“… de wc! Mama, hebben ze in ons nieuwe huis ook een wc? Anders moet je deze meenemen hoor!” Boaz heeft er duidelijk geen zin in om weer terug te moeten naar luiers. Ik ook niet trouwens. Dus ik heb beloofd dat, als er in het nieuwe huis geen wc is, ik straks zijn vertrouwde pot meeneem.
Het lijstje met dingen die echt mee moeten breidt gestaag uit: de treinbaan mag niet achterblijven, zijn brandweerhelm moet mee en de autootjes ook. Gelukkig heeft opa een grooooote vrachtwagen, waar naar Boaz’ beleving de hele buurt in zou kunnen verhuizen. Wij zelf denken dat het nog wel passen en meten wordt… We zijn naar Ede verhuisd met een vrachtwagen vol spullen, en in de loop der jaren hebben we meer verzameld dan weggedaan. Dat wordt t.z.t. nog een interessante puzzel, of wellicht gewoon een extra vrachtwagen/aanhanger.
Het idee van “verhuizen” is voor Boaz sowieso nog ingewikkeld. Hij ziet in Ede overal gebouwd worden, en moet telkens even checken of die huizen niet geschikt zijn voor ons. Oh nee, we zouden bij papa’s werk gaan wonen, dat is waar ook. Maar dan lopen we tegen het volgende probleem aan: heeft “meneer Ben” wel zoveel slaapkamers dat wij er ook bij kunnen? Ehm wacht even, we gaan naar papa’s nieuwe werk. In Duitsland. Aha, dat is die plek waar je met je tent of caravan naartoe gaat en waar je op de berg kunt klimmen! Probleem opgelost! Maar dan wil hij wel een grote tent, waar ook zijn lijst met spullen mee naartoe kan. Ook het tijdsbestek van de verhuizing is voor onze kerel nog erg moeilijk te begrijpen. Hij kijkt regelmatig even of het nog niet sneeuwt buiten, want dan kan hij (a) met zijn vriendjes naar de ijsbaan en gaan sleeën en (b) als de sneeuw weer weg is dan gaan we verhuizen. Nu maar hopen dat het klimaat niet te zeer ontregeld is deze winter, anders is meneertje helemaal de kluts kwijt vrees ik.
Hannah is natuurlijk een stukje ouder, en die begrijpt het hele concept al veel beter. Ze vindt het wel spannend om straks naar een nieuwe school te moeten, maar zo’n verhuizing is toch ook heel erg stoer. En Duits spreken is wel een hobbel, maar ze heeft er alle vertrouwen in dat dat wel goed komt als ze een beetje “raar” praat en een paar belangrijke woorden leert. Ook de wensen voor haar nieuwe kamer heeft ze al op een rijtje gezet: ze wil de muur in stroken verdelen en dan om en om beschilderen met: prinsessen – Mickey Mouse – paarden – (iets dat ik alweer kwijt ben, foei). We hebben de wensen netjes aangehoord en we zullen zien wat we kunnen doen 🙂