Wiskundig fruit

De eerste maand werken in Freiburg heeft zijn vruchten afgeworpen. Zowel op het gebied van onderwijs als onderzoek. Ik zal eerst wat vertellen over het onderwijs, en ten slotte iets over mijn onderzoek.

Ik begeleid nu twee vakken. Voor het vak algebraïsche getaltheorie moet ik huiswerkbladen maken, en andere kleine klusjes voor de docent opknappen. Het nakijkwerk wordt door een andere assistent gedaan. Een interessant vak, maar mijn taak is niet bijzonder spannend. Het andere vak is een zogeheten Proseminar. Daarbij moeten studenten (meestal in hun tweede jaar) een voordracht houden. In ons Proseminar is gekozen voor “kwadratische vormen over Q” als onderwerp. Die keuze is vrij ambitieus, maar volgens mij zijn de studenten wel enthousiast. Het is mijn taak om de studenten te helpen bij hun voorbereiding van de voordracht; zodat ze niet onderschatten hoeveel stof ze moeten behandelen in tweemaal 45 minuten. En om de foutjes in hun begrip van de materie weg te werken.

Kwadratische vormen komen overal in de wiskunde voor. Op de meest onverwachte plaatsen steken ze de kop op: getaltheorie, gladde meetkunde, algebra. In ons Proseminar kiezen we voor een getaltheoretische benadering.

Ik zal een paar voorbeelden geven van kwadratische vormen, en het type vragen waar men naar kan kijken. Als $a$ een getal is, dan is $a * a$ het kwadraat van $a$. Dus het kwadraat van 2 is 4, en het kwadraat van 3 is 9. We noteren het kwadraat van $a$ met $a^2$. Merk op dat $a^2 \ge 0$. Ook als $a < 0$, want “min keer min is plus”.

Het meest eenvoudige voorbeeld van een kwadratische vorm is de formule $q = x^2$. Dus we beginnen met een getal $x$; en dat stoppen we in de formule om een getal $q$ te krijgen. Het uiterst belangrijke kenmerk van een kwadratische vorm, is dat als we $x$ tweemaal zo groot maken, dan wordt $q$ wel viermaal zo groot. En als we $x$ driemaal zo groot maken, dan schaalt $q$ met een factor 9. Het zit ‘m ook in de naam van het beestje: kwadratische vormen. Dus als $x$ geschaald wordt met een factor $a$, dan schaalt $q$ met factor $a^2$, het kwadraat van $a$.

In het algemeen is een kwadratische vorm een formule die begint met een lijstje getallen, en daaruit een getal produceert dat dezelfde schalingsregel heeft als het voorbeeld hierboven. Bijvoorbeeld, we starten met het lijstje $(x,y,z)$ en daaruit bouwen we $q = x^2 + yz$. Opnieuw geldt dat het lijstje $(2x,2y,2z)$ gestuurd wordt naar $4q$, en in het algemeen wordt $(a*x, a*y, a*z)$ gestuurd naar $a^2*q$.

Laten we eens een voorbeeldlijstje invullen. We nemen $(1,-1,3)$. Dan krijgen we $q = 1^2 + (-1)*3 = -2$. En als we $(0,5,0)$ nemen, dan krijgen we $q = 0^2 + 5*0 = 0$. Dit laatste voorbeeld is interessant. We begonnen met een lijstje getallen die niet allemaal 0 waren, en toch was de uitkomst 0. We zeggen dat deze kwadratische vorm “nul representeert”.
Dus nogmaals de definitie van nul representeren:

Definitie. Een kwadratische vorm representeert nul als er een lijstje getallen bestaat die niet allemaal nul zijn, zodat de uitkomst van de formule wel nul is.

Bekijken we tenslotte nog een voorbeeld: $q = x^2 + y^2 + 3z^2$. De vraag is nu: representeert deze kwadratische vorm nul? Toen ik even geleden vertelde wat kwadraten zijn merkte ik terloops op dat $a^2 \ge 0$ is. De enige mogelijkheid voor $a^2 = 0$ is als $a = 0$. We zien dus dat $q \ge 0$ omdat we allemaal kwadraten optellen. De enige mogelijkheid voor $q = 0$ is als we beginnen met $(x,y,z) = (0,0,0)$.

In het Proseminar gaat het over “kwadratische vormen over Q”. Die Q is belangrijk. Dat betekent namelijk dat we alleen maar met breuken van gehele getallen mogen werken. Door één plusteken te veranderen in een minteken krijgen we een uitdaging voor de geïnteresseerde lezer:

Puzzel. Laat zien dat $q = x^2 + y^2 – 3z^2$ niet nul representeert met breuken.

(De input $(1,\sqrt{2},1)$ geeft wel 0 als output, maar $\sqrt{2}$ is geen breuk!)
Hints voor de puzzel: Neem aan dat er wel een oplossing is die nul representeert en leid een tegenspraak af. Door de oplossing met een geschikte breuk te vermenigvuldigen kan men aannemen dat $(x,y,z)$ gehele getallen zijn, die niet allemaal deelbaar zijn door 3. Laat zien dat $x^2$ en $y^2$ wel deelbaar moeten zijn door 3. Leid daaruit af dat $x$ en $y$ allebei deelbaar zijn door 3. Hieruit volgt dat $3z^2$ deelbaar is door 9. Dit betekent dat $z$ ook een factor 3 heeft, en dit is in tegenspraak met onze aanname. Conclusie: de oplossing waar we mee begonnen bestaat helemaal niet!

Tenslotte nog iets over mijn onderzoek. Ik heb afgelopen zomer mijn proefschrift verdedigd. Die bestond uit twee delen, en het is de bedoeling dat die twee delen in wetenschappelijke tijdschriften gepubliceerd worden. Afgelopen week kreeg ik bericht dat het eerste deel is geaccepteerd door een tijdschrift. Dat zal dus binnenkort verschijnen.

Het tweede deel heeft langer op zich laten wachten. Dat komt omdat ik me realiseerde dat ik een betere versie van mijn resultaat kon bewijzen. Maar dat kostte wel de nodige hoofdbrekens. Twee weken geleden heb ik dat project eindelijk af kunnen ronden. Het resultaat staat nu op de arXiv server: https://arxiv.org/abs/1804.06840. Dat is een website waar wetenschappers hun afgeronde artikelen kunnen uploaden voordat ze geaccepteerd zijn door een vaktijdschrift. Deze week ga ik dat artikel indienen bij een tijdschrift, en dan zal het door andere wiskundigen worden beoordeeld. Dat proces duurt grofweg een jaar. Nog even geduld dus. (En als er dan nog foutjes ontdekt worden en/of het artikel geweigerd wordt, dan komen daar nog luttele maanden bij.)

In de komende maanden ga ik in ieder geval aan de slag om een ander project af te ronden. Dat heeft al anderhalf jaar in de koelkast gelegen omdat mijn proefschrift en de andere artikelen voorrang kregen. Daarnaast heb ik in de loop van de tijd ook ideeën verzameld voor nieuwe projecten. Dus voorlopig zal ik me niet vervelen!

Foto’s

Hier eindelijk wat foto’s van ons huis. Beloofd is beloofd.

Allereerst onze eethoek in de keuken, waar we eten en Nederlands huiswerk doen. Aan de linkerkant is de keukendeur te zien, daardoor kunnen we naar het terras en de tuin. Verder hebben we gelukkig een keuken met alles wat nodig is om een lekkere maaltijd op tafel te kunnen zetten.

    

Verder hebben we natuurlijk een setje slaapplekken:

1) Logeerbed, 2) Boaz’ bed, 3) Judiths “hoekje”, 4) Hannahs bed, 5) Hannahs werk-/knutselhoek en 6) De slaapkamer van J&G waar Judith ook af en toe logeert en waar zo nodig gewerkt kan worden aan ons bureau.

De woonkamer komt nog een keer; dan moeten we eerst opruimen 😉

Mamamamamamamamaaaandag

Het weekend is weer voorbij, dus Johan is weer naar z’n werk en Hannah zit op school. Judith zegt nog niet zoveel (die heeft weer andere manieren om duidelijk te maken wat ze graag wil), dus ben ik de belangrijkste gesprekspartner voor een jongetje wiens mond vrijwel geen moment stil staat. Ik heb pas geprobeerd om te tellen hoeveel keer per dag hij “mamaaaa!” roept, maar ik raakte de tel al gauw kwijt omdat hij niet alleen roept, maar ook echt een zinnige reactie wil op zijn verhalen en vragen en tegenwerpingen en argumenten en verzoeken. Ik denk serieus dat we de 500 wel halen. Ik word er regelmatig helemaal kierewiet van, ik heb af en toe gewoon even RUST nodig aan m’n oren. Daarom heb ik meneer nu met z’n favoriete bakkie chocolademelk op de bank gezet bij een vertel-cd, en verschuil ik mezelf in de keuken. Het werkt zowaar! 🙂

Het probleem is natuurlijk dat Boaz enorm toe is aan school, en ook dagelijks klaar staat om daarheen te gaan, maar door een personeelstekort kan hij er nog niet terecht. Het is de bedoeling dat hij in juni kan starten, maar we zijn al gewaarschuwd dat het wellicht zelfs september wordt. Dat duurt dus nog ruim vier maanden… Ai ai ai. Dat is een nadeel van het schoolsysteem hier; pas vanaf 6 jaar hebben ze leerplicht, voordien is het allemaal eigen keus en kunnen ze je dus ook gerust weigeren of op een wachtlijst zetten. Maar vrijwel elk kind zit dagelijks in de Kindergarten, dus speelkameraadjes zijn er ook niet. Behalve je mama dus. Zolang ze zich niet verstopt in de keuken.

De langslaper

Sinds afgelopen donderdag ben ik een langslaper. Dit betekent dat Judith nog steeds rond een uur of vijf wakker wordt en een aai over haar bol nodig heeft. En Hannah en Boaz komen ook iedere ochtend rond half zeven vragen of ze nu eindelijk uit bed mogen: ze hebben al zo lang rustig in bed liggen wachten en kunnen echt niet meer slapen. En toch ben ik een langslaper.

Toen we trouwden was ons slaapkamertje zo klein dat ons bed speciaal op maat gemaakt was: de sierlijsten om ons bed waren niet symmetrisch omdat het bed anders niet tussen de kast en de muur paste. Dat probleem is jaren geleden al verholpen, zodra we een iets grotere slaapkamer vonden. Maar een ander probleem bleef: het bed was “slechts” twee meter lang.

Om te begrijpen waarom dit een probleem is moet u een paar feitjes weten: ik ben zo’n 187 centimeters, van kop tot teen. Daarnaast vind ik het heerlijk als het dekbed tot vlak onder mijn oren komt. Grietje huivert van dat idee; zij wil het dekbed juist tot haar schouders. (Dit is in de eerste zeven jaar van ons huwelijk de grootste bron van echtelijke onenigheid geweest…) Het betekend dat zij meestal zo’n 15 centimers hoger in bed ligt dan ik. U raad het al: mijn tenen moesten het onderspit delven.

Bij de verhuizing moest ons bed uit elkaar, en we dachten dat het een mooie gelegenheid was om het weer in elkaar te zetten met langere bedzijden. Natuurlijk was dat wat optimistisch; we hebben hier eerst nog twee weken van de oude bedzijden gebruik gemaakt. Maar afgelopen donderdag is ons bed 20cm langer geworden. Het is een beetje een hack, want we hebben geen langer matras. Op internet vonden we een website waar je stukken matraskussens op maat kunt bestellen, voor bankkussens en dergelijke. Daar hebben we een matrasje van 20cm gekocht, en dat ligt nu aan ons voeteneinde op zijn eigen lattenbodempje (wat ook niet meer is dan een stuk van een oude bedzijde dat met hoekblikjes aan de nieuwe zijden is bevestigd). Het resultaat: ik kan als langslaper genieten van de Duitse nachten.

Laat ik maar eens kijken of Grietje al bijna wakker is. Dan kunnen we gaan ontbijten.

Hieperdepiep hoera voor Boaz!

Jahaa, onze kerel is vier jaar! Hij heeft gisteren een heerlijke dag gehad. En nu nog, want hij heeft allerlei nieuw speelgoed gekregen en Hannah heeft onverwachts een dagje vrij omdat de juf ziek is.

Boaz kwam ’s morgens rond zes uur met een slaperig hoofd bij ons, maar had er niet eens aan gedacht dat ‘ie jarig was 🙂 Dus we hebben het opstaan nog lekker even gerekt door ‘m bij ons in bed te nemen. Pas toen hij de slingers in de gang zag hangen, ging er een lampje branden. En toen moest het feest natuurlijk ook meteen beginnen, met cadeautjes, zingen en een lekker ontbijtje. Meneer werd goed verwend, niet alleen door ons maar ook door familie die al cadeautjes had meegegeven, kaartjes stuurde of opbelde. Toen Hannah naar school was en Johan naar z’n werk, was hij lekker rond aan het scharrelen met z’n cadeautjes en liep hij wat te kliederen bij het fonteintje in de tuin. Ineens hoorde ik enthousiast gegil: ooooopaaaaa! En ja hoor, opa Troost kwam “gewoon even” op verjaardagsvisite.  Dat hadden we zorgvuldig geheim gehouden, dus de verrassing was groot! Even later haalden we Hannah uit school, en ook die was natuurlijk helemaal enthousiast. Geweldig leuk om te zien…

Omdat het heerlijk weer is hier, gingen we ’s middags nog even naar het park. Daar is een speeltuintje met waterpomp en een soort rotstuintje waar je geultjes kunt graven etc. Dat valt goed in de smaak bij ons kroost; Juud ging lekker middenin een modderplas zitten om… laten we zeggen… de natuurelementen optimaal te ervaren. De andere twee vermaakten zich ook prima, en eenmaal thuis konden ze meteen onder de douche. Die raakte nog net niet verstopt door alle zand en modder 😉 Eenmaal fris gedoucht aten we patatjes en daarna hadden we zo’n sterretjes-kaars op het toetje gezet. Het feest was compleet. Wat jammer dat zo’n verjaardag maar één keer per jaar is, en dat Boaz nu weer heeeeeeel lang moet wachten tot hij opnieuw jarig is!

Technisch: hoe volg ik een weblog (RSS)

We hebben de vraag gekregen hoe mensen makkelijk ons weblog kunnen volgen. Dus hier even een bericht van de system administrator. Velen van jullie volgen misschien meerdere weblogs. Vaak staat er dan in de rechterkolom iets van de vorm Berichten RSS. (Op onze weblog staat het bijna onderaan in de rechterkolom, onder het kopje Meta.)

RSS is precies bedoelt voor het volgen van weblogs en dergelijke. Om gebruik te maken van RSS heb je een RSS-lezer nodig. Dit kan een programma zijn dat op de computer geïnstalleerd wordt, of een online service, zoals Feedly. Een online service zoals Feedly biedt vaak ook de mogelijkheid om een mailtje te sturen als er een update op een weblog is.

Door de RSS-feed van onze weblog (zie de link in de vorige alinea, of de rechterkolom) in te voeren in de RSS-lezer wordt u gemakkelijk op de hoogte gehouden van updates op ons weblog. En ook van alle andere weblogs die u wilt volgen.

School – een berichtje van Hannah

Deze week was ik voor het eerst op school. Het is wel moeilijk om de Duitse taal te begrijpen. Maar het lukt best een beetje. Er zijn elf kinderen in mijn klas. En mijn juf heet juf Schneider.

Ik heb al één vriendje gevonden daar. Die heet Jonathan. Ik zat na schooltijd nog heel leuk met hem te spelen in de speeltuin met de waterpomp.

Groetjes van Hannah

Boodschappen

Ik had het al een keer gemeld: we hebben hier een Lidl. Geweldig, dan hoeven we over een hele rij basisdingen niet meer na te denken. Hoewel de details natuurlijk altijd weer anders zijn, zelfs bij een zelfde winkelketen. De karnemelk zit in van die schoolmelkbekertjes, de crème fraîche zit in platte bakjes en heet Speisequark, en ze hebben geen bevroren sperziebonen. Maar goed, daar kunnen we prima mee leven. Het grootste verschil is brood, dat is hier echt niet lekker. Maar voor ons is dat niet erg, want wij bakten het toch al altijd zelf. Heerlijk, elke dag een vers broodje uit eigen bakker. Krentenbollen, die mis ik wel. Misschien ga ik die nog ’s zelf bakken.

Gelukkig hebben ze hier ook gewoon van die winkelkarren met kinderzitjes, en kleine karretjes. Ik weet alleen niet helemaal waar die voor bedoeld zijn, want je ziet amper kinderen in de winkel. Die zullen allemaal wel op de Kindergarten zitten ofzo. Ik vind boodschappen doen altijd een prima uitje overdag, dat ga ik echt niet allemaal ’s avonds of in het weekend doen. Nu nog even oefenen om dat lieve kroost van ons zodanig in het gareel te krijgen dat we zonder schaamte door de paden kunnen manoeuvreren. Maar ach, “de mensen hier kunnen geen Nederlands”, dus ze verstaan het toch niet als ik zeg dat Boaz even om die dikke meneer heen moet, of dat hij voorzichtig moet zijn voor die boze mevrouw daar. (Geintje, je zult net meemaken dat ze het toch snappen). Ik had bijna even gehoopt dat ze de eerste weken in Duitsland als makke schaapjes achter me aan zouden komen omdat alles nieuw en vreemd is, maar dat was een illusie. Ze lopen hier net zo hard weg als altijd.

Behalve de Lidl hebben we nog een Aldi Süd, een Rewe, een Penny en een dorp verder een Edeka. Plus nog een oosterse supermarkt en een bio-winkel, en misschien nog wel meer winkels die ik nog niet heb gezien. Genoeg keus dus; we zullen we rustig aan eens gaan inspecteren. Liefst op de fiets natuurlijk, want ik vind het heerlijk om in het zonnetje rond te peddelen in plaats van altijd de auto te moeten pakken. Tot onze grote vreugde is fietsen hier geen rariteit, je ziet veel volwassenen met mandjes achterop voor hun boodschapjes. Zelfs af en toe een kinderzitje achterop, waar je dan een helmpje bovenuit ziet steken. Of fietskarren, die zie je ook regelmatig. Kindjes voorop heb ik nog niet gezien, behalve ons eigen pluizebolletje. Ach, wellicht brengen we de mensen hier op een idee. Qua fietspaden moeten we nog wel even oefenen. Ze zijn er wel, maar soms houden ze ineens op en moet je ofwel over de stoep ofwel over de rijbaan verder, en ik weet nog niet zo goed wat de beste optie is. Als het me te gek word stap ik maar even af, lopen mag je allicht op de stoep.

Zondag

Deze week begint Hannah op school en heeft Johan z’n eerste normale werkweek. Tot nu toe was ons sociale leventje hier voornamelijk beperkt tot ons eigen gezin (plus de hulptroepen die bij ons logeerden). De cassières in de supermarkt kan je nauwelijks meetellen, want zodra die horen dat je Nederlands spreekt tegen je kind gaan ze over op gebarentaal en uh-hum in plaats van Duits. Dan blijven je gesprekken toch vrij oppervlakkig. Op zondag spreken we wel wat mensen, voor en na de kerkdienst. Daarom maar eens een blogje over onze eerste zondagen hier.

’s Morgens begint de dienst om 10 uur, dus we hebben ruim tijd om rustig te ontbijten en aan te kleden. Daarna gaan we lopend of per fiets naar de kerk; het is maar ruim anderhalve kilometer en dan ook nog grotendeels door het park. Voor Boaz een feestje, want hij mocht deze keer op z’n eigen fiets zonder zijwieltjes. Lang leve de gewoonte hier om fietshelmpjes te dragen, want ik houd m’n hart vast voor zijn cross-kunsten. Sturen, remmen en vol gas trappen heeft hij inmiddels aardig onder de knie, maar andere weggebruikers zitten nog niet in zijn systeem. Maar goed, we zijn heel overgekomen.

Tot grote hilariteit van ons kroost is de kerk “boven”, op de eerste verdieping van een pand waar doordeweeks ook winkeltjes enzo zitten. En Hannah’s schooltje, dat ’s zondags wordt gebruikt door de zondagschool. De kerkzaal zelf zit behoorlijk vol met zo’n 200 mensen. Veel kleine kinderen, want er is helaas geen echte crèche. Wel is er een speelkamertje aangrenzend aan de kerkzaal, waar je met je kind kunt zitten en de dienst mee kunt luisteren. Tenminste, we vermoeden dat dat het idee was van de speakers daar. Maar met acht kleine kinderen en even zoveel ouders op een paar vierkante meter valt het niet mee om de preek te volgen. We verlangen terug naar de oppas in Ede 🙂

Het eerste deel van de dienst, met veel zingen, zitten we met z’n allen in de kerk. Tijdens de preek is er een zondagschool voor kinderen vanaf een jaar of drie, daar gaan Hannah en Boaz al helemaal zelf naartoe. En ze kunnen al behoorlijk goed navertellen waar het verhaal over ging en welke liedjes ze hebben geleerd. Dikke pluim!

Qua liturgie is deze kerk natuurlijk weer wat anders dan we in Ede gewend waren. De dominee leidt bijvoorbeeld niet de hele dienst, deels doet een ouderling dat. En we zingen niet alleen psalmen, maar allerlei liederen. Van verschillende kennen we de melodie gelukkig, dat maakt het al een stuk makkelijker om mee te zingen. Verder zou een groot kerkorgel hier helemaal niet passen, maar met een piano lukt het ook prima. Wat ons inhoudelijk opviel, is dat er geen wet of geloofsbelijdenis wordt voorgelezen – tenminste niet de paar keren dat wij er nu waren. Dat is een stukje liturgie dat wat ons betreft wel waardevol is, dus we zijn benieuwd of we hier nog iets van tegenkomen. De preek zou, modulo taalverschil, ook zo in de Sionkerk gehouden kunnen worden. En de basis, Gods Woord, staat ook hier gelukkig centraal.

Toen we ons vorig jaar oriënteerden op kerkelijke gemeentes, vertelden we een dominee in onze argeloosheid dat we in Nederland gewend zijn om zondags twee diensten te houden. De beste man was meteen de kluts kwijt: is er ’s avonds dan een aangepaste dienst voor verstandelijk beperkten? Of is dat voor mensen die ’s morgens moeten werken ofzo? Waarom zou je anders een tweede dienst houden, als je ’s morgens al bent geweest??? Tjah. Ehm. We hebben er na één keer gewoon nog niet genoeg van 😉 Hier is dat echt heel raar, ze houden ’s ochtends een dienst en de rest komt doordeweeks (gebedsbijeenkomsten, bijbelstudies, themalezingen, dat soort dingen). Die ene dienst krijg je dan wel meteen waar voor je reistijd, want afgelopen zondag duurde het twee uur en een kwartier voor we weer buiten stonden. Met tien minuten pauze, tussen de “gewone” dienst en een Avondmaalsviering in.

Als we thuiskomen is het dringend etens- en slaaptijd. Daarna als het weer het toelaat graag even naar buiten, want onze kinderen hebben altijd energie voor tien en dat is binnen niet zo’n succes. Voor onszelf ook heerlijk trouwens, even een frisse neus halen met dit voorjaarsweer! Het park staat vol voorjaarsbloemen, verschillende bomen laten hun bloesem zien en de vogeltjes fluiten volop. Dat lokt meteen veel mensen naar buiten natuurlijk. Hannah merkte al bezorgd op dat de mensen in Duitsland wel een beetje oud zijn, en ook niet zo gezond. Inderdaad zie je in onze wijk heel veel mensen in een rolstoel of met krukken. Die verblijven allemaal in revalidatieklinieken en kuuroorden hier in de buurt, en op een zonnige dag schuifelen ze dus massaal over de stoepen en paadjes. Dat levert… ehm… interessante blikken op als wij met ons levenslustige kroost langs komen stuiven. Maar er is gelukkig nog niemand omver gereden of van de sokken gelopen; her en der kwamen er zelfs lachrimpeltjes tevoorschijn. Omgekeerd is Hannah zaterdag wel een paar keer flink onderuit gegaan op haar skeelers: de wegen hier lopen soms honderden meters lang lichtjes naar beneden, en daar zijn haar rem-kunsten nog niet op berekend. Nog even oefenen dus.

Om een beetje te compenseren voor onze gemiste tweede dienst, hebben we zondagmiddag een poging gedaan om een soort Bijbelmoment te organiseren. Je weet wel, wat je wel ’s leest op weblogs enzo: gezellig samen om tafel met wat lekkers [gelukt], dan pak je er een boek bij waarin een thema wordt uitgewerkt met een Bijbelgedeelte en gespreksvragen enzo [ook gelukt]. Dan doen alle kinderen enthousiast mee, krijgen ze er geen genoeg van om de vragen tot op de bodem uit te diepen, en vervolgens storten ze zich een half uur lang vol overgave op het knutselwerkje ter verwerking van het geheel. Dat wordt dan achteraf te pronk gehangen in de keuken, om er elke dag weer even aan terug te denken.

Helaas, zo ver zijn wij nog niet. Het was lekker weer buiten, Hannah is nog niet verder gekomen dan twee streepjes op haar papier en Boaz vond een paar krassen ook sierlijk genoeg. Juud heeft er al helemaal geen idee van natuurlijk, dus toen hebben we de boel maar opgebroken. Volgende week weer een poging. Gelukkig liggen onze kinderen nog redelijk op tijd op bed, dan kunnen we ’s avonds nog even ongestoord doen waar we zelf behoefte aan hebben. Al met al: ik denk dat we best kunnen wennen aan de zondagen hier. Deze week maar eens zien of de doordeweekse taken net zo soepel gaan.

Aangesloten en aangemeld

Vandaag hebben we weer twee belangrijke punten van ons lijstje kunnen strepen: we hebben internet en we zijn officieel ingeschreven in onze nieuwe gemeente. Je zou denken dat dat wel losloopt in Duitsland, maar het lijkt toch niet helemaal vanzelfsprekend goed te gaan.

De monteur vanmorgen had het er maar moeilijk mee, hij kon geen chocola maken van de kabeltjes die her en der uit kasten en muren kwamen, en was niet overtuigd door mijn verzekering dat de verhuurster het een dag eerder nog “ganz klar” vond. Al foeterend liep hij van de slaapkamer naar de gang naar de kelder naar de slaapkamer naar de kelder… om te ontdekken dat de benodigde aansluitingen in een inbouwkast náást onze kelder zaten. Tjah sorry, dat wisten wij ook niet. Volgens mij was hij ook gewoon een beetje eigenwijs, want hij wilde de verhuurster ook niet bellen voor nadere informatie.  Maar goed, uiteindelijk is het gelukt en sprintte hij naar buiten, op naar het volgende adres. En zaten wij nog een tijd lang met een jongetje dat niet begreep dat de “chocola” die de man niet vinden kon, echt niet in onze kast lag en ook niet lekker was om op te eten…

(Op de universiteit kreeg Johan te horen dat het heel uitzonderlijk was dat we al na één monteursbezoekje internet hadden, dus we houden snel op met klagen)

Dan de inschrijving op het Rathaus. Voor ons vertrek uit Ede had Johan al een half ochtendje op het gemeentehuis aldaar doorgebracht om ons uit te schrijven en daar ook aktes van mee te krijgen. Vijftig euro verder leek dat gelukt, maar helaas hadden we te vroeg gejuicht want we blijken twee aktes van Judith gekregen te hebben en geen één van Boaz. Beetje zuur dat hij niet mee zou mogen, dus we laadden maar wat extra geboorte-aktes in onze tas toen we vanmorgen naar het Rathaus in Bad Krozingen togen. Helaas waren we vergeten om ons huurcontract mee te nemen, dus werd ons onverbiddelijk de deur gewezen. Wel werden sommige andere regels kennelijk ten onzer gunste aangepast: het was voldoende als één van ons later op de dag terug zou komen, en uitschrijvingsbewijzen uit Nederland vonden ze niet indrukwekkend. Mooi, dan viel het ook niet op dat er eentje niet klopte… Wel jammer van al dat wachten in Ede en van die vijftig euro. En enigszins spijtig dat overheidswebsites niet de juiste informatie vermelden. Johan heeft zich opgeofferd om ’s middags een nieuwe poging te wagen. Dat ging nog niet vanzelf, want onze kinderen hadden het huurcontract niet ondertekend! En nee, dat is geen grapje, het was een serieus probleem dat we geen document hebben waarop staat dat zij ook in ons huis gaan wonen. Het zijn weliswaar onze wettige kinderen, maar een echte ambtenaar acht dat geen sluitend bewijs dat ze ook onder ons dak mogen vertoeven.

Zucht. Zo is er altijd wat.

Johan heeft net zo lang gepraat tot het voor elkaar was, ik begrijp niet precies hoe hij dat voor elkaar heeft gebokst. Als er nog ’s wat is, is hij de klos om het op te lossen.

Verder moest Johan nog naar de uni om z’n originele diploma’s te laten zien, en alle arbeidscontracten uit het verleden, en cijferlijsten enzo… Uiteraard hadden we daar bij de universiteit zelf al geautoriseerde kopieën van laten maken, maar dat was bij de afdeling wiskunde. Niet bij de personeelsadministratie. Zo moest het ook, maar niet met de bedoeling om er dan vanaf te zijn. Welnee, je collega’s van een gang verder kan je nooit zomaar vertrouwen met die kopieën, dat controleer je liever zelf nog even. Zo houden ze je lekker bezig. Maar Johan had een rugtas vol documenten bij zich, dus hij rolde er aardig soepel doorheen. Weer iets afgevinkt!

(Dat is het voordeel van al die administratie enzo, je krijgt heeeeeel lange afvinklijstjes, dus uiteindelijk heb je een zeer voldaan gevoel)

Verder zijn er nog heel wat praktische zaken die we voor elkaar hebben gebokst. Onder andere:

  • Er is weer een zandbak met zand
  • De wasmachine draait als een zonnetje (best knap, want de aansluitingen matchten niet, maar Johans pa blijkt een ware hacker)
  • Alle gordijnen hangen
  • De meeste dozen zijn uitgepakt
  • Boaz heeft bijna leren fietsen zonder zijwieltjes
  • We hebben een functionerende kapstok
  • We begrijpen de lichtschakelaars en stekkerdozen – jaja, zelfs daar hadden we de uitleg van de huisbaas voor nodig, want dat heeft ze kunstzinnig aangepakt

Al met al, we zijn goed op dreef 🙂