Einschulung

Vandaag was het eindelijk zover: Boaz ging voor het eerst naar school. Inderdaad, op zaterdag! Die eerste schooldag gaat in Duitsland namelijk niet bepaald ongemerkt voorbij, die is bijna net zo belangrijk als een bruiloft 😉 En om te zorgen dat zoveel mogelijk vaders, moeders, broers, zussen, opa’s, oma’s en andere bekenden dit feest kunnen meevieren, is het dus op zaterdag.

Hier staat onze kerel klaar voor vertrek. Met z’n nieuwe rugzak (veel te groot voor hem 🙂 maar de meeste kinderen hebben een nog veel grotere variant), en met een enorme Schultüte. De rugzak was vandaag gelukkig nog vrijwel leeg, alleen z’n etuis met potloden etc moesten mee. Vanaf volgende week wordt die tas volgestouwd met boeken, schriften, eten, drinken… Het is maar goed dat wij niet al te ver van school wonen 😉 De Schultüte zat vandaag juist helemaal vol. Dat is namelijk dé traditie rondom de eerste schooldag. Kinderen krijgen of knutselen zo’n puntzak, die wordt uitbundig versierd en de ouders vullen hem dan met schoolspulletjes, cadeautjes en vooral veel snoep. Vervolgens gaat die Schultüte dus mee naar het Einschulungsfest op school, moet op alle foto’s, gaat weer mee naar huis en wordt dan uitgepakt tijdens een familiefeestje.

De Einschulung van dit jaar was “klein” vanwege corona. Maar evengoed was er een programma van de vorige eerste klas, met liederen, muziek en een soort toneelstukje over de school. Dat hebben ze leuk gedaan!

Daarnaast waren er toespraken van de schooldirecteur en het bestuur, mochten alle nieuwe eersteklassers even opstaan en zwaaien als hun naam opgenoemd werd, en toen mochten ze met de juf mee naar de klas voor hun eerste les.

De ouders kregen nog een extra toespraak en een glas champagne, en daarna was het wachten tot de kinderen klaar waren met hun les. Want zoals het echte Duitsers betaamt, was er ook nog een grote barbecue georganiseerd voor alle kinderen en ouders en broers en zussen en opa’s en oma’s en de tweedeklassers. Wel allemaal “met afstand” vanwege corona, maar zelfs een “klein feestje” kan niet zonder worst en vlees en broodjes en salades en Apfelschorle 😉

Toen iedereen was uitgegeten en uitgepraat, gingen we weer naar huis (zonder op te ruimen, want dat doet de tweede klas!). De meeste mensen nodigen dan thuis nog een hele club familie en vrienden uit, halen speciale taarten bij de bakker en vieren de rest van de dag feest. Wij zijn daarin wat simpeler, want onze familie woont nou eenmaal te ver weg en bovendien waren wij met het schoolfeest al dik tevreden. Dus mocht Boaz z’n Schultüte uitpakken, zich vermaken met z’n cadeautjes en smullen van het lekkers dat we in z’n puntzak hadden gestopt.

Natuurlijk is het héél erg onéérlijk dat Hannah zo’n feest nooit gehad heeft, en is het ook erg teleurstellend dat Judith nog lang moet wachten tot ze naar school mag. Daarom hadden we voor de beide dames ook maar een tasje gemaakt met een letter-cakeje, een speciaal zakje drinken en nog wat te knabbelen. Johan en ik kregen niks. Want zoals een van de andere vaders heel terecht opmerkte: “Ouders hebben nooit een tweede ronde nodig als je gaat barbecuen; die hebben meer dan genoeg aan alle restjes die de kinderen niet meer willen” 🙂 Haha, volgens mij gaat dat overal hetzelfde. Maar het feest was leuk, de worst was lekker en Boaz is klaar om vanaf maandag elke dag naar school te gaan.

Stil

Deze week was het stil in huis! Hannah en Boaz zijn nog uit logeren, en Judith ging elke ochtend naar de Kindergarten. Johan was zo verdiept in een wiskundig project dat ‘ie amper opmerkte wat er om hem heen gebeurde 😉 Dus was het stil hier. Niet erg hoor, dat is een prima afwisseling zo af en toe. Zelfs Judith viel het op. Een paar dagen terug zat ze aan het eind van de middag zomaar op de grond in de woonkamer om zich heen te kijken en zei verbaasd: “Wat is het stil hier! Waarom hoor ik geen geluid?” Tjah, waarschijnlijk omdat je zelf even je klep houdt en broer en zus niet thuis zijn 🙂

Eigenlijk vindt Judith het wel leuk om eens “alleen” thuis te zijn en bijvoorbeeld bij het avondeten onze onverdeelde aandacht te krijgen. Maar ze moet toch ook regelmatig even weten hoeveel nachtjes het nog duurt voor Hannah en Boaz terugkomen. Want een beetje gek blijft het natuurlijk wel dat wij thuis zijn en zij in een ander land zitten!

Intussen zaten Johan en ik alweer in de stress over hun thuiskomst, of beter gezegd over de vraag of ze vervolgens het huis nog weer uit zouden mogen. In veiligheidsregio Utrecht, waar ze nu dus logeren, lag het aantal nieuwe besmettingen per 100.000 inwoners woensdag op 7,5. Dat is boven het kritieke aantal van 7, dus als dat een week aanhoudt overstijgt het de 50 besmettingen per 100.000 inwoners per week. En dat is voor Duitsland reden om een gebied tot “Risikogebiet” te verklaren, wat inhoudt dat je bij thuiskomst hier in quarantaine moet tot je een negatieve test kunt laten zien of tot er 14 dagen voorbij zijn — net als het de afgelopen tijd al gold voor grote delen van Frankrijk, België, Luxemburg, stukken van Zwitserland, Spanje en nog veel meer landen. Dat zou natuurlijk ontzettend zuur zijn nu Hannah maandag weer naar school mag en Boaz aan het eind van die week zijn Einschulungsfest hoopt te vieren! Gelukkig kunnen we op het Coronadashboard van het RIVM de cijfers precies bijhouden en is het betreffende getal gisteren weer gezakt naar 3,3. Tenzij er vandaag iets heel geks gebeurt, komen we dus nog net weer onder een quarantaine uit. Pfff.

Vannacht hopen we onze geliefde schatjes weer te ontmoeten. Wat ons betreft alleen met een snelle kus, dan kunnen we meteen weer verder slapen en horen we alle verhalen wel bij het ontbijt 😉

Kamperen

Er kwam een verzoek uit Nederland of onze oudste twee kabouters niet een weekje wilden komen logeren. Dat is natuurlijk nog niet zo simpel, omdat we ze nog niet alleen op de trein kunnen zetten en pakketdiensten ook geen kinderen meenemen. En ik vind het te ver om ze even te gaan brengen… Maar we hebben er een goede mouw aan weten te passen. Donderdag zijn wij een stuk richting Nederland gereden en hebben in de buurt van Kaiserslautern onze tent opgezet. Een paar uur later kwamen ook opa en Jantie daar aan met een auto vol kampeerspullen. Samen hebben we twee nachtjes heerlijk gekampeerd. Dat kon nog mooi even, en het maakte de zomervakantie echt compleet. Want in een tentje slapen op een matje dat net wat harder ligt dan je eigen bed, met een gasbrandertje rommelen om thee te zetten, bij hoge nood op een holletje naar het toiletgebouw rennen en op je gemak bekijken wat voor vreemde vogels er allemaal aankomen op de camping — dat is het ultieme vakantiegevoel.

Vorig jaar hebben we in de Pinkstervakantie een paar nachtjes gekampeerd, en dat was voor herhaling vatbaar. Maar ja, dit jaar zat iedereen met Pinksteren opgesloten achter de eigen geraniums. Tot nu toe hadden we dus alleen in een tentje op ons eigen balkon geslapen. Ook leuk, maar anders 😉 Inmiddels kun je weer bijna normaal kamperen. Je hebt mondkapjes nodig bij de toiletgebouwen en bij de receptie, maar verder gaat het gelukkig weer prima. En daar werd ook volop gebruik van gemaakt; ondanks dat ’t al september is stond de camping aardig vol. Het was dan ook wel heerlijk weer, we troffen het precies tussen de regen door!

Kamperen is een avontuur op zichzelf, daar kan je al aardig wat tijd mee vullen. Tenten opzetten, luchtbedden opblazen, de camping verkennen, naar de wc gaan ;), water halen om eitjes te kunnen koken, broodjes halen bij de campingbaas… Daarnaast hebben we nog een wandeling door de omgeving gemaakt en hebben de kids een rondje gezwommen met opa en Jantie. En natuurlijk speelden we een paar spelletjes. Zonder de “kleine memorie” is Judiths feest niet compleet. Én we hebben Johans dertigste verjaardag gevierd!

Vandaag hebben we dus alles weer ingepakt en opgeruimd en zijn we ieder ons weegs gegaan. Johan en ik namen dit keer alleen Judith mee terug naar huis, de andere twee gingen mee naar Staphorst en hopen dan via Woudenberg volgende week zaterdag weer naar huis te komen. We kregen al app’jes over de MacDonalds, klaarliggende biebboeken en een welkomstcomité dat nog even komt koffiedrinken, dus volgens mij worden die twee wel in de watten gelegd… En wij hebben hier een meisje dat er van geniet om even alleen te zijn met papa en mama. Later als zij “nóg groter” is dan wil ze ook wel eens in Nederland logeren. Maar nu nog even niet 😉

Herfst

Zes dagen geleden schreef ik dat de temperaturen eindelijk weer onder de 30 graden begonnen te zakken, en nu lijkt het wel herfst! We hebben af en toe onze jas aan (dat was lang geleden…), ’s morgens is het eerst grauw en fris, en vandaag viel er een flinke plens regen. De kinderen hebben snel een paar grote emmers en hun zandbakdeksel buiten gelegd om zo veel mogelijk water op te vangen “voor als de planten het weer zo droog krijgen”. En ook gewoon omdat het heerlijk is om met water te kliederen natuurlijk 😉 Laarzen aan, capuchons op, en spetteren maar. Het was weer even iets nieuws na een warme zomer.

Waarmee natuurlijk niet gezegd is dat de sandalen en zonnehoedjes nu de kast in kunnen of de overgebleven ijsjes niet meer zullen smaken. De zon zal het vast nog wel weer winnen voordat de herfst echt doorzet. Maar die typische herfstlucht ’s ochtends en de vroeg invallende schemering gaan natuurlijk niet meer weg dit jaar. Net zomin als de kastanjes, hazelnoten, beukenootjes en walnoten die we al ruimschoots konden rapen in het park. En, wat hier in de buurt ook belangrijk is: de druivenoogst is begonnen.

Die aankomende herfst geeft mij altijd het gevoel dat t wel mooi geweest is met de zomervakantie en de scholen wel weer mogen beginnen. Klaar met het geluier; we gaan weer aan de slag! Dat gevoel wordt nog eens versterkt doordat Boaz zich stierlijk verveelt. Hij weet niet wat ‘ie thuis moet doen, hij wil naar school. Verder heb ik al een eerste pompoen gekocht en de bolchrysanten staan keurig in potten op ons terras ter vervanging van de zongeschroeide zomerplantjes. Ik krijg ook spontaan zin om mooie jurkjes te gaan naaien voor als het koud wordt… Alleen zijn de herfststoffen hier nog niet helemaal aangekomen geloof ik. Logisch ook, volgens de kalender is het nog volop ZOMERvakantie 😉 En dan laat ik de kinderen hun wintertruien passen; de arme schapen 🙂 Ik bak nog net geen pepernoten…

De grote vraag deze herfst is natuurlijk of er een tweede corona-golf komt en welke gevolgen die heeft. We zien in de krant dat steeds meer landen een quarantaineplicht instellen voor mensen die in Nederland zijn geweest, de eerste Duitse scholen experimenteren met mondkapjesplicht in de klas en in Beieren trekken ze de teugels weer aan. Gelukkig is een nieuwe sluiting van de scholen nog niet in zicht. Als dat wel weer gebeurt, ga ik een potje janken… Maar voorlopig gaan we er vanuit dat ons kroost half september weer met frisse moed aan de slag gaat. En gebruiken we de zonnige uurtjes die hopelijk nog komen, om naar speeltuintjes te gaan en kastanjes te zoeken. Binnen zitten kunnen we tenslotte nog lang genoeg.

Verkoeling

Deze week was het erg warm bij ons. Gewoon zinderend heet. En omdat vrijwel alle bomen in onze tuin afgelopen winter omgehakt zijn, is er slechts een strookje van 50 cm schaduw dat gedurende de dag over ons terras schuift. Tot aan het eind van de dag de zon achter onze kiwiplant verdwijnt, maar dan zijn de tegels al goed opgewarmd en onze bloemetjes volledig verschroeid. Vandaar dat Johan en ik gisteravond tegen tienen nog naar buiten gingen voor een spelletje — toen was het heerlijk buiten!

Overdag kun je eigenlijk beter binnen blijven met zulk weer. Maar ja, daar is je bewegingsvrijheid natuurijk toch vrij beperkt 😉 Gelukkig heeft het riviertje de Neumagen een dorp stroomopwaarts nog wel genoeg water om er lekker in te spetteren. Dat hebben we donderdag uitgebreid gedaan, samen met een ander gezin dat we kennen van school. De kinderen hebben heerlijk dammetjes gebouwd, elkaar natgemaakt, steentjes gezocht et cetera. En de mama’s zaten lekker lui aan de kant, voeten afgekoeld door het water, te kletsen in de schaduw van eeuwenoude bomen. Op die manier is het best uit te houden met de hitte 🙂

Vrijdag hebben we de verkoeling op een andere manier opgezocht: door samen een heerlijk ijsje te gaan halen. Nou viel het verkoelende effect daarvan nog wel mee uiteindelijk, want pal naast het terras werd een nieuwe teerlaag gelegd op de ondergrondse parkeergarage. Oef, wat moet dát een heet klusje zijn! Maar het ijs was erg lekker.

Zelfs binnen werd het warm op den duur. Dat gaat in ons huis altijd verrassend lang goed, maar uiteindelijk trekt de warmte toch ook wel naar binnen. Maar zie daar… vannacht viel er een lekker buitje en toen we vanochtend een paar ramen tegen elkaar open zetten wervelde er een heerlijk koel briesje door het huis. Nu hebben wij daarvoor ook wel de ultieme ramen; zo’n 1 m2 per raam dat volledig open kan, in totaal 9 stuks. Zelfs met dit weer is dat overdreven, als je ze allemaal tegelijk openzet krijg je een windhoos B-). En hoewel later op de dag de zon weer scheen, is het een stuk afgekoeld. Dat vinden we helemaal niet erg!

Lezen

Lezen is een favoriete activiteit hier. Zoals elk jaar hadden Johan en ik een stapeltje boeken meegenomen op vakantie. Het grootste deel hebben we ongelezen mee teruggenomen, zoals dat nou eenmaal gaat. Niet dat we niets gelezen hebben, maar soms had een reisgenoot een interessant boek bij zich dat we zelf niet hebben, en dan kan ons eigen stapeltje beter wachten tot thuis. Of we waren gewoon te optimistisch wat betreft het aantal en het niveau van de boeken die je in een vakantieweek kunt doorworstelen. Geeft niet, thuis op de bank kunnen we ook lezen.

Hannah heeft het omgekeerde probleem. De bibliotheekboeken die we gehaald hadden waren voor vertrek allemaal al weer uit. Gelukkig kent onze Nederlandse familie Hannah intussen een beetje, en namen verschillende tantes een stapeltje leesvoer voor haar mee. Dat werd met gejuich ontvangen — en was een paar uur later ook weer uit. De meeste kinderboeken zijn leuk geschreven, maar véél te dun… Thuis hebben we gelukkig een digitaal abonnement op de Nederlandse bibliotheek. Elke drie weken kunnen we 10 boeken lenen. Maar ja, die moeten we delen tussen mij en Hannah, en ook daar geldt dat de meeste boeken binnen een avond weer uitgelezen zijn. Daarna staan ze nog 20 dagen op de digitale boekenplank te wachten tot de uitleentermijn afloopt, en pas dan kunnen we iets nieuws uitzoeken. Zeker in vakantietijd komen we dus chronisch leesvoer tekort.

