Zondag

Deze week begint Hannah op school en heeft Johan z’n eerste normale werkweek. Tot nu toe was ons sociale leventje hier voornamelijk beperkt tot ons eigen gezin (plus de hulptroepen die bij ons logeerden). De cassières in de supermarkt kan je nauwelijks meetellen, want zodra die horen dat je Nederlands spreekt tegen je kind gaan ze over op gebarentaal en uh-hum in plaats van Duits. Dan blijven je gesprekken toch vrij oppervlakkig. Op zondag spreken we wel wat mensen, voor en na de kerkdienst. Daarom maar eens een blogje over onze eerste zondagen hier.

’s Morgens begint de dienst om 10 uur, dus we hebben ruim tijd om rustig te ontbijten en aan te kleden. Daarna gaan we lopend of per fiets naar de kerk; het is maar ruim anderhalve kilometer en dan ook nog grotendeels door het park. Voor Boaz een feestje, want hij mocht deze keer op z’n eigen fiets zonder zijwieltjes. Lang leve de gewoonte hier om fietshelmpjes te dragen, want ik houd m’n hart vast voor zijn cross-kunsten. Sturen, remmen en vol gas trappen heeft hij inmiddels aardig onder de knie, maar andere weggebruikers zitten nog niet in zijn systeem. Maar goed, we zijn heel overgekomen.

Tot grote hilariteit van ons kroost is de kerk “boven”, op de eerste verdieping van een pand waar doordeweeks ook winkeltjes enzo zitten. En Hannah’s schooltje, dat ’s zondags wordt gebruikt door de zondagschool. De kerkzaal zelf zit behoorlijk vol met zo’n 200 mensen. Veel kleine kinderen, want er is helaas geen echte crèche. Wel is er een speelkamertje aangrenzend aan de kerkzaal, waar je met je kind kunt zitten en de dienst mee kunt luisteren. Tenminste, we vermoeden dat dat het idee was van de speakers daar. Maar met acht kleine kinderen en even zoveel ouders op een paar vierkante meter valt het niet mee om de preek te volgen. We verlangen terug naar de oppas in Ede 🙂

Het eerste deel van de dienst, met veel zingen, zitten we met z’n allen in de kerk. Tijdens de preek is er een zondagschool voor kinderen vanaf een jaar of drie, daar gaan Hannah en Boaz al helemaal zelf naartoe. En ze kunnen al behoorlijk goed navertellen waar het verhaal over ging en welke liedjes ze hebben geleerd. Dikke pluim!

Qua liturgie is deze kerk natuurlijk weer wat anders dan we in Ede gewend waren. De dominee leidt bijvoorbeeld niet de hele dienst, deels doet een ouderling dat. En we zingen niet alleen psalmen, maar allerlei liederen. Van verschillende kennen we de melodie gelukkig, dat maakt het al een stuk makkelijker om mee te zingen. Verder zou een groot kerkorgel hier helemaal niet passen, maar met een piano lukt het ook prima. Wat ons inhoudelijk opviel, is dat er geen wet of geloofsbelijdenis wordt voorgelezen – tenminste niet de paar keren dat wij er nu waren. Dat is een stukje liturgie dat wat ons betreft wel waardevol is, dus we zijn benieuwd of we hier nog iets van tegenkomen. De preek zou, modulo taalverschil, ook zo in de Sionkerk gehouden kunnen worden. En de basis, Gods Woord, staat ook hier gelukkig centraal.

Toen we ons vorig jaar oriënteerden op kerkelijke gemeentes, vertelden we een dominee in onze argeloosheid dat we in Nederland gewend zijn om zondags twee diensten te houden. De beste man was meteen de kluts kwijt: is er ’s avonds dan een aangepaste dienst voor verstandelijk beperkten? Of is dat voor mensen die ’s morgens moeten werken ofzo? Waarom zou je anders een tweede dienst houden, als je ’s morgens al bent geweest??? Tjah. Ehm. We hebben er na één keer gewoon nog niet genoeg van 😉 Hier is dat echt heel raar, ze houden ’s ochtends een dienst en de rest komt doordeweeks (gebedsbijeenkomsten, bijbelstudies, themalezingen, dat soort dingen). Die ene dienst krijg je dan wel meteen waar voor je reistijd, want afgelopen zondag duurde het twee uur en een kwartier voor we weer buiten stonden. Met tien minuten pauze, tussen de “gewone” dienst en een Avondmaalsviering in.

Als we thuiskomen is het dringend etens- en slaaptijd. Daarna als het weer het toelaat graag even naar buiten, want onze kinderen hebben altijd energie voor tien en dat is binnen niet zo’n succes. Voor onszelf ook heerlijk trouwens, even een frisse neus halen met dit voorjaarsweer! Het park staat vol voorjaarsbloemen, verschillende bomen laten hun bloesem zien en de vogeltjes fluiten volop. Dat lokt meteen veel mensen naar buiten natuurlijk. Hannah merkte al bezorgd op dat de mensen in Duitsland wel een beetje oud zijn, en ook niet zo gezond. Inderdaad zie je in onze wijk heel veel mensen in een rolstoel of met krukken. Die verblijven allemaal in revalidatieklinieken en kuuroorden hier in de buurt, en op een zonnige dag schuifelen ze dus massaal over de stoepen en paadjes. Dat levert… ehm… interessante blikken op als wij met ons levenslustige kroost langs komen stuiven. Maar er is gelukkig nog niemand omver gereden of van de sokken gelopen; her en der kwamen er zelfs lachrimpeltjes tevoorschijn. Omgekeerd is Hannah zaterdag wel een paar keer flink onderuit gegaan op haar skeelers: de wegen hier lopen soms honderden meters lang lichtjes naar beneden, en daar zijn haar rem-kunsten nog niet op berekend. Nog even oefenen dus.

Om een beetje te compenseren voor onze gemiste tweede dienst, hebben we zondagmiddag een poging gedaan om een soort Bijbelmoment te organiseren. Je weet wel, wat je wel ’s leest op weblogs enzo: gezellig samen om tafel met wat lekkers [gelukt], dan pak je er een boek bij waarin een thema wordt uitgewerkt met een Bijbelgedeelte en gespreksvragen enzo [ook gelukt]. Dan doen alle kinderen enthousiast mee, krijgen ze er geen genoeg van om de vragen tot op de bodem uit te diepen, en vervolgens storten ze zich een half uur lang vol overgave op het knutselwerkje ter verwerking van het geheel. Dat wordt dan achteraf te pronk gehangen in de keuken, om er elke dag weer even aan terug te denken.

Helaas, zo ver zijn wij nog niet. Het was lekker weer buiten, Hannah is nog niet verder gekomen dan twee streepjes op haar papier en Boaz vond een paar krassen ook sierlijk genoeg. Juud heeft er al helemaal geen idee van natuurlijk, dus toen hebben we de boel maar opgebroken. Volgende week weer een poging. Gelukkig liggen onze kinderen nog redelijk op tijd op bed, dan kunnen we ’s avonds nog even ongestoord doen waar we zelf behoefte aan hebben. Al met al: ik denk dat we best kunnen wennen aan de zondagen hier. Deze week maar eens zien of de doordeweekse taken net zo soepel gaan.

Eén gedachte over “Zondag”

  1. Ik zie het helemaal voor me….! Jullie crossende kinderen…haha
    Gelukkig gaat de Bijbel open, dan maakt de vorm niet het belangrijkste verschil. Misschien kun je een oppas introduceren. Rooster maken moet geen probleem voor je zijn….;)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *