Hoofdstuk “auto” is afgesloten!

We hebben één van de laatste administratieve hoofdpijndossiers hier afgerond: we rijden sinds gisteren in een auto die aan alle Duitse regels voldoet. Dat heuglijke feit hebben we gevierd met taart.

Omdat onze eigen Nederlandse auto al wat ouder was en naar verwachting de komende jaren flink wat onderhoud nodig had om te blijven rijden, hebben we die maar achtergelaten bij de verhuizing. Gelukkig had papa Troost nog wel een auto “over” die we konden lenen en eventueel zelfs houden. Maar goed, dat was natuurlijk een Nederlandse auto met Nederlandse kentekenplaten, een Nederlandse eigenaar en een Nederlandse verzekering. Dan is het best een puzzel hoe je dat allemaal in de juiste volgorde omzet naar de Duitse variant, want je kunt natuurlijk geen Nederlandse verzekering hebben als de eigenaar in Duitsland woont, maar omgekeerd gaat ook niet. En een verzekering is gekoppeld aan je kenteken, maar een nieuw kenteken kan je pas aanvragen als je zelf de eigenaar bent en ook een verzekering hebt. Enzovoorts. Eigenlijk moeten alle administratieve dingen met één vingerknip gelijktijdig worden omgezet, maar helaas… dat lukt in de praktijk natuurlijk niet. Uiteindelijk hebben we het als volgt gedaan – een stappenplan voor wie zelf ook een auto wil invoeren:

  • Voor beperkte tijd mochten we de auto gebruiken terwijl alles nog op papa’s naam stond. Dat kan natuurlijk alleen als je elkaar goed kent, anders krijg je een enorme rompslomp met een tijdelijk kenteken of transport per trailer ofzo.
  • Voordat je ergens in Duitsland aanklopt, heb je papieren nodig. Een COC-verklaring is erg handig; heb je die niet dan wordt je auto helemaal binnenstebuiten gekeerd en “vinden ze altijd wel wat”, hebben we gehoord. Ze willen natuurlijk geen gammele auto’s op de Duitse wegen, dus alles zonder internationale papieren wordt met argwaan bekeken. We hadden mazzel en konden vanuit Nederland zo’n verklaring opvragen, in het Duits zelfs.
  • Een belangrijke eis is dat importauto’s voldoen aan de keuringseisen van de TÜV. Die zijn min of meer berucht vanwege hun strengheid. Gelukkig hebben we een keuringsstation in Bad Krozingen, dus daar heb ik maar een afspraak gemaakt en alle papieren ingeleverd. Na wat zoeken en mompelen kwam de monteur eruit en kon de auto gekeurd worden. En kregen we zelfs nog dezelfde week een afspraak, hoewel het eigenlijk vol was. Nou, we voelden ons vereerd 🙂 De auto zelf was gelukkig in één keer goed! Helaas waren we daarmee niet klaar, want ze testen ook de samenstelling van je uitlaatgassen. En daar zat teveel CO in. De monteur verwees me door naar de Peugeot-garage een straat verder, en mompelde zachtjes iets over “zorg dat je motor goed warm is”. Dat ging bij deze keuring natuurlijk niet, want als je je auto aflevert om ‘m een paar uur later weer op te halen, dan is je motor onderhand wel afgekoeld. Maar we hielden de tip in ons achterhoofd.
  • Het Pinksterweekend waren we in Nederland, dus toen hebben we met papa een officieel koopcontract ingevuld. En we hadden een waardebepaling nodig, die kon Stapel gelukkig leveren. Weer wat papieren gescoord!
  • Eenmaal terug gingen we maar naar de Peugeot-garage. Ik heb ze het probleem uitgelegd, werd wat meewarig aangekeken en kon de volgende dag m’n auto brengen. Weer een dag later kon ik ‘m ophalen, en één keer raden: er was volgens hen niks mis mee. Dat is dan fijn – als de TÜV het er ook mee eens is tenminste! Ik had er niet veel vertrouwen in eerlijk gezegd, maar mocht wel 46 euro betalen voor hun test. Volgens de eigenaar van die toko had hij gewoon even heel goed gas gegeven zodat de motor flink heet werd, en dan was het in orde. Heel leuk, maar dat doen ze bij de TÜV dus niet.
  • Thuis konden we nog allerlei papieren regelen, voor de verzekering enzo. Die hadden we dus alvast op zak.
  • Een paar dagen later had de TÜV een plekje voor een herkeuring. Vol goede moed (ahum) reed ik die kant maar weer op. Met een extra bochtje richting snelweg, om in ieder geval niet met een te koude motor aan het feest te beginnen. Als je even googelt op tips hiervoor, kom je de meest fantastische adviezen tegen, maar ik heb het maar gehouden bij “even goed gas geven en niet te snel doorschakelen”. Enfin, dat was allemaal voor niks, want toen ik eenmaal aan de balie stond, het keuringsrapport van de Peugeot-dealer liet zien én twee lieve schattige kindjes bij me had, vonden ze het kennelijk wel mooi genoeg geweest en kreeg ik zónder de vereiste herkeuring een prachtige stempel. Ik hoop maar dat die man er geen gedoe mee krijgt… maar wij waren erg blij. Als dit in een bananenrepubliek gebeurde zou je sterk aan steekpenningen of belangenverstrengeling gaan denken, maar hier kweken ze vooral aardbeien dus dan speelt dat uiteraard niet.
  • Goed, na een rondedansje was het tijd voor de volgende stap: een afspraak maken bij Zulassung. Dat is het administratiekantoor van de deelstaat die van alles rondom auto’s en kentekens regelt. Een dagje later was er plek, dus daar ging ik weer met drie kinders en een hele stapel papieren. Het was een ware beproeving. Eerst al het parkeren, want de parkeergarage was enkele maanden dicht vanwege onderhoud. Dat betekent dus speuren naar een plekje in hartje Freiburg. Het is gelukt, en net op tijd kwamen we hijgend binnenrollen. We konden alle wachtenden voorbijlopen die niet zo slim waren geweest om vooraf een afspraak te maken, gna gna, en waren dus meteen aan de beurt. Voor 15 minuten, langere afspraken hebben ze niet. Dan kom je gewoon maar weer terug, is het beleid. Maar zelfs 15 minuten is al een hele tijd als iedereen ongeveer fluistert en serieus bezig is, maar jouw kinderen uiteraard weer veel volume weten te produceren en eigenlijk liever rondjes zouden rennen. Man man man, ik heb peentjes gezweten om ze in bedwang te houden en ondertussen die papierwinkel voor elkaar te krijgen. Maar ik was niet de enige die zat te zweten, de dame achter de balie vond het ook maar een ingewikkeld gedoe. Er moest nog een extra papier ingevuld worden, een andere verklaring moest opnieuw aangevraagd omdat die meer dan vier weken oud was, en sowieso zijn Nederlandse papieren natuurlijk weer anders dan Duitse. Het was een heel gezoek, en zelfs met z’n drieën kwamen ze er niet uit. Volgens hen kunnen ze alle landen aan qua import, maar geeft Nederland altijd moeilijkheden. Sorry sorry sorry… wij zijn dus niet de enigen die af en toe hoofdpijn kregen. Uiteindelijk heeft een hogere pief het allemaal maar goedgekeurd geloof ik, en toen was het snel geregeld. Ze vonden het zelf ook wel mooi geweest met die drie Nederlandse kinderen in hun kantoor, die wilden ze met liefde weer kwijt.
  • Met een briefje met ons nieuwe kenteken erop konden we de straat oversteken om naar een nummerborden-winkeltje te gaan. Die zitten daar heel tactisch, vijf stappen bij de Landratsamt vandaan. Ideaal, in vijf minuten heb je je platen in handen. Vervolgens hebben we nog maar een paar rondjes gerend om wat energie kwijt te raken, want de balie-mevrouw van de Zulassung had me op het hart gebonden om vooral ruim de tijd te nemen en daarna pas terug te komen, dan kon ze onze aanvraag zo ver mogelijk afmaken voor ik terugkwam met m’n drie wervelwinden. Zo gezegd zo gedaan!
  • Met de kentekenplaten in handen konden we ons weer melden, gelukkig bij dezelfde balie. Ze werkten daar echt heel fijn mee om ons zo snel mogelijk de deur uit te kunnen sturen. Nog een paar handtekeningen en kopieën en tadaaa… we waren klaar! De afspraak van 15 minuten was inmiddels over de 75 minuten heen, maar ze hebben alles in één keer voor ons weten te regelen. Heerlijk!
  • Ik kreeg de kentekenplaten niet zelf op de auto, dus ik ben maar met de oude naar huis gereden. ’s Middags weer even langs onze oude vriend de Peugeot-garage, en nu ziet onze auto er uit als een echte Duitser. Rijden maar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *