MAAR ik zag een sneeuwvlok!

Half Nederland heeft inmidels een hond gekocht, gehuurd of geleend om ’s avonds maar naar buiten te mogen, en wie dat niet zag zitten greep terug op een jas van Thuisbezorgd of PostNL. Het zonnetje schijnt tenslotte het lekkerst na negen uur, dus dan moet je koste wat kost de straat op. Wij kregen vandaag een creatievere tip voorgeschoteld in de plaatselijke krant.

Zoals we hier al uitgebreid hadden vermeld, is er de laatste tijd nogal wat sneeuw gevallen. Zelfs zoveel dat de sneeuwschuivers het niet bij konden houden en de straten en stoepen onbegaanbaar waren. Hoog tijd voor het “Fachbereich Sicherheit & Ordnung” om in de plaatselijke krant het reglement rondom sneeuwval nog eens af te drukken: huiseigenaren zijn verplicht om op werkdagen vóór 7:00 uur en op zon- en feestdagen vóór 8:00 uur de stoep voor hun huis sneeuwvrij te maken. En dan niet een klein sluippaadje, maar echt 1,10 meter breed. Daarbij mag je geen sneeuwhopen maken die anderen weer kunnen hinderen, je mag geen middelen gebruiken die de sneeuw laten smelten (zoals strooizout) en je moet het sneeuwvrij gemaakte paadje glibber-vrij maken met as, grof zand of fijn grind. Je bent ook verplicht om gedurende de dag dit pad sneeuwvrij te houden, tot 21:00 uur aan toe. Daarna mag je naar bed en de boel laten dichtsneeuwen, onder voorwaarde dat je het voor 7:00 de volgende ochtend weer netjes hebt gemaakt.

Hoe je dat de hele dag moet bijhouden als het flink sneeuwt en je geacht wordt op je werk te verschijnen of andere bezigheden te verrichten: geen idee. Voor zover ik de afgelopen weken heb kunnen zien, is er ook niemand die aan deze regels heeft voldaan. Sommige mensen maakten na verloop van tijd wel even een klein paadje zodat je er te voet langs kon, maar echt geen 1,10 meter breed en ik heb ook geen as zien liggen. De gemeente zelf redde het niet eens om een meter stráát sneeuwvrij te houden, wat zeur je dan over de stoep…

Maar nu komt het: de krant vermeldde vetgedrukt dat de huidige avondklok waardoor je vanaf 20:00 binnen moet blijven, GEEN excuus is om een uurtje eerder achter de geraniums te gaan zitten. Je moet je stoep gewoon tot 21:00 blijven vegen want dat valt onder de noodgevallen. Een niet-geveegde stoep is “eine konkrete Gefahr für Leib, Leben und Eigentum”.

Och grutjes. Het is natuurlijk ook wel heel onoverkomelijk voor de mensen die nét om 20:45 nog hun hond wilden uitlaten, om dan door de sneeuw te moeten stappen. Vanaf 21:05 is dat uiteraard hun eigen schuld dikke bult, maar tot die tijd is het een noodgeval. Een groter noodgeval dan corona.

Dus als je hier woont en zó graag nog na achten buiten wilt zijn, neem je gewoon een bezem en een emmertje fijn grind mee. Als je dan aangehouden wordt kijk je bedenkelijk omhoog en zeg je: “Och meneer, ik meende toch heus een sneeuwvlok te zien! En als ik het zo voel wordt het flink koud, dan kan er zomaar gladheid ontstaan op mijn stoep. Dus om uw lijf en leven te beschermen, wou ik nog even wat grind strooien.” Daar kan meneer agent toch niets op tegen hebben…

Nog veel meer sneeuw

Toen we donderdagmorgen uit het raam keken, zag de wereld er heel gewoon uit. Maar gaandeweg de ochtend begon het te sneeuwen en te sneeuwen en te sneeuwen… tot er een heerlijk wit pak lag! En het plakte ook nog eens erg goed. De kinderen waren laaiend enthousiast en gingen in de tuin aan de slag met sneeuwpoppen en sneeuwburchten. Aan het eind van de middag moest ik met Hannah naar de tandarts, maar er was geen denken aan om te gaan fietsen of steppen. De auto was ook geen goed idee, dan hadden we een flinke poos moeten sneeuwscheppen om de oprit af te komen en vervolgens waren de wegen onbegaanbaar. Er was gewoon niet tegenop te strooien of te schuiven; toen ik op de oprit een paadje had vrijgemaakt kon ik zo weer vanaf het begin opnieuw beginnen omdat er alweer een nieuw laagje lag… Maar als er zo veel verse sneeuw ligt is er natuurlijk een super leuk alternatief: Hans in de slee en lopen maar!

Ik was even bezorgd over de terugweg, omdat we toch best een tijdje onderweg waren in de kou en ik vreesde dat Hannah een hoektand moest laten trekken. Dan wil je achteraf natuurlijk geen half uur door de sneeuw moeten ploeteren maar meteen je bed in. Maar gelukkig viel het allemaal reuze mee; de problematische ontsteking die de orthodontist meende te zien was er volgens de tandarts niet. Zij denkt dat Hannah gewoon een blaar heeft gekregen door de beugel en dat haar tandvlees er daarom wat vreemd uitziet. Wij blij natuurlijk, en opgelucht sleeden we weer naar huis.

De volgende dag was er nog zo’n 8 centimeter sneeuw bij gevallen. Dat gaf natuurlijk enorme stress, want de kinderen hadden een vroege dag op school en konden er haast niet door, de treinen waren ontregeld zodat Johan te laat kwam voor een belangrijke vergadering op z’n werk, ik moest ergens op bezoek waar ik te voet héél lang over zou doen…

Welnee. We zitten immers in lockdown… 😉

Dus konden de kinderen voor “schooltijd” nog een poosje buiten spelen, daarna kropen ze achter de iPad voor hun lessen en ’s middags gingen ze met Johan een poosje op pad om ergens van een heuvel af te sleeën. Het enige dat een beetje lastig was, was dat ik echt boodschappen moest doen. Op de fiets was dat nog steeds volstrekt onmogelijk en de auto zat nu nóg dieper vast. De wegen waren ook nog steeds erg glad; we hadden al verschillende auto’s een glibberende poging zien wagen maar dat moedigde me nou niet echt aan om het ook te proberen. Dus ging ik maar te voet, met de slee als boodschappenkarretje. Dat is het handige aan een thuiswerkende man natuurlijk, dan kan je gewoon even in je eentje op pad terwijl hij op de kids let. Ik ging dwars door het park en kwam verscheidene afgebroken takken tegen. Soms waren halve bomen bezweken onder de sneeuwlast. Goed opletten dus! En ja, ’s middags werd het park tot verboden gebied verklaard omdat het te gevaarlijk was. Maar toen had ik mijn boodschappen al binnen 🙂

Vandaag hebben we geprobeerd de oprit enigszins sneeuwvrij te maken, of tenminste een pad te maken waar de auto in geval van nood waarschijnlijk wel langs komt. Ook de auto zelf hebben we weer uitgegraven, al zit er nog steeds her en der ijs. Dus als we echt weg moeten, hebben we alsnog een leuk klusje… Wat wil je ook, het heeft hier vannacht minstens 10 graden gevroren. Midden volgende week schijnt het weer 10 graden bóven nul te worden, dus dan zal alles wel wegsmelten. Tot die tijd genieten we van deze witte verrassing 🙂

Sleeën

Ziet dat er niet sprookjesachtig uit? Dit plekje is een half uur bij ons huis vandaan, en kennelijk niet erg bekend. Wij waren er maandag en vandaag, en hebben al die tijd maar één ander gezin gezien dat voorbij kwam wandelen. Wij hebben er heerlijk sleetje gereden en in de sneeuw gespeeld. En omdat we maandag gezien hadden dat hier ook een goed plekje was om te grillen, hadden we vandaag hout en worstjes meegenomen. Dat smaakte super in de kou!

Overstroming

Het nieuwe jaar was nog maar net begonnen toen Johan een mailtje kreeg van z’n baas: “De beste wensen, en ik heb meteen vrij dramatisch nieuws. Je kantoor is overstroomd, dus als je er nog wat spullen uit wilt halen kan je dat beter meteen komen doen”. Dat paste niet helemaal in onze planning, want we wilden juist onze jassen aantrekken om op zoek te gaan naar sneeuw. Maar ja, er was even niks aan te doen. We hebben een paar lege boekendozen opgezocht, de kinderstoelen uit de auto gehaald om maximaal ruimte te kweken, en toen vertrok Johan met Hannah naar Freiburg om de schade in ogenschouw te gaan nemen.

Gelukkig was de vloer alweer droog gedweild, het bureau van de muur getrokken en stond er één of ander apparaat dat de boel moest ventileren. Maar er was duidelijk wel iets mis gegaan daar. Waarschijnlijk bij de renovatie van het gebouw. Het plafond zat vol waterkringen, je zag bruine stroompjes langs de muren lopen en de papieren op Johans bureau waren nat geworden van het opspattende water. Gelukkig stonden alle belangrijke boeken in boekenkasten met een dichte achterwand, en die waren mooi droog gebleven.

Omdat Johan toch al sinds maart thuis werkt, hebben ze de computer daar afgesloten en alle boeken, mappen en papieren meegenomen. Een stuk of zes verhuisdozen vol. Die werden snel in onze slaapkamer geparkeerd, zodat we tóch nog naar de sneeuw konden gaan. Daarover schrijven we nog een keer. De volgende dag ben ik aan de slag gegaan om alle meegebrachte papieren te ordenen. Ik kwam een aantal interessante dingen tegen, zoals een draaiboek voor de burendag 2017 in Ede en treinkaartjes van jaren terug. Dingen weggooien is niet Johans sterkste kant zegmaar… De oudpapierbak is weer goed gevuld, en het kleine stapeltje papieren dat overbleef is logisch geordend.

Maar ja, dozen vol boeken zijn wat lastiger weg te werken. Onze kasten stonden sowieso al aardig vol… We hebben maar voor de makkelijkste weg gekozen en een nieuwe kast besteld. Het zal nog wel even duren voor Johan weer in Freiburg gaat werken, en ik wil liever niet maandenlang tussen de verhuisdozen slapen.

Zo zie je maar, zelfs in een lockdown beleef je af en toe nog wat…

Lampjes-taal

Een nieuw jaar, een nieuwe blogpost. De allerbeste wensen voor 2021!

In de blogpost Hoogspanning heb ik al eens geschreven over een van onze hobbies: knutselen met elektronica, LED-lampjes, draadjes, schakelaartjes, transistors, weerstandjes, logische poorten, etc.

Tellen met LED-lampjes

Vandaag hebben we iets nieuws in elkaar geknutseld. Een systeempje dat van 0 tot 15 kan tellen. Dat tellen gebeurt in “lampjes-taal”. Er zijn geen cijfers, “0”, “1”, “2”, …, “9”, maar alleen 4 lampjes, die aan of uit kunnen staan.

Als alle lampjes uit zijn, dan betekent dat het getal 0. Gaat vervolgens het rechter-lampje aan, dan hebben we 1. Voor het getal 2 gaat het laatste lampje weer uit, maar het lampje ernaast gaat juist aan.

Eigenlijk werkt het net als bij normale cijfers. Als we vier cijfers naast elkaar hebben, dan kunnen we van 0000 naar 0009 tellen, en dan is de laatste plaats “vol”. Die springt weer naar 0, and het cijfer ernaast springt van 0 naar 1. Zo krijgen we 0010, en dan 0011, 0012, en van 0019 springen we naar 0020.

Bij de lampjes gaat het op dezelfde manier: als 0 betekent dat een lampje uitstaat, en * betekent dat een lampje aanstaat, dan tellen we als volgt: 0000, 000*, 00*0, 00**, 0*00, …

Het verschil is dat we niet kunnen doortellen tot 9, voordat we naar 0 springen en de linkerbuurman eentje hoger wordt. In lampjestaal gebeurt dat zodra de * bereikt is. Zo vinden we dus de getallen van 0 tot 15:

00000
000*1
00*02 = 2
00**3
0*004 = 2 × 2
0*0*5
0**06
0***7
*0008 = 2 × 2 × 2
*00*9
*0*010
*0**11
**0012
**0*13
***014
****15

Geruhsame Weihnachten

Een standaard-wens rond deze tijd is: “Frohe Weihnachten!”. Christenen hebben daar soms variaties op, zoals “gezegende kerstdagen”. Maar ja, wat doe je nu als je niet Christelijk bent en ook geen vrolijkheid in zicht hebt vanwege alle corona-narigheid? Ons lokale krantje had er iets op gevonden. Dat wenste de lezers “geruhsame Weihnachten — und bleiben Sie gesund”.

Dat laatste is een goed idee, maar hebben we helaas niet helemaal zelf in de hand. We doen ons best door mensenmassa’s te vermijden etc, en tot nu toe zijn we gelukkig geen van allen ziek geworden. Maar als “advies” blijf ik dat nog steeds raar vinden, ook al worden we er nu al zo’n negen maanden mee om de oren geslagen. Zo van: oh ja, gezond blijven. Ik noteer ‘m meteen op m’n to-do-lijstje. :^)

Maar dan dat “geruhsam”. Dat klinkt me echt helemaal niet gezellig in de oren. Het lijkt teveel op “gruselig”. Ik vind het geen mooi woord. Er zit natuurlijk iets van “Ruhe” in, van rust dus. Nou dat past zéker bij deze feestdagen, want je valt van saaiheid bijna overdag in slaap. Een online woordenboek omschrijft “geruhsam” als vredig, ongestoord, rustig en behaaglijk. Dus met het hele gezin voor de open haard gaan zitten en alleen opstaan om naar de wc te gaan of een zak chips te halen, zoiets. En dat is natuurlijk precies wat we geacht worden te doen (hoewel de chips uiteraard ook vervangen mag worden door een mandarijntje). Misschien was deze wens dus ook een verkapt dreigement: waag het niet je kerstdagen anders door te brengen dan stil en vredig, en waag het al helemaal niet om ziek te worden. Dat kunnen we er niet bij hebben dit jaar. Wellicht verklaart dat mijn bijsmaak bij het woord “geruhsam” ook een beetje: hoe mooi en behaaglijk het woord mag klinken, het is dit jaar vooral een noodgreep omdat er nu eenmaal geen alternatieven zijn voor het gros van de bevolking dat het geluk heeft niet in de zorg te werken. En degenen die wel hun diensten moeten draaien, hebben daarin ook weinig keus. Daarmee is “geruhsame Weihnachten” dus een loze wens geworden.

Hetzelfde gevoel bekruipt me bij sommige preken of overdenkingen dit jaar. Ze hameren er allemaal op dat we met Kerst toch vooral gericht moeten zijn op de inhoud van het verhaal, niet op de gezelligheid en romantiek er omheen. Dat klopt. In alle andere jaren is dat een prima boodschap. Maar dit jaar is het zó’n inkopper dat het mij de kriebels geeft. Zeg gewoon dat het jammer is dat wij niet naar onze familie mogen. Geef gewoon toe dat er niks aan is om met een mondkapje op weg te kruipen voor de koude windvlagen die door de kerk razen, terwijl je zit te luisteren naar een piano die een kerstlied speelt zonder dat er iemand mee mag zingen. Ga dan niet lopen jubelen hoe een buitenkans dit is om ons op de echte inhoud te focussen, alsof je deze hele heisa persoonlijk hebt uitgevonden tot welzijn van je gemeente en dit de grootste zegen is die ons had kunnen overkomen. Want dat is onzin. Een lockdown vindt vrijwel niemand leuk, het is hier echt hondeweer, en de kerkdiensten die er nog zijn, zijn verre van ideaal. Wat dat betreft zijn die mondkapjes dan weer handig, dan kan je je opgeplakte glimlach ongestraft thuislaten en gewoon oprecht een potje pruilen zonder dat iemand er last van heeft.

Dus bij deze: ik vind onze Kerst dit jaar niet zo leuk. Ik had het graag anders gezien. Dat geef ik grif toe. En tegelijk maken we er van wat er van te maken valt. Want natuurlijk blijft er nog genoeg over waar we wel van kunnen genieten. Een mooie legpuzzel maken waarbij de kinderen enthousiast helpen om kantstukjes te zoeken en zelfs Johan met plezier meedoet. Johan die Boaz leert schaken. Hannah die al 15 heerlijk spannende boeken uitgelezen heeft deze week. De kinderen die enthousiast zijn over de Duitse traditie om op kerstavond cadeautjes te krijgen. Een online Kerstconcert van Sela dat ik voor m’n verjaardag had gekregen. Het gaat gewoon goed met ons, en we hebben niet genoeg vingers om alle zegeningen te tellen.

En temidden van alle rust en gezelligheid ook het besef: God doet niet alsof het leven hier op aarde altijd rozengeur en maneschijn is. Als de engelen “vrede op aarde” zingen, dan is dat geen loze wens of opdracht om vooral “geruhsam” te zijn en je glimlach op te zetten. Dan is dat een belofte, omdat God ingrijpt in de narigheid. Dan biedt dat uitzicht op een oplossing voor het grootste menselijke probleem van de zonde en alle daaruit voortkomende ellende van ziekte en oorlog en dood.Voor mij is dát de les die ik dit jaar uit Kerst kan trekken: zelfs hier in West-Europa is het leven niet volmaakt. Ook niet als we doen alsof. Ook niet als we met z’n allen vredig en ongestoord om de open haard gaan zitten. Die volmaaktheid komt pas als Jezus nóg een keer op aarde komt, en Zijn nieuwe wereld doorbreekt. Daar zien we naar uit. Dus naast “gezegende Kerstdagen” had ik eigenlijk moeten schrijven: “Maranatha!”.

Maar helaas, de kerstkaartjes zijn al lang de deur uit 😉

Collega’s

Deze week was ons kantoor aardig gevuld met collega’s. Vier stuks in totaal, naast mijzelf. Daarmee ben ik in de rangorde gestegen van zelfstandig werkend personeelslid naar manager.

Collega één is een beetje teruggetrokken. Vaak heeft hij een koptelefoon op en laat hij zich door niemand afleiden. Maar regelmatig heeft hij ook besprekingen met collega’s die niet op locatie zijn, soms bevinden die zich zelfs op een ander continent. Dus die besprekingen gaan allemaal online. Bovendien bereidt deze collega lessen voor en neemt instructiefilmpjes op voor zijn studenten. Daartoe heeft hij twee laptops en een Wacom-tablet op de woonkamertafel uitgestald. Toch kan ook deze collega zich niet helemaal onttrekken aan de levendige gesprekken die op de werkvloer plaatsvinden, en wordt hij regelmatig even overgehaald zijn taken neer te leggen om werkoverleg of een gezamenlijke lunchpauze te houden. Ter compensatie werkt hij vaak ’s avonds over, of begint hij ’s ochtends vroeg al voor kantoortijd. Hij is zonder enige twijfel ons efficiëntste personeelslid en brengt ook de meeste financiële middelen binnen.

Collega twee heeft een eigen kantoor met een bureau waar ze goed aan kan werken. Helaas is haar technische uitrusting niet helemaal passend bij de nieuwe softwareprogramma’s die het hoofdkantoor in gebruik heeft genomen, waardoor haar online vergaderingen niet zo willen lukken. Alleen het gezamenlijke overleg ’s ochtends om negen uur kan ze bijwonen, omdat ze dat gezamenlijk met collega drie doet op diens i-Pad van de zaak. De andere opdrachten moet collega twee dus zelfstandig uitvoeren, met hier en daar wat ondersteuning of motivatie van mij. Tot haar grote vreugde heeft deze collega iedere middag een aantal uren verlof, die ze vult met het fanatiek doorlezen van manuscripten die buiten het bedrijfsprofiel vallen maar wel heel onderhoudend zijn.

Collega drie heeft het grootste kantoor van allemaal, waar hij ’s ochtends start met teamoverleg op de i-Pad van de baas. Daarna moet hij zelfstandig zijn taken afwerken, die deels bestaan uit berekeningen en deels uit schrijfopdrachten. Helaas heeft deze collega een motivatieprobleem, en wisselt hij zijn taken zeer regelmatig af met gymnastiek-oefeningen, het ontwikkelen en bespreken van geniale plannen die niet binnen het bedrijfsprofiel passen, of allerhande andere activiteiten die niet nader omschreven kunnen worden. Om deze afleidende bezigheden enigszins te beperken, verhuist deze collega regelmatig naar de keukentafel om onder mijn onmiddelijke toezicht verder te werken. Gelukkig is het takenpakket van deze collega beperkt, zodat hij alsnog ruim binnen kantoortijd klaar is en zijn energie elders verder kan verbruiken.

Collega vier heeft geen eigen kantoor. ’s Ochtends schuift ze aan bij het gezamenlijke online overleg met collega twee en drie, maar verder is ze nog een beetje zoekende naar haar plekje binnen de organisatie. Vanmorgen was ze bezig met een opdracht die ze als tip had gekregen van een partnerorganisatie, om haar algemene vaardigheden te oefenen. Momenteel is ze bezig met creatieve projecten om het kantoor wat op te vrolijken. Soms helpt ze ook bij de catering, of zorgt ze ervoor dat collega één, twee of drie hun broodnodige afleiding krijgen. En gisteren kreeg ze een uitgeleende collega van een ander bedrijf over de vloer om een uurtje gezamenlijk aan de slag te gaan. Al met al ziet deze collega er naar uit weer te gaan werken op de locatie waar ze normaalgesproken de ochtenden doorbrengt, maar kan ze ook goed leven met de huidige situatie.

Voor collega één, twee en drie is het vandaag voorlopig de laatste reguliere werkdag. Vanaf morgen zijn ze met kerstreces. Ik heb opgevangen dat ze dan alsnog op kantoor zullen verschijnen, maar niet hun gewoonlijke taken uit zullen voeren. Ze verwachten een onderhoudend programma van de manager (dus van mij), een aantal personeelsuitjes inclusief kerstdiner en een kerstpakket. Collega één heeft ergens volgende week officieel ook kerstvakantie, maar heeft nog niet al z’n taken naar eigen tevredenheid afgerond. De algemene verwachting is dus dat hij in z’n vrije uren gewoon door werkt, maar wel meedoet met (een deel van) de personeelsuitjes en de kerstdiners.

En ik loop door m’n managerstaken ook een beetje achter op schema met m’n gebruikelijke takenpakket. Bovendien vind ik het moeilijk om me te concentreren met al die collega’s die om me heen dansen en regelmatig een vraag of verzoek indienen dat dan liefst meteen moet worden afgehandeld. Gelukkig heeft mijn baas daar altijd wel begrip voor, en is mijn werk flexibel. Ik heb even overwogen om thuis te gaan werken, maar heb uit betrouwbare bron vernomen dat dat geen wezenlijke verandering zal brengen in mijn werksituatie. Dus neem ik gedeeltelijk verlof op, en doe alleen die taken die onder de “vitale beroepen” geschaard moeten worden plus wat er verder redelijkerwijze lukt zonder het risico op overbelasting en burn-out substantieel te vergroten. De rest moet maar wachten tot volgend jaar, als hopelijk de collega’s weer gedetacheerd kunnen worden naar andere locaties.

Bijna een lockdown. Of toch niet. Of misschien meteen al.

Het was hier de afgelopen dagen weer een rommeltje qua nieuws en besluiten. Het is duidelijk dat de besmettingscijfers stijgen, en dat willen we natuurlijk liever niet. Veel mensen pleiten daarom voor een lockdown van een paar weken, en wel meteen. Anderen vinden het beter om de lockdown uit te stellen tot de kerstvakantie, als veel dingen (scholen etc) toch al dicht zijn en een lockdown minder ingrijpend is. Maar dan is daar nog het grote probleem van Kerst. Maandenlang zijn de burgers zoet gehouden met de belofte dat ze met hun familie Kerst konden vieren als ze zich eerst braaf aan de maatregelen zouden houden. En nu is het bijna zover, en gaat het kerstdiner misschien toch niet door? De politiek voorziet dat mensen zich dan nooit meer laten paaien en massaal de handdoek in de ring zullen gooien.

Kortom, het is een lastige beslissing. En dat is te zien in de media! Hier een paar berichten van gisteren.

’s Ochtends vroeg: Er komt begin volgende week een nieuwe regel dat je ’s nachts niet meer buiten mag zijn, en overdag alleen nog met een goede reden.

Een paar uur later: de lockdown komt pas na Kerst en duurt tot minstens 10 januari.

Nog wat later op de dag, op de officiële website van Baden-Württemberg: we doen het toch al vanaf deze week zaterdag. (Dat moet je dan maar net op tijd gezien hebben, het voldoet dus niet om eens per dag het nieuws bij te houden). Overdag zijn er allerlei regels, maar je mag het huis nog wel uit voor boodschappen en heel beperkt voor bezoekjes. ’s Avonds en ’s nachts zijn er weer andere regels. Maar kijk aan, wat zijn ze lief voor de kleine kinderen. Ook tussen 20.00 en 5.00 mag je naar school en kinderopvang!

Volgens mij zijn ze aan vakantie toe, die politici.

En dan zijn ze gefrustreerd als mensen zich niet aan de regels houden of oprecht niet meer weten waar ze aan toe zijn…

Sneeuw

Van de week hadden we een leuke verrassing: het had gesneeuwd! Nog voor schooltijd werd er lekker in de tuin gespeeld. Dat was achteraf een heel goed idee, want ’s middags was alles alweer gesmolten. De pret was dus van korte duur, maar smaakte naar meer! En we hadden vanuit de verte al gezien dat de bossen en de heuvels verderop nog prachtig wit waren…

Vanmorgen was het zaterdag, en onze agenda was leeg (uiteraard; wat zouden we moeten doen tegenwoordig?!). Dus hebben we nog even het weer gecheckt en besloten de gok te wagen. Hier in het dal was het ruim boven nul, maar zodra we wat hoger kwamen werd de omgeving steeds winterser. We zetten de auto op een parkeerplaatsje, trokken onze sneeuwkleren, mutsen en handschoenen aan en gingen op zoek naar een leuk plekje om te sleeën. Uiteindelijk hebben we dat niet eens zo lang gedaan, ze vonden het leuker om sneeuwballen te rollen en daarmee te “bouwen”. Nou, ook prima.

Het was vandaag ook in de sneeuw niet koud, en regelmatig viel er een wolk sneeuw van de bomen naar beneden. Groot kans dat het over een paar dagen weggesmolten is. Maar de winter begint nog maar net, we krijgen vast nog meer kansen om te sleeën. Vorig jaar deden we dat ook een keer heel luxe, bij zo’n speciaal skiliftje voor sleeën. Dan hoef je niet steeds zelf naar boven te sjouwen 😉 Dat zal dit jaar waarschijnlijk niet lukken, of pas in februari ofzo. Voorlopig blijven alle skiliften dicht. Hannah stelde al voor om dan de hond van haar vriendinnetje te lenen; die vindt het leuk om te rennen en is heel sterk. Met een tuigje om kan die vast heel goed sleeën de heuvel op trekken! Haha, leuk bedacht. Ik denk dat we Johan maar inspannen B-) Goed voor z’n conditie 🙂

3 kinderen en een fiets

Meer heb je niet nodig om hier gevonden te worden.

Waar je ook komt, overal moet je je handtekening zetten voordat mensen je gegevens mogen gebruiken of doorgeven. Op school, bij de Kindergarten, bij de kinderarts, in de kerk… Adresgegevens en telefoonnummers zijn privé, die mogen niet zomaar door vreemden gevonden kunnen worden. Maar de praktijk is soms anders 😉 Vorige week hadden we daar een grappig voorbeeld van.

Ik moest weer eens naar de kapper. Dat was hoog tijd, het was er al een poosje niet van gekomen met herfstvakantie, dan een verkouden man thuis, dan weer de kinderen thuis omdat de school uitviel, enzovoorts. Maar nu had ik dan een afspraak gemaakt voor donderdag, 10 uur. Dat deed ik heel ouderwets door even langs te lopen en te vragen wanneer de kapster tijd had. Zij schreef mijn naam in haar afsprakenboek, ik kreeg een briefje mee, en klaar.

Begin vorige week werd er echter ineens aangebeld. Ik verwachtte de zoveelste pakketjesbezorger, maar tot mijn verrassing kwam er een heel verhaal over mijn kappersafspraak door de intercom. Ik kreeg niet eens de kans om de deur open te doen, maar kon aan haar stem wel horen dat het inderdaad mijn kapster was. Donderdagmorgen had ze een overleg met haar belastingadviseur en daarom zou ze waarschijnlijk niet om 10 uur in Bad Krozingen kunnen zijn, dus ze vroeg of ik een dag later kon komen. Nou prima, geen probleem.

Maar eigenlijk was dat natuurlijk wel gek. Kennelijk had ze niet mijn telefoonnummer maar wel mijn adres? Toen ik vrijdag bij haar was, vroeg ik het maar even. Want het is natuurlijk best handig als ze mijn nummer heeft voor het geval ze een keer ziek is ofzo, of de kapperszaken weer gesloten moeten worden. In zo’n geval is het natuurlijk niet handig als ze bij ons thuis moet komen aanbellen. Maar nee, het zat nog een beetje anders in elkaar. Ze had ook ons adres niet eens. Ze kende eigenlijk alleen mijn naam, ze wist dat ik drie kinderen had, ze zag mij elke dag voorbijkomen op de fiets, en ik had ooit gezegd dat ik om de hoek woonde. Dus toen ze mijn afspraak wilde verzetten en geen gegevens van mij had, is ze gewoon de straat opgelopen. De hoek om, de Thürachstraße in, en daar heeft ze aan buren gevraagd waar “die vrouw met drie kinderen en een fiets” woont. Nou, dat was in één keer raak 😉 Ze kon op onze brievenbus zien dat de naam inderdaad klopte, en dat was het einde van ons verborgen privéleventje 😉

We hebben er smakelijk om gelachen. Eigenlijk heeft het wel iets schattigs dat je zelfs in het Kurgebiet van Bad Krozingen, wat nou niet bepaald bekendstaat als een gezellig met elkaar meelevend buurtje, iemand kunt identificeren aan de hand van een fiets en drie kiddies. Ook al zitten je gegevens veilig achter slot en grendel, aan de spiedende blik van de buren ontkom je niet 😉