En sinds een poosje hebben we een nieuw aanstormend leestalent in huis! Boaz heeft de tijd dat ‘ie thuis moest zitten vanwege corona goed gebruikt en ijverig geoefend met letters en woordjes. Tegen de tijd dat de Kindergarten weer open ging, kon hij lezen. Gelukkig hebben we inmiddels een aardige collectie kinderboekjes in huis, dus ik vermoed dat hij voorlopig wel genoeg voorraad heeft. En ik hoop dat ‘ie enthousiast blijft als het nieuwtje eraf is, want een beginnende lezer heeft nog best wat geduld en doorzettingsvermogen nodig 😉

Nu hebben we dus nog één meisje in huis dat niet zelf kan lezen. Nou ja, dat niet zelfstandig letters kan lezen. Een plaatjesboek “lezen” gaat natuurlijk wel, en poppen vinden dat ook leuk om te horen. Maar ergens steekt het toch wel een beetje, dat zij de enige is die nog niet zover is. Dus oefent ze ijverig op de cijfers — vooral tijdens het eten, want dan hangen ze pal achter haar stoel — en “schrijft” ze briefjes. Ik hoop dat we deze herfst niet weer wekenlang thuis hoeven te zijn, maar mocht het zover komen dan hebben we een project op de plank liggen…

Veel te snel voorbij

Onze vakantie had één groot nadeel: het feest was te snel voorbij naar onze zin. We hadden deze keer maar een week, en dat is toch best kort — zeker voor de mensen die er helemaal voor uit Nederland moesten komen. Maar goed, wij hebben geen klagen want we hopen volgende week nog een paar dagen naar het Zwarte Woud te gaan.

Een paar hoogtepunten van de afgelopen week:

  • we hadden daar een koelkast en diepvries waar je heerlijk fris water uit kon tappen, en zelfs ijsblokjes! Daar heeft met name Boaz uitbundig gebruik van gemaakt 🙂
  • Judith kon lekker spelen met haar kleine nichtje, en dan was zij eindelijk eens niet de kleinste
  • er was bijna altijd wel iemand te porren voor een spelletje
  • we hebben enorm genoten van de mooie uitzichten op hoge bergen of juist vanaf een berg over de wijde omgeving
  • we hebben lekker gewandeld
  • in het dorpje was een speelpark met springkussens, een waterglijbaan en nog meer leuks dat we thuis niet hebben
  • Hannah en Boaz hebben meegedaan met een leuke vossenjacht, en ze hebben gisteren gerodeld
  • we hadden daar een ligbad. Vooral Judith heeft daar heel vaak en heel lang van genoten

Op donderdagavond keek Hannah vanaf het balkon toe hoe verschillende mensen afscheid namen en zich voorbereidden op hun terugreis. Ze vroeg zich af of álle mensen vrijdag weer naar huis gingen. Toen ik uitlegde dat sommige gezinnen ook nog een tweede week bleven, begonnen er ineens lichtjes te schitteren in haar ogen. “Kun je hier dan ook gewoon een hele máánd blijven?!?” Dat leek haar wel wat! Haha, leuk bedacht, maar dat wordt ons toch een beetje te kostbaar 😉 We zullen proberen om de rest van de schoolvakantie her en der nog wat op te fleuren met een dagje uit ofzo… En wie weet, als het weer goed is en we ons vervelen gaan we misschien nog wel een paar nachtjes kamperen. Maar nog een keer naar de Alpen, dat zal waarschijnlijk moeten wachten tot volgend jaar…

Onder de rook van de witte berg

Het is voor ons nu volop vakantie. We zitten een weekje in de Franse Alpen, met nog 8 andere mensen uit onze familie. Vanaf het balkon kijken we uit op een prachtige bergpartij, en volgens onze kaart ligt de Mont Blanc daar achter… Dat moest natuurlijk nader onderzocht worden, want “de hoogste berg van Europa zien” stond op nummer 2 van Boaz’ wensenlijstje. Op nummer 1 stond “op de top van de hoogste berg van Europa klimmen” 🙂

Vandaag was het mooi weer, en dus tijd om wens nummer 2 uit te voeren. Een kabelbaan (helaas voor Johan…) voerde ons naar de berg die we vanaf ons balkon konden zien. En inderdaad, eenmaal boven was het uitzicht ge-wel-dig mooi!

En ook het landschap dichterbij was indrukwekkend. Een enorme woestenij van rotsen met metersdiepe spleten er tussen. We hebben er heerlijk geklauterd, sneeuw gevoeld, gewandeld en van het uitzicht genoten. En vooruit, een paar gekke foto’s gemaakt 😉

Bijna vakantie

Maandagavond. Nog één dag, dan heeft Hannah vakantie. Dat betekent dat ze morgen de laatste spulletjes mee naar huis moet nemen, zoals haar gymtas en haar pantoffels. Dan kan de schoonmaakster in de vakantie eens lekker ongestoord alles poetsen. Maar ook vandaag is er al vanalles meegekomen, en dat zit nog “netjes” in haar tas gepropt. Tijd om die tas eindelijk ’s op de kop te houden!

Kijk, dit zat er allemaal nog in. Twee kastanjes, en nog eentje, strijkkraaltjes, een boek waaruit ze ooit iets wou voorlezen of laten zien, een heleboel schriften en werkboekjes — “heeey, die had ik al een hele poos geleden uit!” —, een broodtrommel en beker, een etui, en nog veel meer ongedefinieerd spul.

Nu ligt alles dus in de gang, klaar om gesorteerd te worden. De trommel en beker mogen op het aanrecht, sommige schriften mogen in de papierbak. Dat is volgens Hannahs schatting alvast een stapel van 107 cm hoog. Strijkkraaltjes kunnen bij de verzameling, kastanjes mogen wat mij betreft weg (maar waarschijnlijk wordt die mening niet gedeeld). Maar dan hebben we nog heel wat over. Hannah kennende belandt dat tot nader order op één van de bestaande stapels.

Bij de boeken boven haar bed.

Of in haar bureau.

Of er bovenop.

Of in de mand met schoolspullen en kijkdozen van vorig jaar, die echt nog niet weg mogen.

Of netjes in het huiswerk-kastje eronder.

Op termijn dan tenminste; terwijl ik dit typ is een deel over de keukenvloer uitgespreid om aan Boaz te laten zien hoe je met allemaal papieren blokjes héél makkelijk kunt uitrekenen dat er 1000 vakjes in een bepaalde rechthoek passen.

Zucht.

Ik geloof dat ik haar in de vakantie op cursus doe bij Marie Kondo. En als ook dát niet helpt, ga ik op de eerste schooldag van het nieuwe jaar zelf aan de slag. Grondig.

De sofa-wiskundige

In de afgelopen 5 maanden ben ik ongeveer 5 keer naar de universiteit gegaan. Voor een mondeling tentamen, of om een computer opnieuw op te starten… van die dingetjes die je niet kunt doen als je onderuit gezakt op de bank hangt in de woonkamer.

De andere dagen? Dan werk ik aan de tafel in de woonkamer. Of als het daar te rumoerig is, dan zit ik aan een bureau in de slaapkamer van Boaz. En soms zit ik met mijn laptop op de bank, als een heuse sofa-wiskundige.

Op die manier heb ik twee weken geleden zelfs een hele conferentie georganiseerd, samen met een andere wiskundige die in Parijs op een sofa zat. En met deelnemers uit Australië, Engeland, Amerika, Italië, en nog veel meer andere landen. Die allemaal thuis achter een tafeltje, of op een bank zaten. En het ging fantastisch! Als de conferentie “gewoon” in Freiburg was gehouden, zoals oorspronkelijk geplanned, dan was er een maximum van 20 deelnemers. Deze online conferentie had ruim 70 deelnemers. Daarnaast hadden we nu een keur aan sprekers, en zijn alle praatjes opgenomen en op het internet geplaatst: https://www.youtube.com/channel/UCWe5B7Ikr0AI9727doEUxPg/playlists

Het grote voordeel van deze conferentie was dat het onderwerp al vrij digitaal van aard was: een inleiding in het computerprogramma Lean. Lean is een computerprogramma waarin je in een speciale taal (een mix van een programmeertaal en wiskundige symbolen) heel precies je wiskundige berekeningen en bewijzen op kunt schrijven. Het programma controleert dan dat er geen enkele schrijf- of redeneerfout in de argumentatie is geslopen. Dit soort programma’s bestaat al best een tijdje, maar in de laatste paar jaar is de interesse onder “nuchtere” praktiserende wiskundigen flink toegenomen. (Nog steeds niet heel erg veel, maar in plaats van 5 mensen wereldwijd, zijn er nu rond de 50 wiskundigen geïnteresseerd, en dat aantal neemt snel toe.) Verschillende prominente namen registreerden zich een paar dagen voor de start op de website van de workshop, waardoor we enigszins nerveus de hele planning nog eens langsliepen om er zeker van te zijn dat we een leerzame en vermakelijke week in de aanbieding hadden.

En met succes! De deelnemers waren enthousiast. Voortdurend werden er vragen gesteld in de chatroom, en in verschillende groepjes werd hard gewerkt aan opdrachten en oefeningen. Aan het eind van de week kon iedereen met een voldaan gevoel terugkijken op de geleverde prestaties.

Halverwege die week heb ik ook nog een ander project afgerond, met twee andere wiskundigen. Dit project heeft niets met Lean te maken, maar is klassieke “krijtbord”-wiskunde. Behalve dat ik nu dus al 5 maanden geen krijtbord heb aangeraakt. Ook voor dit project hebben we heel veel uurtjes via de webcam gediscussieerd. En na wat oefening verliep het overleg eigenlijk best goed. Eindresultaat: twee artikelen van ongeveer 40 en 20 bladzijden. Nu moeten we die indienen bij tijdschriften en dan hopen op positieve feedback, zodat de artikelen daar gepubliceerd kunnen worden. Helaas neemt dat proces vaak máánden in beslag, en soms zelfs meerdere jaren.

Persoonlijk vind ik de inhoud van de artikelen een stuk interessanter dan het publicatieproces eromheen. In deze artikelen bestudeerden we speciale getallen. Wat voor getallen het precies zijn zal ik hier niet uit leggen. Iets met breuken, integralen, en de exponentiaal-functie x \mapsto e^x. Eigenlijk bekijken we 4 verschillende definities van dit soort speciale getallen. En het is meteen duidelijk dat die verschillende beschrijvingen iets met elkaar te maken hebben. Maar op het eerste gezicht is het helemaal niet duidelijk dat die 4 beschrijvingen over precies dezelfde soort getallen gaan. In onze artikelen bewijzen we dat dit wel het geval is.

Het leuke aan dit soort projecten is dat terwijl je de ene puzzel oplost, er vaak weer nieuwe vragen bijkomen. Het proces wordt wel eens vergeleken met bergklimmen. Je kunt soms in de verte de top al zien liggen, maar de weg daarnaar toe is niet duidelijk. En als je dan eindelijk de weg gevonden hebt en op de top staat, dan kun je genieten van die prestatie. Maar terwijl je daar genietend om je heen kijkt en van het uitzicht geniet, zie je in de verte een andere bergpiek. Die ziet er heel interessant en uitdagend uit! Maar opnieuw is de weg ernaar toe niet duidelijk. En zo begint een nieuw avontuur.

Dat is ook hier het geval. Dus hoop ik de komende maand in de Alpen en het Zwarte Woud te genieten van bergwandelingen, maar kan ik ook vanaf mijn sofa een wiskundig bergtopje proberen te bedwingen.