L-O-E-S-J-E D-E P-O-E-S

Als een tweetalig kind leert lezen, is het belangrijk om dat consistent in één taal te doen en pas na een maand of 4-6 ook de tweede taal op schrift aan te bieden.

Tot zover de theorie.

Sinds Judith op school zit, is ze een echt leesmonstertje geworden. Als ze aan tafel zit worden de melkpakken aan een inspectie onderworpen, de jampot wordt bestudeerd en de appelmoes blijkt een heel raar lettertype te gebruiken: het lijkt wel ‘ApfelWUS’! Ook boekjes die ze al lang kent, zijn op een heel nieuwe manier interessant nu ze ze zelf kan lezen. En tjah, bij ons thuis zwerft Duits en Nederlands leesvoer door elkaar heen. Soms is dat best lastig, omdat klinkers verschillend uitgesproken worden. Vooral de tweeklanken EU, UI, EI, IE en OE zijn soms moeilijk. Maar met een beetje puzzelen komt ze er vaak wel uit. En anders is er altijd wel een papa, mama, broer of zus in de buurt die te hulp kan schieten. En dat doen we met alle plezier, want het is echt leuk om te zien hoe er een nieuwe wereld opengaat voor onze dame!

Vanaf nu zijn wij als ouders dus vrijwel overbodig. Alle drie de kinderen kunnen lopen en praten, ze zijn zindelijk en ze kunnen lezen. Alles wat je verder nodig hebt in het leven, kan je immers gewoon uit de boeken halen. Of van internet.

Misschien moet ik dus maar een nieuwe baan gaan zoeken. Of met vroegpensioen gaan. Lekker de hele dag boeken lezen bij de open haard, met een kop chocolademelk binnen handbereik. En als ik even genoeg heb van al dat lezen, luister ik hoe Judith hardop voorleest over L-o-e-s-j-e de p-o-e-s die door de regen loopt en een plekje zoekt om droog te blijven.

Kijkje in de toekomst

Afgelopen zaterdag hadden we om 15:00 een afspraak met de huidige bewoners van ons nieuwe huis. We mochten met z’n vijven nog even binnen komen kijken. Dat was natuurlijk heel leuk, want tot nu toe hadden alleen Johan en ik daar de kans voor gehad. We vertrokken toen het eigenlijk nog nacht was, reden tot Bonn vlot door en bleven toen steken in enorme files. Uiteindelijk pakten we om 14:58 afrit Veenendaal-West. En ons nieuwe huis ligt vlak aan de snelweg, dus we waren nog ongeveer op tijd.

We hebben even een rondje door het huis gedaan, wat maten opgenomen, een praatje gemaakt en toen was het al vlot tijd om wat boodschappen in te slaan en naar de camping te rijden. Daar hebben we het weekend over in een chaletje gebivakkeerd. Op zondag gingen we naar misschien-wel-onze-nieuwe-kerk. Vanmorgen reden we opnieuw naar Veenendaal. Dit keer naar de basisschool waar Boaz en Judith waarschijnlijk naartoe zullen gaan. We kregen een rondleiding en kennismakingsgesprek van bijna 2 uur. Nu zijn we dus optimaal in staat om een goed geïnformeerde beslissing te nemen 😉

Het voelt nog wel een beetje gek. “Hier wonen we straks”. “Kijk, hier rijden we straks langs naar school”. “Zou dit onze nieuwe kerk worden?”. Als je naar een museum gaat, doe je soms een stapje terug in de tijd en ervaar je hoe het leven vroeger was. Wij doen nu een stapje vooruit in de tijd en proberen te ervaren hoe ons leventje straks zal zijn. Gelukkig zijn die eerste indrukken positief. Nu nog even geduld om het echt te gaan ervaren.

Energiemaatregelen

Ik kreeg vandaag een mailtje van de universiteit met maatregelen die genomen worden in de strijd tegen de energiecrisis. Daarin vond ik ook het volgende voorschrift:

Voor lichamelijke activiteiten die overwegend zittend worden verricht, geldt nu: 19 graden Celsius voor lichte activiteit, 18 graden voor middelzware activiteit en 12 graden voor zware activiteit.

Voor overwegend staande of lopende activiteiten geldt: 18 graden Celsius voor lichte activiteit.

Dit werkte dusdanig effectief op mijn lachspieren dat ik vandaag helemaal geen verwarming meer nodig heb.

Lisa

Sinds vorige week zondag hebben we een nieuw huisgenootje. Ze heet Lisa. Haar lievelingskleuren zijn roze en geel. Lisa woont bij ons in huis en mag gewoon in de keuken en de kamer spelen, maar ze heeft ook een eigen slaapplekje. Daar heeft Judith voor gezorgd.

Soms als Lisa een beetje bang is, trekt ze zich terug. Niet in haar kamer (want ze heeft geen eigen kamer) maar in haar schild. Want Lisa is een schildpadje. Kijk maar.

Op de Kinderstunde waren nog twee schildpadjes, echte levende. Die had een juf meegenomen. Die twee heten Nico en Pomba. Van deze juf heeft Judith een heleboel geleerd over schildpadden. Bijvoorbeeld dat je ze niet aan hun schild mag optillen, maar op je hand moet zetten. Daardoor kan ze nu goed voor Lisa zorgen. Als Judith naar school is, past mama op Lisa.

Maar natuurlijk leren ze op de Kinderstunde niet alleen over schildpadden, maar ook over de Heere God. Want wij hebben geen schild om onder weg te kruipen als er gevaar is. Daarom leerden de kinderen een Bijbelvers: “U bent mijn schuilplaats, U beschermt mij voor benauwdheid” (Psalm 32:7). Dat is de les van Lisa de schildpad.

Einde van de vakantie

Het is weer hoog tijd voor een weblogje. Sinds de reis waar Johan over schreef, is het einde van de vakantie een beetje anders gelopen dan we gepland hadden.

Eerst is Boaz nog een week op voetbalkamp geweest. Hij sliep gewoon thuis, maar ging elke dag naar het voetbalveld om te trainen, spellen te doen en lekker rond te rennen. Vorig jaar heeft hij ook meegedaan en het was leuk om te zien dat hij dit jaar harder kon schieten, meer doelpunten maakte enzovoorts; hij is duidelijk een jaar groter en sterker geworden 😉

De laatste vakantieweek was Johan in Polen voor z’n werk. Maar maandagavond kregen we een berichtje dat mijn besse (opa) overleden was. We wisten al wel dat hij steeds een beetje achteruit ging en het bericht kwam niet helemaal onverwacht, maar het blijft natuurlijk verdrietig. En we moesten meteen aan het regelen gaan als we bij de begrafenis wilden zijn. Gelukkig is dat uiteindelijk gelukt. Johan kwam een dag eerder terug uit Polen, ik kon hem ophalen vanaf Flughafen Frankfurt en daarna reden we met z’n allen door naar Nederland. Het was een draak van een reis die elf uur duurde en alle mogelijke tegenslagjes had — behalve dat wij zelf gelukkig geen pech of ongeluk gehad hebben! We hadden vooral de files van andermans narigheid.

Zaterdagmorgen was de begrafenis. Niet leuk om mee te maken, maar wel goed om er bij te zijn. Diezelfde dag zijn we nog terug gereden, dit keer gelukkig met een stuk minder file, en kropen ’s avonds laat weer in ons eigen bed. Net op tijd om zondag naar onze eigen kerk te gaan (naar een dienst met speciale aandacht voor het begin van het schooljaar) en maandagmorgen Hannah en Boaz de deur uit te sturen naar school.

Nu is alleen Judith nog even thuis. Zaterdag staat haar iets bijzonders te wachten. Daar zullen we t.z.t. wat foto’s van laten zien!

Recordtijd

We zijn er weer! Deze weblog draait op een server in onze kelder. Na ruim 300 dagen vriendelijk brommen tussen andere kelderspulletjes besloot onze vriend om er de brui aan te geven. Meestal is dat een probleem van hooguit een paar uur. Ditmaal heeft de server 5 dagen downtime geleden. Een recordtijd. Slecht voor de statistiekjes.

Anderhalve week geleden zijn we ’s ochtends vroeg naar Nederland vertrokken. In recordtijd! Om 04:30 reden we weg, met drie stille kinderen aan boord. Tegen zeven uur begonnen ze eindelijk wat geluid te maken. En toen waren we al bijna halverwege! Om 10:30 reden we Veenendaal binnen.

Eerst maakten we een korte wandeling door de straat waar we volgend jaar naar toe verhuizen. Daarna even de openingstijden van speeltuin De Pol gecheckt ─ een ruime speeltuin op loopafstand van ons huis, waar voor een prikkie veel vertier te halen valt. Van 12:00 to 14:00 een lunchpauze. Dus die tijd moesten we elders overbruggen.

We zijn langs een potentiële basisschool naar het centrum gereden, waar we verschillende winkelstraten verkend hebben. Toen we tegen een visboer aanliepen, was een familie zak kibbeling onvermijdelijk. Veenendaal heeft bij de kinderen alvast een goede beurt gemaakt. Na een bezoekje aan de bibliotheek ─ met een prachtige straattekening voor de deur ─ zijn we vertrokken richting Veenendaal West, om ook even langs het Ichtus College te rijden.

Een 3D straattekening voor de ingang van de bibliotheek.

Bij het Ichtus College kwam er een uiterst vriendelijke concierge naar buiten die spontaan aanbood om ons een rondleiding van een half uur te geven. Hierdoor heeft Hannah alvast een behoorlijke indruk op kunnen doen van de middelbare school waar ze waarschijnlijk naar toe zal gaan na de verhuizing.

Vervolgens hebben we de middag doorgebracht in speeltuin De Pol, om vervolgens bij oom en tante een patatje te verorberen. Een volle dag, met veel positieve indrukken!

Het weekend hebben we doorgebracht op camping ’t Boerenerf, vlak bij het Henschotermeer. Johan is er nog een nachtje tussenuit geknepen, om samen met zijn broers en zwager een nachtje te kamperen op een eiland in de Bieschbosch.

Maandag ging Grietje met de kinderen naar Staphorst, terwijl Johan naar een conferentie ging in Woudschoten. En toen werd het stil. De weblog was niet meer bereikbaar. De server die zo trouw in onze Duitse kelder stond te brommen gaf geen thuis. Terwijl Johan op dinsdag een reeks voordrachten moest houden waarbij hij ook gebruik wilde maken van zijn eigen website die op dezelfde server draait.

Met wat kunst en vliegwerk konden we snel een aankondiging op de website van de conferentie zetten die uitlegde dat Johan’s website tijdelijk niet bereikbaar was. De reeks voordrachten kon gewoon doorgaan, zonder noemenswaardige technische problemen.

Gistermiddag zijn we begonnen aan de terugreis naar Bad Krozingen. In recordtijd! Om 11:30 vertrok Grietje uit Staphorst, en om 12:45 kon Johan instappen in Woudschoten. Na zo’n 45 minuten rijden was het tijd voor een noodstop: de heer B kon echt niet langer wachten en zocht bij een parkeerplaats zonder faciliteiten snel een boompje op. Na 10 minuten kwamen we langs een parkeerplaats mét WC-gebouwtje. Dus moesten we weer van de snelweg af zodat ook mevrouwen H en J zich kort konden terugtrekken.

Na nog eens 20 minuten kwamen we langs een duits tankstation. 8 liter tanken = 7 liter betalen ─ althans voor Nederlandse begrippen. Snel de tank volgegooid, in de hoop dat we daarna een lange ruk konden maken. De werkelijkheid liep anders. Wegwerkzaamheden, kapotte auto’s op de vluchtstrook, regenbuien, files zonder bekende oorzaak, het schoot niet op. Inmiddels was het 17:00 en zijn we maar snel naar een McD gevlucht, om daar onder het genot van een nugget/wrap/burger/frietje de files uit te zitten.

Dat heeft wel iets geholpen, maar het bleef knudde. Politieautos die zich tussen vernauwde rijbanen door moeten wurmen omdat er ongeluk gebeurd is aan het eind van een 5 kilometer lange strook waar aan de weg wordt gewerkt. Behalve dat er niet wordt gewerkt. Maar de weg is wel smaller.

Rond 21:30 waren we bij Baden-Baden, en werd het eindelijk beter. Nog een uurtje later waren we thuis. Tanden poetsen en naar bed. De auto uitpakken doen we later wel.

Voordat Johan ging slapen is hij nog snel even naar de kelder geglipt. De server gaf ook op het lokale netwerk geen respons. Uitzetten, aanzetten, nog eens proberen. En zowaar, de juist lampjes gingen knipperen, de juist virtuele poortjes gingen open, de weblog was er weer! Op naar de volgende 300 dagen keldergebrom.

Vakantie!

We zijn zaterdag teruggekomen van een heerlijk weekje Oostenrijk. We waren daar met familie, op het hoogtepunt met 15 mensen. Vier daarvan logeren nu nog even bij ons, maar daarna wordt het stil hier. Relatief stil dan, want Boaz en Judith zijn gewoon thuis. Hannah is op kamp. Johan werkt, maar met flexibele tijden. Een typische zomervakantie dus 🙂

Afgelopen week zaten we in Vorarlberg, een prachtig bergachtig gebied niet eens zo gek ver bij Bad Krozingen vandaan. We hadden heerlijk weer en konden daardoor van alles doen: wandelen, watervallen bekijken, zwemmen, door bomen klimmen, met de kabelbaan naar een speeltuin op de berg, en natuurlijk lekker spelen met onze nichtjes en neefje. Het was een vakantie volgens het boekje 😉