter kregen we allemaal een heerlijk ijsje bij de Italiaan. Ik denk dat Johan daarmee z’n complimentje “leuk” of “lief” heeft verdiend… Onderweg kwamen we nog een aantal wijsheden tegen die de Bomenstichting (oid) had verzameld, we zullen er een paar met jullie delen.

 

 

Een grens gepasseerd

Boaz heeft goed nieuws: hij mag naar school! Vanwege personeelsgebrek zou hij eigenlijk pas september mogen starten, als er weer een lichting kinderen naar school gaat (dat doen ze hier per schooljaar, niet meerdere keren per jaar, omdat ze pas in “groep 3” naar school gaan en dan meteen leren lezen en schrijven enzo).
Hij telde de weken af, en was telkens weer verontwaardigd dat de juf nog geen plekje voor ‘m had. Maar donderdag was het ineens zo ver! Er is een kindje verhuisd naar een andere Kindergarten, en zo kwam er een plekje vrij voor onze meneer. De juf belde ’s morgens, en we hebben meteen z’n tas ingepakt en zijn vertrokken. Hij kon niet langer wachten 🙂 Nadat we Hannah bij school hadden afgezet zijn we bij de Kindergarten binnengestapt, en Boaz mocht inderdaad meteen blijven. Het eerste halfuurtje zijn ik en Juud er bij gebleven, maar toen kon hij het verder prima alleen. Hij was zelfs verontwaardigd toen ik ‘m weer kwam halen, want ik was één van de eerste ouders, en hij had toch echt afgesproken dat hij zo lang mogelijk wilde blijven 🙂

Omdat Judith aan het eind van de morgen nog zo’n anderhalf uur slaapt, ben ik vanaf nu met deeltijdpensioen. Wat zal ons huis blinken straks! (Ik post uiteraard geen foto’s, vertrouw er maar op dat ik elke dag ijverig ga poetsen.)

Behalve deze symbolische grens, zijn we zaterdag lopend de grens met Frankrijk gepasseerd. Op 20 minuten rijden van ons huis is een kunstmatige inlaatplaats voor bootjes in de Rijn, en daar kan je ook lekker in en om het water spelen. Door een soort dam is het water daar maar kniehoog, en kun je dus lopend vrijwel oversteken. Alleen de laatste paar meter is het dieper en stroomt het water erg snel, maar omdat de grens volgens ons midden door de Rijn loopt ben je dan dus al in Frankrijk.

We hebben lekker gespeeld, Hannah en Boaz vingen visjes en Judith ving steentjes in haar emmer… Johan heeft geprobeerd ons te leren hoe je steentjes laat ketsen op het water, maar helaas. Bij ons zag je alleen een grote “plons”. Ach, dat was ook leuk. Vooral als je een heeeeel grote steen gooit, dan spettert het water lekker in het rond! We zagen nog twee mannen in een kajak stoeien met de stroming: telkens lieten ze zich een stukje meedrijven door een stukje stroomversnelling en dan probeerden ze uit alle macht weer terug te peddelen. Extreem vermoeiend waarschijnlijk, maar Hannah en Boaz hebben er weer een nieuwe wens bij. Ze willen dolgraag ook een keer in zo’n bootje. Ik denk dat we dan kiezen voor een huurkajak die je ergens stroomafwaarts weer in kunt leveren 🙂

Klas op bezoek

We hadden vandaag hoog bezoek: Hannahs klas kwam langs! (gelukkig inclusief juf.) Ondanks onheilspellende weersverwachtingen was het warm en droog, dus gingen we eerst maar ’s een uur uitrazen in het park. Ik had wat golfsticks en balletjes gekocht, daarmee konden ze heerlijk spelen op de mini-golfplaats. Er werd serieus gegolfd, een nat pak gehaald, gerend en gesprongen… en naast de golfplaats is één van onze favoriete speeltuintjes, dus samen was er genoeg te doen.

Al wandelend gingen we vanuit de speeltuin richting ons huis, waar we rond twaalf uur aankwamen. In m’n beste Duits heb ik ze een beetje uitgelegd dat Nederland voor de helft onder de zeespiegel ligt, en hoe dat opgelost wordt met dijken en gemalen of molens. Ik had er ook een bouwplaatje bij van een molen, die ze konden kleuren, knippen en plakken. Ondertussen was er in de keuken drinken, crackers met hagelslag/stroop/pindakaas/pasta (volgens mij typisch Nederlands, toch?) en heb ik pannenkoeken gebakken. De meeste kinderen vonden het lekker, en leuk om ’s te proberen. Sommigen maakten er ware kunstwerken van met chocopasta en hagelslag op hun spekpannenkoek, maar ach. Ze hebben genoten geloof ik. Helaas heb ik hier geen foto’s van kunnen maken, ik had het super druk met bakken en “voederen”…

Ik geloof niet dat er veel molens afgebouwd zijn vandaag, de meeste kinderen gingen liever spelen met Lego, het treinspoor, strijkkralen en wat-niet-al. Met een hele klas heb je dan een gezellige drukte, maar het ging best goed! Nu hadden we er voordeel van dat ons hele huis gelijkvloers is, daardoor konden ze heel makkelijk op Boaz’ en Hannahs slaapkamer spelen voor wat extra ruimte.

Iets na enen gingen we nog snel even koekhappen met spekkies, en aan m’n ezeltje prik kwamen de meeste kinderen zelfs niet eens toe. Ze vermaakten zich zo goed dat we tijd tekort kwamen, terwijl ik van tevoren dacht dat drie uur best lang was…! Met gezwinde spoed liepen we terug naar school waar de ouders al op hun kroost stonden te wachten. Daarna sjokten we kalmpjes aan weer terug naar huis, moe maar voldaan. Missie geslaagd!

Bloemenpracht

 

Toen we net verhuisd waren, genoten we van uitbundig bloeiende narcissen en tulpen in het park. Inmiddels zijn die vervangen door zomerbloeiers: veel rozen, maar ook allerlei andere planten en struiken. We hebben het geluk dagelijks door deze “tuin” naar school of kerk te fietsen of lopen, dus we genieten er volop van. Hier maar eens wat foto’s om te laten zien waar we nou steeds zo lyrisch over doen. De eerste foto boven is van een gemengde border naast het Kurhaus. Honderden planten zijn erin gezet, een paar weken geleden. De in mijn ogen nog prima uitziende voorjaarsbloemen moesten het veld ruimen en alles werd vervangen. Dat gold ook voor de pauw en de kip op foto 2. Twee dagen lang zijn vier tuinmannen bezig geweest om ze helemaal te “plukken”, de aarde te verversen en er weer rijen en rijen plantjes in te zetten. Nu staan ze weer trots te pronken. De foto is helaas een beetje donker, er kwam bijna een onweersbui aan… Foto 3 toont een paar van de vele rozenperken.

En dan de blauwe brug. Dat is de verbinding tussen het park en onze wijk. Opnieuw zijn de foto’s wat donker, want de bui barstte nu echt bijna los. En geluid heb ik er helaas ook niet bij opgenomen, maar “in het echt” hoor je de Neumagen lustig kabbelen of stevig stromen, al naar gelang het weer van de vorige dag in het Zwarte Woud. We kunnen hier precies zien wanneer het flink geregend heeft, dan staat het water beduidend hoger en stroomt het ook veel harder richting Rijn.

 

Ook in onze wijk hebben we trouwens geen klagen. Overal op straat staan grote bloembakken, en we komen veel fonteintjes tegen. Die zijn natuurlijk vooral bedoeld om hotelgasten te lokken en kliniek-bezoekers wat op te fleuren. Maar niets houdt ons tegen om er zelf ook lekker van te genieten 🙂