Huizenjacht

Om te kunnen verhuizen hebben we per definitie een ander huis nodig. Dus kijken we op ons leppie welke huizen ze in Duitsland hebben, en dan kiezen we welke we het mooist vinden.

Tot zover de kinderversie. In de volwassen praktijk is het nog helemaal niet vanzelfsprekend dat je

  1. huizen vindt die beschikbaar zijn
  2. daartussen huizen vindt die geschikt zijn voor ons gezinnetje, betaalbaar zijn en die binnen een redelijke afstand van een christelijke school staan
  3. dan ook nog de mogelijkheid krijgt om dat huis te huren.

De afgelopen weken hebben we steeds het aanbod van huurhuizen in de gaten gehouden, op een stuk of tien woningen ook gereageerd en gegevens opgestuurd, maar tot nu toe was er slechts één woning waar we ook daadwerkelijk voor een bezichtiging mochten komen. Dus gingen we zaterdag even een kijkje nemen (lees: de halve familie was in touw om op ons kroost te passen dan wel mee te gaan voor de kennersblik, en we waren van 3 uur ’s nachts tot 9 uur ’s avonds onderweg…). Dat had helaas niet het gewenste resultaat: het huis was leuk, maar we moesten zelf een keuken meebrengen en de stookkosten waren enorm.  Andere huizen zijn vaak al verhuurd voor we überhaupt een reactie krijgen, of we zijn niet welkom met ons “enorme” gezin. Eén verhuurder maakte het wel erg bont van de week: hij stelde dat een huis met drie slaapkamers en een grote zolder slechts een gezin met één kind kon herbergen, want je had toch zeker een hele slaapkamer nodig als inloopkast en de zolder was om te spelen, niet om te slapen. Tjah, zo kennen wij er ook nog wel een paar. Het zou op z’n minst netjes zijn als hij dan op de bijgeleverde plattegrond ook de slaapkamer voor “Kind 1” en “Kind 2” een alternatieve bestemming zou geven – of als hij gewoon eerlijk zou zeggen dat ‘ie zo’n stelletje buitenlanders niet in z’n huis wil.

Behalve huizen kijken, hebben we zaterdag ook kennisgemaakt met een kerk en school in Bad Krozingen (een dorp ten zuiden van Freiburg). Heel anders dan wij gewend zijn op de Veldhuizerschool, maar wel ontzettend knus en persoonlijk: de hele school telt 23 leerlingen 🙂 In Duitsland zijn staatsscholen altijd seculier, dus als je graag een christelijke school wilt dan moet je die deels zelf betalen. Daardoor zijn christelijke scholen niet zo dik gezaaid en vaak ook niet zo groot. Bovendien gaan kinderen in Duitsland pas vanaf zes jaar naar de Grundschule en gaan ze vier jaar later al door naar de middelbare school “fase 1”. Daarom hebben basisscholen maar vier leerjaren, in plaats van de acht die in Nederland gebruikelijk zijn. Dat scheelt dus ongeveer de helft van de leerlingen. Soms zit de middelbare school op dezelfde locatie, zoals in Freiburg. Maar in Bad Krozingen is het dus puur de Grundschule, en die is nog maar drie jaar geleden opgericht. Vandaar het kleine aantal leerlingen.

Onze eerste indruk van school en kerk was goed, maar iedereen die we spraken over de huizenmarkt trok meteen een diepe rimpel. Moeilijk moeilijk, want iederéén wil graag in deze omgeving wonen. Als buitenlanders met drie kinderen zijn we waarschijnlijk ook niet de eerste keus van verhuurders, dus het wordt ingewikkeld om woonruimte te vinden. Maar een camping voor zes jaar trekt ons ook niet, dus we zoeken nog even door…