Aangesloten en aangemeld

Vandaag hebben we weer twee belangrijke punten van ons lijstje kunnen strepen: we hebben internet en we zijn officieel ingeschreven in onze nieuwe gemeente. Je zou denken dat dat wel losloopt in Duitsland, maar het lijkt toch niet helemaal vanzelfsprekend goed te gaan.

De monteur vanmorgen had het er maar moeilijk mee, hij kon geen chocola maken van de kabeltjes die her en der uit kasten en muren kwamen, en was niet overtuigd door mijn verzekering dat de verhuurster het een dag eerder nog “ganz klar” vond. Al foeterend liep hij van de slaapkamer naar de gang naar de kelder naar de slaapkamer naar de kelder… om te ontdekken dat de benodigde aansluitingen in een inbouwkast náást onze kelder zaten. Tjah sorry, dat wisten wij ook niet. Volgens mij was hij ook gewoon een beetje eigenwijs, want hij wilde de verhuurster ook niet bellen voor nadere informatie.  Maar goed, uiteindelijk is het gelukt en sprintte hij naar buiten, op naar het volgende adres. En zaten wij nog een tijd lang met een jongetje dat niet begreep dat de “chocola” die de man niet vinden kon, echt niet in onze kast lag en ook niet lekker was om op te eten…

(Op de universiteit kreeg Johan te horen dat het heel uitzonderlijk was dat we al na één monteursbezoekje internet hadden, dus we houden snel op met klagen)

Dan de inschrijving op het Rathaus. Voor ons vertrek uit Ede had Johan al een half ochtendje op het gemeentehuis aldaar doorgebracht om ons uit te schrijven en daar ook aktes van mee te krijgen. Vijftig euro verder leek dat gelukt, maar helaas hadden we te vroeg gejuicht want we blijken twee aktes van Judith gekregen te hebben en geen één van Boaz. Beetje zuur dat hij niet mee zou mogen, dus we laadden maar wat extra geboorte-aktes in onze tas toen we vanmorgen naar het Rathaus in Bad Krozingen togen. Helaas waren we vergeten om ons huurcontract mee te nemen, dus werd ons onverbiddelijk de deur gewezen. Wel werden sommige andere regels kennelijk ten onzer gunste aangepast: het was voldoende als één van ons later op de dag terug zou komen, en uitschrijvingsbewijzen uit Nederland vonden ze niet indrukwekkend. Mooi, dan viel het ook niet op dat er eentje niet klopte… Wel jammer van al dat wachten in Ede en van die vijftig euro. En enigszins spijtig dat overheidswebsites niet de juiste informatie vermelden. Johan heeft zich opgeofferd om ’s middags een nieuwe poging te wagen. Dat ging nog niet vanzelf, want onze kinderen hadden het huurcontract niet ondertekend! En nee, dat is geen grapje, het was een serieus probleem dat we geen document hebben waarop staat dat zij ook in ons huis gaan wonen. Het zijn weliswaar onze wettige kinderen, maar een echte ambtenaar acht dat geen sluitend bewijs dat ze ook onder ons dak mogen vertoeven.

Zucht. Zo is er altijd wat.

Johan heeft net zo lang gepraat tot het voor elkaar was, ik begrijp niet precies hoe hij dat voor elkaar heeft gebokst. Als er nog ’s wat is, is hij de klos om het op te lossen.

Verder moest Johan nog naar de uni om z’n originele diploma’s te laten zien, en alle arbeidscontracten uit het verleden, en cijferlijsten enzo… Uiteraard hadden we daar bij de universiteit zelf al geautoriseerde kopieën van laten maken, maar dat was bij de afdeling wiskunde. Niet bij de personeelsadministratie. Zo moest het ook, maar niet met de bedoeling om er dan vanaf te zijn. Welnee, je collega’s van een gang verder kan je nooit zomaar vertrouwen met die kopieën, dat controleer je liever zelf nog even. Zo houden ze je lekker bezig. Maar Johan had een rugtas vol documenten bij zich, dus hij rolde er aardig soepel doorheen. Weer iets afgevinkt!

(Dat is het voordeel van al die administratie enzo, je krijgt heeeeeel lange afvinklijstjes, dus uiteindelijk heb je een zeer voldaan gevoel)

Verder zijn er nog heel wat praktische zaken die we voor elkaar hebben gebokst. Onder andere:

  • Er is weer een zandbak met zand
  • De wasmachine draait als een zonnetje (best knap, want de aansluitingen matchten niet, maar Johans pa blijkt een ware hacker)
  • Alle gordijnen hangen
  • De meeste dozen zijn uitgepakt
  • Boaz heeft bijna leren fietsen zonder zijwieltjes
  • We hebben een functionerende kapstok
  • We begrijpen de lichtschakelaars en stekkerdozen – jaja, zelfs daar hadden we de uitleg van de huisbaas voor nodig, want dat heeft ze kunstzinnig aangepakt

Al met al, we zijn goed op dreef 🙂

4 gedachten over “Aangesloten en aangemeld”

  1. Wat leuk om al jullie belevenissen te lezen! Een groot avontuur zo te horen 🙂 Heel veel succes met het vinden van jullie weg op jullie nieuwe woon/werkplek.

    Groetjes

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *