Een tijd vol herinneringen

Behalve een tijd van voorbereiden en vooruitkijken zijn deze weken voor ons ook vol herinneringen, omdat het een jaar geleden is dat we aan mama’s sterfbed zaten. Toen ze zich steeds zieker voelde werd ze opnieuw opgenomen in het Isala ziekenhuis, maar na wat onderzoeken kwam de verpletterende uitslag: uitbehandeld. Een paar dagen later zat ik naast haar in de ambulance, voor de laatste keer op weg naar huis… Wat gaat er dan veel door je heen, en nog steeds kan ik geen ambulance tegenkomen zonder aan dit ritje terug te denken.

De laatste weken dat mama thuis was, waren voor ons allemaal heel indrukwekkend. Het was voor het eerst dat ik van dichtbij meemaakte hoe iemand afscheid moest nemen van geliefden en zich moest voorbereiden op het sterven. De dood van zo dichtbij in de ogen kijken, vergeet je niet meer. Daarnaast was er voor onszelf het intense verdriet om onze mama te moeten gaan missen, en bij elkaar te zien hoe moeilijk we dat allemaal vonden. Dat gemis is dit jaar niet minder geworden. Ik denk nog elke dag aan mama en ben nog steeds verdrietig dat ze niet meer bij ons is. Juist ook de mooie herinneringen laten ons voelen wat we nu missen. Als we foto’s terugkijken van gezellige oma-momentjes bijvoorbeeld, dan voelt het zo enorm triest dat Judith geen enkele bewuste herinnering heeft aan mama. De vrouw die voor mij zo belangrijk is geweest, en die ook onze kinderen zoveel liefde heeft gegeven, is voor haar straks enkel een foto en wat verhalen van ons.

Toch is daarmee gelukkig niet alles gezegd. Mama’s sterfbed was ontzettend verdrietig, maar ik heb ook heel kostbare herinneringen aan deze laatste periode. Ik heb me nog nooit zo sterk verbonden gevoeld met mijn familie, en nog nooit zozeer de kracht van onderlinge liefde ervaren. Juist op deze kwetsbare momenten was er een openheid die we normaliter lastig vinden. En vooral heb ik God aan het werk gezien, en meegemaakt hoe mama er uiteindelijk naar verlangde om naar Huis te mogen gaan. Dat was voor haar allesbehalve vanzelfsprekend, en tot bijna het laatste toe een worsteling. Des te groter is het wonder dat ze nu bij de Heere mag zijn, vrij van ziekte en verdriet. Dat maakt mijn verdriet en gemis toch anders. Er zit veel dankbaarheid en verwondering doorheen gemengd, en ook verwachting van een betere toekomst. Verwachting van de Heere Die hemel en aarde gemaakt heeft – zoals op mama’s grafsteen staat – en Die ooit alle dingen nieuw zal maken.

Tot slot nog een gedicht dat we na mama’s overlijden kregen en dat ik erg mooi vind:

Ik heb mijn moeder niet verloren,
daarvoor gaf ze mij te veel.
Wat zij mij zei, dat blijf ik horen,
van wie ik ben, is zij een deel.
Ik kom haar elke dag nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat;
zij is en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *