Reddingsactie voor baby meerkoet

Hannah en Boaz hebben een groot hart voor zieke en zielige dieren. Een paar weken geleden ging er een heel mooi lief vogeltje zomaar dood in onze tuin. Eerst waggelde hij nog een beetje rond, daarna zocht hij een plekje onder de boom om lekker uit te rusten en weer beter te worden – hoopten we. Helaas was hij even later toch dood. Tranen met tuiten bij Boaz… Ik snap het ook wel, het is ook serieus een sneu gezicht, zo’n dood vogeltje. Ik heb Boaz z’n verzoek gehonoreerd om het vogeltje de tijd te geven om weer levend te worden als hij dat wou, maar ’s avonds hebben Johan, Hannah en Boaz hem toch maar begraven in de tuin. We vonden het niet echt geslaagd als Boaz er nog elke dag met z’n neus bovenop ging staan…

Vrijdag lag er alweer een dood vogeltje, nu bij de voordeur. Die hebben we ook maar meteen begraven.

En toen gingen we naar Lelystad, en waren Hannah en Boaz aan de wandel met opa Geurt. In het kanaal dreef een klein meerkoetje, een paar honderd meter stroomafwaarts van het nest. Dat nest zat bovendien een halve meter boven de waterspiegel – dat gaat zo’n beestje natuurlijk niet redden. Volgens opa Geurt is er elk jaar een nest van vermoedelijk dezelfde domme moeder-meerkoet. Maar ja, daar kan zo’n zielig piepend pluizebolletje ook niks aan doen, en ons kroost was diep bewogen met zijn lot. Laat Hannah nu net een schepnet bij zich hebben, dus ze hebben het beestje opgevist en mee naar huis genomen.

“Kijk mama, we hebben een baby-meerkoet gered!” Ehm… Wat fijn, wat lief van jullie! Maar wat moet er nu mee gebeuren dan?” Daar was nog geen plan voor, en het eten stond klaar. Het meerkoetje werd dus liefdevol neergevleid op een zacht stukje gras met een beetje zon maar ook wat schaduw, en achter een tempex schotje als windscherm. Het beestje zag er hongerig uit volgens Hannah, en hij wou naar z’n mama, en hij moest in het water anders ging hij dood, en z’n haartjes konden niet tegen de zon, en hij was bang, en en en… Weer tranen met tuiten, en het kostte heel wat overredingskracht om de dappere dierenredder ervan te overtuigen dat ze eerst moest eten om sterk te worden en een goed plan te maken. Ze heeft deels naast het meerkoetje zitten picknicken, dan kon ze hem in de gaten houden en zo nodig een liedje voor ‘m zingen.

Eindelijk was het dan zo ver: mama haalde een opblaasboot en een paar pompen van de vliering, oma Paula vond nog een paar tempex platen om evt een trappetje van te maken om herhaling van het drama te voorkomen, opa en Jonathan pompten zich een slag in de rondte, en toen konden ze op weg! Als echte dierenredders gingen ze in optocht naar het kanaal en daar brachten ze hun nieuwe vriendje weer fijn naar z’n mama en zusje. Volgens Boaz kreeg hij een knuffel en was hij heel blij. Missie geslaagd!

      

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *